ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου

μέλους της ΝΕΑΡ Δράμας

 Βδομάδα των παθών στη Νέα Αριστερά. Και ως γνωστόν κάθε Μεγάλη Εβδομάδα εμπεριέχει και τη Σταύρωση. Δεν είναι αναγκαία κακό. Αρκεί να έρχεται μετά η Ανάσταση. Και όχι άλλη μια διάσπαση. Σε συνέντευξή του στην Εποχή ο νέος Πρόεδρος της ΝΕΑΡ Γαβριήλ Σακελλαρίδης δήλωσε, πως «πρέπει να διαφυλάξουμε όλοι την ενότητα της ΝΕΑΡ ως κόρην οφθαλμού».

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει; Πως αυτό πρέπει να είναι το πρώτιστο καθήκον ενός Προέδρου. Πως αυτή θα έπρεπε να είναι η επιθυμία κάθε στελέχους και κάθε μέλους ενός νεοσύστατου κόμματος. Που ήταν γέννημα πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών. Που αγκαλιάστηκε από χιλιάδες στελέχη και μέλη. Που γέννησε ξανά ελπίδες στον κόσμο της Αριστεράς. Πως θα λειτουργήσει ως καταλύτης και εμβρυουλκό για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Πως θα είναι ο αριστερός πόλος αυτής της συνεργασίας.

Που στο Ιδρυτικό του Συνέδριο αποφάσισε ομόφωνα να εργαστεί για τη συγκρότηση Λαϊκού Μετώπου. Απέναντι στην κυριαρχία της ΝΔ, του Μητσοτάκη και τις αντιλαϊκές πολιτικές τους. Στη σήψη και τη διαφθορά. Στην ακροδεξιά που επελαύνει. Στον πόλεμο που μαίνεται. Στην ολιγαρχία του πλούτου που διαφεντεύει τις ζωές μας. Στον ζόφο που μας περιβάλλει.

Έτσι ξεκίνησε. Με καλούς οιωνούς. Με αυτά τα προτάγματα. Με μπροστάρηδες τα νέα, καθαρά και έντιμα πρόσωπα του Αλέξη, της Έφης και πολλών άλλων. Με μια ενδεκαμελή Κοινοβουλευτική Ομάδα, που παρήγαγε εξαιρετικό έργο. Και στην πορεία προστέθηκαν και άλλοι. Όπως ο Γαβριήλ. Όπως και πολλοί προοδευτικοί πολίτες που δεν ανήκαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί τους ενέπνευσε το καινούργιο ταξίδι. Και ας αποτύχαμε στις Ευρωεκλογές. Δεν πτοηθήκαμε. Οι αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου για Λαϊκό Μέτωπο, όργανα, καταστατικό ήταν σχεδόν ομόφωνες. Πρωτόγνωρο για κόμμα της Ριζοσπαστικής/Ανανεωτικής Αριστεράς. Αναθαρρήσαμε.

Ορισμένοι σε αυτό το ιδρυτικό συνέδριο άφηναν κάποιες αιχμές. Που πέρασαν απαρατήρητες μέσα στο γενικό θετικό κλίμα. Κάποιοι μίλησαν απαξιωτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ, πως έκλεισε τον κύκλο του. Ορισμένοι για το δεξιόστροφο ΠΑΣΟΚ. Ουδείς είπε ότι έκλεισε ο δικός μας κύκλος, μετά τη εκλογική μας αποτυχία. Ουδείς ήταν αρνητικός στην πολιτική συμμαχικών. Και αυτή την πολιτική πιστεύει ο γράφων ότι υπηρέτησε πιστά και με όλες του τις δυνάμεις ο Πρόεδρος Αλέξης Χαρίτσης. Και πολλοί άλλοι σε όλη τη χώρα.

Δεν άργησαν όμως να ανακύψουν και πάλι οι παθογένειες. Διχογνωμίες. Γκρίνιες. Εσωστρέφεια. Μόνιμη επωδός από ορισμένους πως δεν είναι ώριμες οι συνθήκες. Ναι στο Λαϊκό Μέτωπο, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει και μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καρικατούρα. Ναι με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά Λαϊκό Μέτωπο δίχως το ΚΚΕ, δεν λέει. Και το χειρότερο. Ήταν πλέον φανερό πως απέναντι στον Πρόεδρο και τους 9 από τους 12 Βουλευτές, διαμορφώνονταν στην Π.Γ. και την Κ.Ε. η άλλη άποψη. Αυτή της περιχαράκωσης. Της συνεργασίας με ριζοσπαστικές μόνο δυνάμεις. Και όταν και αν ωριμάσουν οι συνθήκες να το ξαναδούμε.

Και φθάσαμε να εκπέμπουμε μήνυμα ότι υπάρχουν «δύο κόμματα» με ξεχωριστή στρατηγική. Ένα του Προέδρου Χαρίτση και ένα του Γραμματέα Σακελλαρίδη!!! Και να φυλλορροεί η ΝΕΑΡ. Πλήθος στελεχών και μελών να αποχωρούν. Να αποστασιοποιούνται. Και όλοι αυτοί δεν ήταν απέναντι στον Χαρίτση και στο Λαϊκό Μέτωπο. Απλά έβλεπαν ότι γι’ αλλού κινήσαμε και αλλού πάμε. Και πως δια της διολισθήσεως αλλάζει η πολιτική μας. Η απόφαση του ιδρυτικού μας συνεδρίου.

ΟΚ συμβαίνουν αυτά στην πολιτική. Και δη στην Αριστερά. Και εφόσον θέλουμε να διαφυλάξουμε την ενότητα, τότε αυτά λύνονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Με πλειοψηφίες και μειοψηφίες. Έστω με όσους απομείναμε. Μόνο που σκόπιμα παραγνωρίζουν ορισμένοι πως η δημοκρατία δεν είναι απλά θέμα μαθηματικών. Στη Δράμα το 1988 η πλειοψηφία της τότε Γ.Σ. του ΣΥΝ με διαφορά μιας ψήφου – και μάλιστα αμφιλεγόμενης – αποφάσισε συνεργασία στις δημοτικές εκλογές με το ΠΑΣΟΚ. Το αποτέλεσμα; Διάσπαση για χρόνια. Όταν το 2003 ανέλαβα Γραμματέας και ξαναμαζευτήκαμε, είχα δηλώσει πως θα μας δεσμεύουν οι αποφάσεις της Συνέλευσης, αν υπερψηφιστούν με καθαρές δημοκρατικές διαδικασίες και σαφή πλειοψηφία. Έτσι πορευτήκαμε εφεξής. Και με επιτυχίες.

Κάποιοι όμως επέλεξαν να επενδύσουν στις εσωκομματικές ζυμώσεις. Έτσι διαμορφώθηκε πλειοψηφία στα όργανα υπέρ της άποψης του Γραμματέα. Ήταν φανερό ότι η άνω κατάσταση έπρεπε να ξεκαθαρίσει. Η πλειοψηφία της Π.Γ. και της Κ.Ε. αρνήθηκε το δημοψήφισμα που πρότεινε ο Πρόεδρος. Μπορούσε λέει να το λύσει το Διαρκές Συνέδριο. Μόνο που το κόμμα δεν ήταν πλέον μετά τις αποχωρήσεις, αποστασιοποιήσεις και διαφορές στην πολιτική γραμμή το ίδιο.

Οι σύνεδροι που είχαν εκλεγεί εν όψει του ιδρυτικού συνεδρίου, δεν ήταν πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα της νέας κατάστασης. Πολλούς από αυτούς που είχε ψηφίσει και ο γράφων και πολλοί άλλοι, δεν θα τους ξαναψηφίζαμε τώρα που είχαν αποκαλύψει τις μύχιες σκέψεις τους και την άρνησή τους για συνεργασίες. Θα έπρεπε να γίνει εκκαθάριση του μητρώου μελών, να εκλεγούν νέοι σύνεδροι. Και να δεσμευτούμε όλοι στις αποφάσεις ενός τακτικού συνεδρίου. Κάτι που δεν έγινε.

Κάποιοι επέλεξαν να οχυρωθούν στη διαφαινόμενη συγκυριακή πλειοψηφία της ΚΕ και του προγραμματικού συνεδρίου, όπου θα συμμετείχαν οι παλιοί σύνεδροι. Και σε αυτό το συνέδριο, από το οποίο απείχαν αρκετοί για προφανείς λόγους, ψηφίστηκε ομόφωνα ένα μεσοβέζικο κείμενο, που φωτογράφιζε όμως την άποψη του Γραμματέα. Την οποία και θεωρούσε πλέον η πλειοψηφία ως επίσημη γραμμή. Και καλούσε τη μειοψηφία να τη σεβαστεί. Δείχνοντας την πόρτα σε όποιον συνεχίζει να επιθυμεί και να παλεύει για συνεργασίες και Λαϊκό Μέτωπο. Αναμενόμενο πως λίγο μετά θα έρχονταν η παραίτηση Χαρίτση από τη θέση του Προέδρου. Δεν θα μπορούσε να συνεχίσει και να υλοποιεί μια πολιτική που δεν πιστεύει.

Ο σ. Γαβριήλ ανέλαβε ως προσωρινός Πρόεδρος και πιθανότατα θα είναι και ο οριστικός Πρόεδρος. Πήγε και ορθά έπραξε, στο πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Όπου δεν θα πήγαινε ο σ. Αλέξης, για να μην ακούσει τα εξ αμάξης. Ο σ. Σακελλαρίδης στη συνέντευξή του και ορθά μας λέει πως πρέπει να διαφυλάξουμε όλοι την ενότητα του κόμματος. Μόνο που δεν μας λέει, πως θα επιτευχθεί αυτό.

Η παραίτηση του σ. Χαρίτση ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Η διγλωσσία και ο αναβρασμός έχουν οδηγήσει καιρό τώρα οργανώσεις σε μη λειτουργία. Σε αποστασιοποιήσεις και αποχωρήσεις στελεχών και μελών. Πώς οι 9 από τους 12 Βουλευτές θα ακολουθούν μια πολιτική γραμμή που δεν πιστεύουν; Πώς θα πούμε στον κόσμο που ακόμη μας ακολουθούσε και μας άκουγε μέχρι χθες, πως ήταν λάθος η γραμμή για Λαϊκό Μέτωπο και συνεργασίες; Πώς θα πείσουμε ότι θα πετύχουμε, όταν δεν πετύχαμε στο ξεκίνημά μας, τότε που ήμασταν όλοι μαζί και είχαμε ομόνοια και συντροφικότητα;

Ορισμένοι θα πούνε πως ο γράφων, ως μειοψηφία σηκώνει τώρα μπαϊράκι. Μόνο που αυτά τα λέω και τα γράφω όχι μόνο τώρα, αλλά από την πρώτη στιγμή που εντάχθηκα στη Νέα Αριστερά. Και τα έλεγα και τα έγραφα πολλά χρόνια πριν. Και εντάχθηκα, γιατί και η ΝΕΑΡ έλεγε τα ίδια.

Και τα λέει και ο Βουλευτής Θοδωρής Δρίτσας που είναι με την πλειοψηφία της ΚΕ σε συνέντευξή του στην Εποχή: «…ποιος έντιμος, διορατικός, γενναίος και υπεύθυνος πολιτικός σχηματισμός μπορεί να αμφισβητήσει στα σοβαρά την επείγουσα ανάγκη συνένωσης και συμπόρευσης δυνάμεων με συνεργασία και κοινή δράση, με κοινές πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες, μέσα και έξω από τη βουλή. Από τη Σοσιαλδημοκρατία μέχρι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και της Οικολογίας… η Νέα Αριστερά γεννήθηκε για να παίξει έναν ενωτικό και ταυτόχρονα προωθητικό ρόλο που, μέχρι στιγμής, δεν το κατάφερε σε βαθμό που θα της άξιζε για να είναι χρήσιμη. Πώς να το καταφέρουμε όταν τη σχεδόν ομόφωνη απόφαση “ατού” του πρώτου ιδρυτικού συνεδρίου μας για το “Λαϊκό Μέτωπο”, κοινωνικό και πολιτικό, τη ξοδέψαμε σε εκλογικών στοχεύσεων παρερμηνείες, όχι μόνο από μια μεριά του κόμματος, και τελικά την ακυρώσαμε;… Η όντως σοβαρή Νέα Αριστερά οφείλει πιστεύω να ξανασοβαρευτεί συλλογικά… Είναι γι’ αυτό που η ιστορική, δημοκρατική, ανανεωτική, ριζοσπαστική, οικολογική, κινηματική, αντιπολεμική, διεθνιστική, αντιρατσιστική, κοινωνική, λαϊκή, αντικαπιταλιστική Νέα Αριστερά της εργασίας και των νέων, αυτή που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, δεν πρέπει να αυτοκτονήσει….».

Διαφωνεί κανείς; Αν ναι, επιλέγει κατά τον σύντροφο Θ. Δρίτσα την πολιτική αυτοχειρία. Αν θέλει η σημερινή πλειοψηφία να αυτοακυρωθεί η ΝΕΑΡ προφανώς και είναι δικαίωμά της.

Και τότε η Μεγάλη Βδομάδα θα έχει Σταύρωση. Αλλά όχι Ανάσταση!!!