Για την ιδεολογία ρε γαμώτο!

ΑΡΘΡΟ

Του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου,

Συντονιστή Δράμας της Νέας Αριστεράς

Κι αν σου μιλώ με ιστορίες από το παρελθόν, με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τα ακούς γλυκύτερα

Μα δεν έπρεπε να χωρίσουν οι επαναστάτες Μπολσεβίκοι από τους ρεφορμιστές Μενσεβίκους; Προφανώς! Οι ορθόδοξοι του ΚΚΕ με τους αναθεωρητές του ΚΚΕ εσωτερικού; Ενδεχομένως… Οι του ΚΚΕ εσ σε εκσυγχρονιστές της ΕΑΡ και σε παλαιοκομμουνιστές της ΑΚΟΑ; Ίσως… Οι ούλτρα αριστεροί σε ΚΚΕ μ-λ και σε μ-λ ΚΚΕ και σε μ ΚΚΕ λ; Όπα σε έχω χάσει λίγο… Η κοινωνία να δεις!!!

ΟΚ όσοι δεν έχουν εντρυφήσει στην Αριστερά, δεν μπορούν να καταλάβουν. Πόσο σημαντικό πράγμα είναι η Ιδεολογία. Σέβομαι τους ιδεολόγους. Θυμάμαι φίλο μου σε γειτονική επαρχιακή πόλη. Ήταν το μοναδικό μέλος αριστερού εξωκοινοβουλευτικού κόμματος. Έπαιρνε κάθε Κυριακή την εφημερίδα του. Απομονώνονταν στο δωμάτιο του. Μελετούσε. Θυμάμαι στη Δράμα δύο γεροντάκια. Μοναδικά μέλη άλλου αριστερού κόμματος. Και βγαίνανε οι δυο τους, να κάνουνε αφισοκόλληση την Πρωτομαγιά.

Και ναι προσφέρουν προφανώς και η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και οι μοναχικοί Δον Κιχώτες. Όταν όμως και αν και εφόσον το απαιτήσουν οι συνθήκες, μπορεί και οφείλουν να ομονοούν κάποιοι μεταξύ τους. Για να αποκτήσουν μεγαλύτερη δυναμική. Για να διεκδικήσουν λύσεις. Έγινε στο παρελθόν. Με το ΕΑΜ. Στο Πολυτεχνείο. Με το ΠΑΣΟΚ. Το πέτυχε σε ένα βαθμό ο παλιός Συνασπισμός. Σε μεγαλύτερο ο ΣΥΡΙΖΑ. Ναι με πολλά προβλήματα και παθογένειες είναι αλήθεια. Αλλά έγινε. Γιατί δεν γίνονταν αλλιώς.

Τα κόμματα είναι θεσμοί της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Έχουν Καταστατικό. Ηγεσία. Στελέχη. Μέλη. Διαμορφώνουν πρόγραμμα. Το καταθέτουν στον λαό. Στην Ελλάδα δεν φημιζόμαστε για την εσωκομματική μας δημοκρατία. Παλιότερα δεν υπήρχαν καν μέλη, οργανώσεις, συνέδρια. Υπήρχε ο ηγέτης. Οι κομματάρχες. Οι παρατρεχάμενοι. Η κουτάλα της εξουσίας ήταν ο συνεκτικός δεσμός. Και μια θολή ιδεολογία.

Πρώτη η Αριστερά λειτούργησε δημοκρατικά. Με μέλη και τοπικές οργανώσεις. Με συνελεύσεις και συνέδρια. Που μετά από δημοκρατικό διάλογο διαμορφώνουν πρόγραμμα και εκλέγουν όργανα και ηγεσία. Αργότερα κυρίως στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ακολούθησαν και άλλοι.

Εν αρχή ην το ΚΚΕ. Ναι υπήρχε διάλογος. Αλλά η αντίθετη άποψη δεν… Ο τοπικός Γραμματέας, η καθοδήγηση έσπευδαν να νουθετήσουν, όποιον λοξοδρομούσε. Τουλάχιστον αυτά συνέβαιναν στον ένα περίπου χρόνο, που ως φοιτητής, εντάχθηκα παρά τις ενστάσεις μου στην οργάνωση της Νομικής του ΑΠΘ. Γιατί έβλεπα πως υπήρχε οργάνωση, αγώνας και ενίοτε αποτελέσματα. Δεν θα ξεχάσω τον Γραμματέα τότε της Νεολαίας σ. Χαλβατζή να λέει πως στο συνέδριο οι θέσεις υπερψηφίστηκαν ομόφωνα. Και τον Λαλιώτη: Επέβαλε σιγή νεκροταφείου στη νεολαία του!

Το ΠΑΣΟΚ ίδρυσε οργανώσεις σε όλη τη χώρα. Προβλέπονταν εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες. Ήταν όμως αρχηγικό κόμμα. Όπως είχε πει και ο Κατσιφάρας, δίχως τον Ανδρέα δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας. Επί Σημίτη τα όργανα συνεδρίαζαν συχνά και επί πολλές ώρες. Αν μη τι άλλο υπάρχει εσωκομματικός διάλογος. Έχοντας όμως στο DNA του τον κυβερνητισμό, οι όποιες διαφωνίες μπαίνουν στην άκρη. Προέχει η ενότητα παρά τις διαφορές. Έχει ζήσει όμως κι αυτό τις διασπάσεις του.

Η Νέα Δημοκρατία ακολούθησε το παράδειγμα των αριστερών κομμάτων. Στήθηκαν οργανώσεις. Διοργανώνονταν Συνέδρια. Με κυρίαρχο βέβαια τον ιδρυτή της. Για πολλά χρόνια και ακόμη και σήμερα σε μερικές περιπτώσεις με κομματάρχες και παρατρεχάμενους. Η συγκολλητική ουσία παραμένει η νομή της εξουσίας. Συνυπάρχουν δημοκράτες, φιλελεύθεροι, κεντρώοι, συντηρητικοί μαζί με φιλοβασιλικούς και πρώην ή και υποκρυπτόμενους ακόμη και σήμερα χουντικούς και ακροδεξιούς. Κυριαρχεί το μότο του Αβέρωφ: Έξω από το μαντρί σε τρώει ο λύκος!

Υπήρχε και το πάλαι ποτέ ΚΚΕ εσωτερικού. Που δεν το έζησα. Αλλά γνώρισα και είχα εξαιρετικούς συντρόφους στην πολιτική μου διαδρομή, που το είχαν ζήσει. Εκεί ακούω επικρατούσε εσωκομματική δημοκρατία. Μόνο που κυριαρχούσε η αντιπαράθεση. Σε βάρος της ενότητας. Εν όψει συνεδρίου στις τοπικές οργανώσεις κατέβαιναν σειρά πολυσέλιδων κειμένων. Εισηγητές δυο και τρεις. Όσες και οι διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις.

Από τη μήτρα ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού προέκυψε το 1989 ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ. Όπου και εντάχθηκα και έζησα ως μέλος και ως Γραμματέας ΝΕ. Με όλα τα θετικά της Αριστεράς. Δογματικής και Ανανεωτικής. Την οργάνωση. Τη συντροφικότητα. Αλλά και όλα τα αρνητικά της. Σφοδρή αντιπαράθεση απόψεων. Εσωκομματική μερικές φορές κλωτσοπατινάδα.

Είχε πει ο Γιώργος Καρατζαφέρης για το κόμμα του τον ΛΑΟΣ. Εμείς είμαστε κόμμα, αποφασίζω εγώ. Δεν είμαστε χάβρα Ιουδαίων, όπως ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ. Σταράτες κουβέντες! Προφανώς και δεν θα ήθελα και δεν θα μπορούσα να επιβιώσω πολιτικά σε ένα τέτοιο αρχηγικό κόμμα. Θεωρώ πως παρόλα τα προβλήματα που είχε ο ΣΥΝ, λειτουργούσε για χρόνια ικανοποιητικά. Το αρνητικό του. Ότι οι τάσεις αντί να λειτουργούν ως ρεύματα ιδεών, είχαν αρχίσει να λειτουργούν ως κόμματα μέσα στο κόμμα.

Δεν θα ξεχάσω, όταν στο Συνέδριο, η πρόταση του τότε Προέδρου Νίκου Κωνσταντόπουλου να προστεθεί στον τίτλο του κόμματος και η φράση των ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ πέρασε με πλειοψηφία περίπου 60%. Και ο πρώην εκπρόσωπος τύπου του ΚΚΕ Μάκης Κοψίδης, που είχε μόλις προσεγγίσει τον ΣΥΝ, έσκυψε μπροστά μου και είπε στον Δραγασάκη: Γιάννη στο ΚΚΕ θα είχε πάρει ο Πρόεδρος 90% τουλάχιστον.

Δεν θα ξεχάσω, όταν μόλις εκλέχθηκε σε άλλο συνέδριο Πρόεδρος ο Αλαβάνος, που αμέσως μετά αναφέρθηκε στην προβληματική λειτουργία των τάσεων. Και άκουσα δίπλα μου στελέχη τόσο από το Αριστερό Ρεύμα, του οποίου ήταν μέλος και τον στήριξε, όσο και της Ανανεωτικής Πτέρυγας να μουρμουρίζουν: τι λέει ο μπήξε! Για τον μόλις εκλεγέντα Πρόεδρο!!!

Δεν θα ξεχάσω, όταν αργότερα στη ΔΗΜΑΡ γινόταν συζήτηση, για το αν θα παραμείνουμε στην τρικομματική Κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη ή θα αποχωρήσουμε, γιατί ο Σαμαράς αποφάσιζε μόνος του αρχικά για την πώληση της ΑΤΕ και μετά για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Και ακόμη – ακόμη για τη σκέψη – πρόταση των δυο να προτείνουν για ΠτΔ τον Φώτη Κουβέλη.

Είχε πει τότε ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Τι θα κάνουν θα αυτοχειριαστούν; Και στην κυβέρνηση θα παραμείνουν και τον Φώτη θα αποδεχθούν για ΠτΔ. Και προφανώς εμείς επιλέξαμε να αυτοκτονήσουμε. Και αφού εξαϋλωθήκαμε ως ΔΗΜΑΡ στο τέλος τριχοτομηθήκαμε με τρεις διαφορετικές εισηγήσεις – προσεγγίσεις. Με το ΠΑΣΟΚ; Με τον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτόνομοι; Κάποιοι ακολούθησαν τον πρώτο δρόμο. Άλλοι τον δεύτερο. Και κάποιοι, αφού απέτυχε η επανεκκίνηση, αποσυρθήκαμε στα σπίτια μας. Και μετά από 5 χρόνια κομματικής αγρανάπαυσης. Δραστηριοποιηθήκαμε ορισμένοι και πάλι. Και αναπολούμε το παρελθόν. Τις μάχες που δώσαμε. Εκείνες που χάσαμε.

Τι ήθελα και τα θυμήθηκα όλα αυτά. ΟΚ η αλήθεια είναι, πως αν εσύ είσαι αλλού και η κοινωνία αλλού, τότε δεν λέει. Σε προσπερνάει και η ιστορία και η κοινωνία… Αλλά παραμένεις ιδεολόγος!

Όλα για την ιδεολογία ρε γαμώτο!