ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου

Συντονιστή της Νέας Αριστεράς Δράμας

Του Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Προστάτη της Δικαιοσύνης. Της τρίτης εξουσίας. Που στη Δημοκρατία πρέπει να είναι ανεξάρτητη. Που όπως μαθαίναμε και στο Πανεπιστήμιο είναι το αποκούμπι του αδύναμου. Αλίμονο, αν ούτε εκεί μπορεί να βρει το δίκιο του. Αν υποτάσσεται στις άλλες εξουσίες. Στα κελεύσματα των κυβερνώντων. Στις επιθυμίες της ελίτ. Στα ισχυρά ΜΜΕ.

Είναι όμως; Είναι γνωστό το ρηθέν, ότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι, αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια. Και στην προκειμένη περίπτωση δεν φαίνεται. Η Δικαιοσύνη στη χώρα μας πάσχει από τα γεννοφάσκια της. Την ηγεσία των Ανωτάτων Δικαστηρίων διορίζει η κυβέρνηση. Και έτσι δεν έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία. Κι αν συμπορεύεται με το εκάστοτε κυβερνητικό αφήγημα, χάνει και την έσωθεν.

Και όπως μας δίδασκε και ο δάσκαλός μας, ο Μανωλεδάκης, για να ακριβολογούμε, πρέπει να μιλάμε για την ανεξαρτησία του δικαστή. Όχι αφηρημένα της Δικαιοσύνης. Και ναι μεν κάθε δικαστής είναι ισόβιος και οφείλει να είναι ανεξάρτητος, αλλά άνθρωπος είναι κι αυτός. Δεν θέλει ούτε αρνητικές κρίσεις Προϊσταμένων και Επιθεωρητών. Ούτε δυσμενείς μεταθέσεις. Ούτε διώξεις. Έχει οικογένεια. Προβλήματα. Ανάγκες. Και ναι υπάρχουν δικαστές ανεξάρτητοι. Που παλεύουν συχνά σε αντίξοες συνθήκες να απονείμουν δικαιοσύνη. Και Εισαγγελείς που προσπαθούν να διασφαλίσουν την τήρηση της νομιμότητας. Και δικαίως χαίρουν σεβασμού.

Το ζήτημα όμως είναι αυτοί οι έντιμοι και ανεξάρτητοι Δικαστές και Εισαγγελείς να είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Πρέπει καθήμενη και ιστάμενη Δικαιοσύνη να το αποδεικνύουν καθημερινά. Ιδίως στις μεγάλες και σοβαρές υποθέσεις. Και αυτό να φαίνεται. Να το εισπράττει η κοινωνία. Και δεν συμβαίνει.

Είναι γνωστό πως ακόμη και ο θεσμός της Δικαιοσύνης έχει χάσει την αξιοπιστία που διέθετε παλιότερα. Και όχι άδικα. Γιατί φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις και δη σε σοβαρές υποθέσεις, όπου εμπλέκονται ισχυροί οικονομικά και πολιτικά παράγοντες, ο τρόπος δράσης και οι κρίσεις των Δικαστικών Αρχών γεννούν καχυποψία. Για παρεμβάσεις. Για μεροληψία.

Ακόμη και Πρόεδρος του Αρείου Πάγου είχε επισημάνει πριν από χρόνια ότι «είναι επιτακτική ανάγκη για υψηλού επιπέδου συμπεριφορά των δικαστικών λειτουργών προκειμένου να εμπεδωθεί η δημόσια εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη». Γιατί, όπως λέει και ο λαός μας, η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός κερδίζονται, δεν επιβάλλονται.

Και πώς να κερδίσει η Δικαιοσύνη της χώρας μας την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των πολιτών, όταν:

-επί τόσα χρόνια δεν «κατάλαβε» το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως επεσήμανε και η Ευρωπαία Εισαγγελέας

-στο ομολογημένο σκάνδαλο των υποκλοπών η Δικαιοσύνη εποίησε την νήσσα

-στη διασπάθιση δημοσίου χρήματος και του Ταμείου Ανάκαμψης με απευθείας αναθέσεις και στημένους διαγωνισμούς επίσης (σημ. επόμενο πεδίο δόξης λαμπρό για την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία)

-στο έγκλημα των Τεμπών, όπου φαίνεται συχνά να ακολουθεί το κυβερνητικό αφήγημα (σημ. ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μπορεί να λέει πως στη χώρα υπήρξαν κι άλλα εγκλήματα και δεν έγιναν τέτοιες πορείες και διαμαρτυρίες, ο Άρειος Πάγος ΟΧΙ)

-όταν μονίμως πολιτικοί και ισχυροί είναι στο απυρόβλητο

Η Ευρωπαία Εισαγγελέας απέδειξε ότι και γνώσεις και πυγμή και κότσια διαθέτει. Ήρθε. Και ήταν φωτιά και Λάουρα. Ήρθε για να μείνει, είπε. Με τους συνεργάτες της, τους Έλληνες Ευρωπαίους Εισαγγελείς έχουν σηκώσει τα μανίκια. Και η Ελληνική Δικαιοσύνη οφείλει να συνεργαστεί απρόσκοπτα μαζί τους. Παραμερίζοντας κυβερνητικές τρικλοποδιές. Και η Πολιτεία να συνεργαστεί πλήρως. Αλλάζοντας συνήθειες και συμπεριφορές. Νόμους και Σύνταγμα. Αν είναι για το κοινό καλό. Αν επιβάλλεται για το συμφέρον της χώρας.

Ναι πράγματι μια Λάουρα δεν μπορεί να ολοκληρώσει την κάθαρση. Μπορεί όμως να κάνει τη διαφορά. Και την έκανε. Όλοι αυτοί οι κυβερνητικοί που έλεγαν πως δεν θα μας πει αυτή η Ρουμάνα τι θα κάνουμε στη χώρα μας, κατάπιαν τη γλώσσα τους. Αυτοί που σήκωναν το δάχτυλο στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, λούφαξαν. Οι κανόνες, το παιχνίδι άλλαξε, είπε η κυρία Κοβέσι.

Και όπως ορθά το επισήμανε φίλος στο διαδίκτυο. Οι Δεξιοί φιλο-ευρωπαίοι, που το 2015 φώναζαν «Γερούν γερά», σήμερα και 10 χρόνια μετά πνέουν μένεα για την ανάμειξη των Βρυξελλών! Από την άλλη οι Αριστεροί, που έβγαζαν φλύκταινες με τους Ντάισελμπλουμ, σήμερα βλέπουν στο πρόσωπο της Κοβέσι, τον Ηρακλή που θα καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία!

ΟΚ η Λάουρα έκανε τη διαφορά. Το θέμα είναι εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας τι κάνουμε. Γιατί αν δεν υπήρχε αυτή η σήψη, η διαφθορά, το πελατειακό κράτος. Η χώρα μας θα ήταν σε άλλο επίπεδο. Όλοι θα είχαμε πολύ καλύτερη ζωή. Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις θα έπιαναν τόπο.

Συν Λάουρα και χείρα κίνει λοιπόν. Όπως λέγανε και οι Αρχαίοι. Αν δεν κινήσεις και εσύ το χέρι σου, δεν πρόκειται να σωθείς. Αν συνεχίζεις να ψηφίζεις Φραπέδες και Χασάπηδες θα είσαι άξιος της μοίρας σου. Αν δεν απαιτήσεις Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και Κράτος Δικαίου. Αν δεν διεκδικήσεις αλλαγή του νόμου και κατάργηση της ασυλίας των πολιτικών, θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια.

Αν επιμένεις να ψηφίζεις με τη φωνή της λογικής σου, υποψήφιους που ζουν με τη γιαγιά τους και μας κοροϊδεύουν ότι διαβιούν με λίγα χιλιάρικα τον χρόνο, δικαίωμά σου. Να ψηφίζεις όσους πουλάνε εθνικισμό, ψευτολαϊκισμό και πατριδοκαπηλία επίσης. Αλλά μη γκρινιάζεις μετά. Και δεν σου λέω να ψηφίσεις τον Χαρίτση που διαχειρίστηκε ως Υπουργός Ανάπτυξης δισεκατομμύρια και ζει ακόμη στο νοίκι. Γιατί αυτός είναι έξω από το πλάνο σου. Δεν πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Διάλεξε και ψήφισε ό,τι θες. Αναφαίρετο δικαίωμά σου. Αλλά προς Θεού όχι πάλι τους φραπέδες και τους χασάπηδες. Νισάφι πια. Δεν θα πάρεις στο λαιμό σου μόνο εσένα και τα παιδιά σου. Αλλά και όλους εμάς τους υπόλοιπους. Και τα παιδιά μας. Και τα εγγόνια μας. Και τη χώρα ολόκληρη.