ΑΡΘΡΟ

Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Η συζήτηση για την αναγκαιότητα χωρισμού του Κράτους από την Εκκλησία επανέρχεται κατά καιρούς στην ελληνική κοινωνία. Κατά τη διάρκεια του 2005 η σχετική συζήτηση αναζωπυρώθηκε λόγω των σκανδάλων που αποκαλύφθηκαν στον χώρο της διοικούσας Εκκλησίας. Το θέμα εξακολούθησε να παραμένει στο προσκήνιο με τις εκδηλώσεις της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Τελευταία αναζωπύρωση του ζητήματος προκλήθηκε με αφορμή τη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Εν τούτοις, τα δύο κόμματα, Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν φαίνονται διατεθειμένα να προωθήσουν αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο των σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας ούτε στην τρίτη αναθεώρηση του Συντάγματος. Σε επί μέρους θέματα πάντως ενδέχεται να προωθούνται κατά καιρούς νέες ρυθμίσεις, όπως έγινε ήδη με την καύση των νεκρών και τη διαδικασία ανέγερσης ευκτήριων οίκων των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων, εκτός της επικρατούσας θρησκείας.

Στον χώρο της Εκκλησίας η συζήτηση για τον ενδεχόμενο χωρισμό της από την Πολιτεία συνήθως αποσιωπάται ή αντιμετωπίζεται αφοριστικά. Φωτεινή εξαίρεση αποτέλεσε στη διάρκεια του η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών της Μητρόπολης Δημητριάδος (Βόλος), που διοργάνωσε έναν ανοικτό και πολύπλευρο διάλογο γύρω από όλα τα επί μέρους ζητήματα των σχέσεων Εκκλησίας – Πολιτείας, στον οποίο κλήθηκε να συμμετάσχει ένα ευρύ φάσμα εισηγητών.

Θεωρώντας δεδομένο ότι το ζήτημα των σχέσεων και του ενδεχόμενου χωρισμού του Κράτους από την Εκκλησία θα βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων στην ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια, ανεξαρτήτως του αν θα υπάρξουν συνταγματικές ή νομοθετικές μεταβολές στο ισχύον καθεστώς, καταθέτουμε τον προβληματισμό και τις προτάσεις που ακολουθούν ως μία συμβολή τόσο στον επιστημονικό, όσο και στον πολιτικοϊδεολογικό διάλογο που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας είναι ένα αίτημα το οποίο από ότι φαίνεται μάλλον δεν οδεύει προς υλοποίηση, παρά την απαίτηση εκατομμυρίων πολιτών. Η πολιτική ηγεσία βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τους εκπροσώπους της Εκκλησίας και επιθυμώντας να «πατάει» επάνω στην ευαισθησία που έχουν πολλοί Έλληνες με την πίστη τους, προκειμένου να μη χάσει την εξουσία της.

Ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος δεν υπονοεί σε καμία περίπτωση πως οι θρήσκοι άνθρωποι δεν θα μπορούν να εκτελούν ελεύθερα και απρόσκοπτα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας αλλά και η μακραίωνη παράδοση που συνδέει την Ορθοδοξία με τη χώρα μας είναι σεβαστή και εκτιμητή από κάθε άνθρωπο. Όμως, οφείλει να υπάρξει ένας στοιχειώδης διαχωρισμός, ώστε να μην υπάρχει παρέμβαση ενός θεσμού στα καθήκοντα κάποιου άλλου και να μην επιθυμεί να έχει γνώμη για αποφάσεις που δεν είναι των αρμοδιοτήτων της.

Αυτό που κάποιος επιζητεί ζητώντας διαχωρισμό, είναι να μη βαρύνεται ο απλός πολίτης με τη μισθοδοσία του κλήρου και να μην απαλλάσσεται η Εκκλησία από τη φορολογία, ειδικά σε μία εποχή όπως αυτή όπου η χώρα μας βιώνει μία τόσο τραγική οικονομική κατάσταση.

Κανένας άνθρωπος που δεν θρησκεύεται ή δεν ακολουθεί αυστηρά μία πίστη δεν είναι αντίχριστος ή κακός άνθρωπος. Η άρνηση του θρησκεύειν δεν αφορά την εχθρότητα σε μία συγκεκριμένη πίστη αλλά βασίζεται στην έλλειψη της επιστημονικής επάρκειας στο να πιστευτούν οι πεποιθήσεις αυτές. Κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται εκφοβισμό για να μοιράσει φιλανθρωπία, ούτε ένας άνθρωπος είναι καλός, τίμιος ή ευγενικός επειδή ασπάζεται μία συγκεκριμένη θρησκεία. Η αγάπη και η προσφορά στο συνάνθρωπο είναι εγγενή ανθρώπινα στοιχεία, ένα μωρό ακόμα και αυτό νιώθει συμπόνια αν δει έναν άνθρωπο τραυματισμένο ή λυπημένο.

Αυτό που ζητείται στον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους είναι να σταματήσει η επιβολή της Εκκλησίας στην κοινωνία. Η Εκκλησία σαν έννοια και σαν ρόλος μέσα στην οργανωμένη θρησκεία, χαίρει του σεβασμού κάθε πιστού και μη. Όμως, δεν έχει δικαίωμα να εκβιάζει πολιτικούς ηγέτες, να σκορπά αρειμανίως το μίσος με κηρύγματα μίσους ενάντια σε κοινωνικές ομάδες ανθρώπων και να μη σέβεται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα (το δικαίωμα στην αποτέφρωση ή το σύμφωνο συμβίωσης). Επιπλέον, δεν έχει δικαίωμα να σφυροκοπά διαρκώς τα παιδικά μυαλά και να ασκεί ατιμώρητη ρητορική μίσους σε ανθρώπους, πολιτικούς και οτιδήποτε δεν συμφωνεί με εκείνους. Καμία θρησκεία, κανένας θεός έτσι και αλλιώς, δεν έχει ανάγκη κανέναν να καταραστεί, να αφορίσει και να επιτίθεται σε κανέναν, ο θεός δε χρειάζεται προστάτες.

Ο διαχωρισμός Κράτους – Εκκλησίας θα οδηγήσει στη συνειδητοποίηση των ρόλων και των δύο θεσμών, θα θεμελιώσει τον σεβασμό και την αυτογνωσία και των δύο. Ο σεβασμός στον ρόλο που διαδραματίζει ο κάθε θεσμός και ο σαφής διαχωρισμός, θα βοηθήσει στο να γίνουν πιο ξεκάθαρα και σαφή τα πράγματα για τον πραγματικό ρόλο που διαδραματίζει ο κάθε οργανωμένος θεσμός μέσα στην Πολιτεία.

 

Πηγές

Καθημερινή

Βικιπαιδεια

Dikaiosyni.com