Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Άλλα όλα και όλα. Σας δίνω ένα παράδειγμα στο οποίο ήμουνα αυτόπτης μάρτυρας άθελά μου. Ο τοπικός σύλλογος Ήφαιστος διοργανώνει κάποιες εκδηλώσεις με βάση τον Σιδηροδρομικό Σταθμό. Σε μια από αυτές ο Πρόεδρος του συλλόγου στον χαιρετισμό του επαίρεται για την παρουσία του τάδε Αντιδημάρχου ο οποίος αφίχθη καθυστερημένα κατά το μέσον της εκδήλωσης και ο οποίος τιμά την εκδήλωση, που και αυτός μαζί με την Δημοτική Αρχή που εξελέγη δεν έκαναν, δεν είπαν, δεν αντέδρασαν και δεν πρόκειται να κάνουν τίποτε πάνω στο θέμα αυτό που βεβαίως πρωτίστως είναι απτό θέμα της Περιφέρειας, άλλα το τακιμιάσμα μετά της κοινής τοπικής εξουσίας καλά κρατεί και θα κρατεί. Πού είναι όλοι αυτοί οι κατά τα άλλα Πρόεδροι συλλόγων που αλλάζουν και πηγαίνουν με όσα παίρνει ο άνεμος κάθε φορά που αλλάζει η νομή εξουσίας τόσο πανελλαδικά όσο και τοπικά; Που το αγαπημένο τους άθλημα όλων ανεξαιρέτως είναι η επίκυψη σε κάθε νέο σφουγγοκωλάριο ή αλλιώς αυλικό έρποντας στην κυριολεξία κατεβάζοντας κατά το λαϊκό βρακιά μήπως και επιτύχουν κάτι.

Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η ατομική τους προβολή με οποίον είναι πρόσφατος ενώ πετάν στον κάλαθο των άχρηστων κάθε προηγούμενο.

Το ζείτε καθημερινά με όλους αυτούς που πιθανόν να θέλουν να προσφέρουν, αλλά στη διαδρομή χάνουν και τον σκοπό αλλά και τον ρόλο που υποδύονται. Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ανεβάζοντας φωτογραφίες, σχόλια επί σχολίων, και επιδιώκοντας καθαρά την ατομική τους προβολή, συνολικά κουράζοντας όλους μας που βλέπουμε, ακούμε, και απογοητευόμαστε από την ρηχότητα και την εφήμερη ατομική προβολή, κάνοντας θόρυβο γύρω τους, ξεχνώντας όμως ότι τα άδεια δοχεία και οι τενεκέδες είναι που κάνουν θόρυβο μιας και έτσι μια πόλη ούτε μπροστά μπορεί να πάει ούτε και να ακμάσει.

Δρόμοι κατακερματισμένοι, σου πέφτει πετρά από το νεφρό από τα συνεχόμενα τραντάγματα, καθαριότητα στο ναδίρ. Γιατί όμως; Όταν, αγαπητοί μου, το απορριμματοφόρο περνά από το κέντρο στις 9 η ώρα και δημιουργεί κυκλοφοριακό πρόβλημα, άρα χρειάζεται πολύ μυαλό έτσι ώστε να ρυθμιστεί η ώρα συλλογής απορριμμάτων. Τελικά οι πολιτικοί προϊστάμενοι είναι προϊστάμενοί των εργαζομένων στον Δήμο, ναι ή όχι; Δεν μπορείτε να ακούσετε συμβουλές και σώφρονες φωνές που σας δίνουν λύσεις; Γνωρίζετε πόσοι αξιολογότατοι άνθρωποι πνεύματος και κοινωνικής υπόστασης υπάρχουν στον Νομό μας; Αλλά όλοι αυτοί σιωπούν ηθελημένα βλέποντας μαϊντανούς, κενόδοξους, εφήμερους, καβαλάρηδες, να προωθούνται και σώφρονες να αρθρώσουν λόγο περιεκτικό παραμερίζονται. Μετά από τόσες μελέτες χρυσοπληρωμένες το κυκλοφοριακό παραμείνει άλυτο.

Και επειδή όλα βαίνουν καλώς κατά τη δική τους λαθεμένη αντίληψη έρχεται η ώρα να κάνουμε και τα ρουσφέτια μας σαν καλά παιδιά που είμαστε στο υπόλοιπο του χρόνου φτιάχνοντας για το τοπικό κονκλάβιο την αίθουσα στο Επισκοπείο που άφησε ανακαινισμένη και περίτεχνη ο μακαριστός Παύλος. Μιλάνε για αύξηση και ποιότητα ακουστικής της αίθουσας και μιας και έχουμε διάθεση κάνουμε και την ράμπα ανάπηρων στη Μητρόπολη, μιας και ο πρώην και ο νυν επίσκοπος από τα πολλά που είχε και έχει να κάνει δεν προλαβαίνει και προλαβαίνει να προβεί επί τόσα χρόνια σε μια ράμπα ανάπηρων αφενός, αφετέρου δεν έχει και χρήματα όπως συμβαίνει συνήθως στην Εκκλησία. Δεν φτάνουν τα χρήματα που παίρνει από τις εκκλησίες και από άλλες πηγές όποτε η ράμπα μάλιστα δε προσφερόμενη δωρεάν για τους αναξιοπαθούντες ΑμεΑ αδελφούς μας και ποίμνιο του γιατί να μην είναι αποδεκτή;

 

Θεέ μου πόση υποκρισία

 

Μια πόλη και ένας Νομός στο έλεος της κυβερνητικής αδιαφορίας. Δεν λέω γίνανε προσπάθειες δήθεν ενωμένοι να κατεβούν στο Κλεινόν Άστυ, άλλα όπως βλέπετε σημασία στην κυριολεξία δεν τους δίνουνε. Άρα πρέπει να υπάρχει αυτοκριτική και επανάληψη προσπάθειας πιο δυναμική. Τι να τις κάνει ο λαός της φωτογραφίες μπροστά στη Βουλή; Τι να τις κάνει όταν το αποτέλεσμα είναι μηδενικό.

Δρόμους δεν έχουμε, θάλασσα δεν έχουμε, αεροδρόμιο δεν έχουμε, τρένα δεν έχουμε, φοιτητές δεν έχουμε, εργοστάσια δεν έχουμε, εξ ων ελάχιστων, ανεργία έχουμε, τι θέλετε άλλο να πράξετε δια της ανικανότητας που σας διακρίνει; Σας συμβουλεύω να πάτε στα σπίτια σας, δεν κάνετε απολύτως τίποτε για την πόλη.

Ένας Νομός ανθηρός και μια πόλη ακμάζουσα και πολυσυλλεκτική όπως είναι η Δράμα, να έχει και γιορτές ατραξιόν που θα συνδράμουν περισσότερο στην ανάπτυξή της και στην αναγνωρισιμότητά της, άλλα όχι να βασιζόμαστε σε αυτές για να επιλύσουμε χρόνιες παθογένειες και πολιτικών δυσκαμψιών από τις λάθος επιλογές σας όπως να κρεμιόμαστε σε μια Ονειρούπολη – παζάρι και να υπερθεματίζουμε ότι η Δράμα είναι η Βασίλισσα των Χριστουγέννων. Αν μη τι άλλο αυτό προκαλεί θυμηδία γενική άλλα και ειδικά για αυτόν ή αυτούς που τα λένε μιας και είναι εκτός πραγματικότητας για τις άλλες επινοούμενες εκδηλώσεις που όπως έγραψα η πόλη κατάντησε να ζει με άρτον και θεάματα.

Πενία τέχνας κατεργάζεται – Μάλλον Επιστήμη τέχνας κατεργάζεται και καλύτερα πολιτική τέχνας κατεργάζεται.

Θεόκριτος, 3ος π.Χ. αιών, Αρχαίος Έλληνας ποιητής.

Γενικώς ένας αχταρμάς. Ο γλείφων, του γλείφοντος, ω γλειψοματαίοι.

Χόρτασε αυτή η πόλη από ευεργέτες με λάθος εννοούμενη έννοια. Σημείο αναφοράς παγκοσμίως η Δράμα, η πόλη των ευεργετών, που έφθασε στο σημείο που από τον θαυμασμό να πηγαίνουμε σιγά σιγά στην απόρριψη του ιδεώδους μιας και αυτοί που χρησιμοποιούν το όχημα αυτό είναι οι κατά τόπους πολιτικοί, οι οποίοι παίζουν ένα παιχνίδι εντυπώσεων που συνάδει μετά της ρύσης ότι με «ξένα κόλλυβα μνημόσυνο δεν κάνεις».

Δεν αντιλέγω για την φιλοπατρία, και την αγάπη για τον τόπο τους, αλλά έχω πολλά ερωτηματικά από ποιοι τους πλαισιώνουν και τους καθοδηγούν και τι παιχνίδια παίζονται.

Κάποτε οι Εθνικοί Ευεργέτες περίμεναν το θάνατό τους μέχρι να γίνουν διάσημοι, δίνοντας το όνομά τους σε λεωφόρους και ιδρύματα. Οι σύγχρονοι χορηγοί δεν έχουν την ίδια υπομονή.

 

Από τους ευεργέτες στους χορηγούς

 

Αν και δεν μπαίνει κανείς στον κόπο να το αποδείξει, οι ιστορικοί εθνικοί ευεργέτες θεωρούνται πρόσωπα υπεράνω υποψίας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η σύγχρονη ελληνική ιστορία έχει καταγράψει με «χρυσά γράμματα» τις δωρεές και τα κληροδοτήματα εκατοντάδων ευπόρων συμπατριωτών μας. Και πράγματι, δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί σήμερα η εθνική προσφορά του Ζάππα, των Ζωσιμάδων, του Τοσίτσα, του Αρσάκη, του Πάντου, του Σίνα, του Στουρνάρα, του Αβέρωφ, του Ριζάρη, του Δρομοκαΐτη και τόσων άλλων που άφησαν -μετά θάνατον κατά κανόνα- εκπαιδευτήρια, βιβλιοθήκες, μουσεία, νοσοκομεία, φυλακές κλπ.

Αλλά και οι μεταγενέστερες προσωπικότητες του πλούτου, που ακολούθησαν την παράδοση των μεγάλων ευεργετών, κατά τη μεταπολεμική περίοδο, ήδη αποτελούν λαμπρά παραδείγματα ανιδιοτέλειας και πατριωτισμού. Ο χρόνος βοηθά σε αυτό. Η κριτική -όταν ασκείται- περιορίζεται, στους σύγχρονους Μαικήνες, οι οποίοι προσπαθούν να περάσουν το μήνυμα της δωρεάς σε μια εποχή γενικευμένης καχυποψίας και έντονου ανταγωνισμού συμφερόντων. Τα ευεργετήματά τους -που, είναι αλήθεια ότι πλέον πραγματοποιούνται στο μέσον της επιχειρηματικής τους διαδρομής, και αξιοποιούνται από τα τμήματα δημοσίων σχέσεων των ομίλων τους- θεωρούνται ως στοιχεία επιχειρηματικής στρατηγικής.

Το κλίμα αυτής της εξέλιξης αποδίδει η αυστηρή πένα του έμπειρου αρθρογράφου Χρήστου Πασαλάρη («Απογευματινή», 25.9.1994).

Καλό και σώφρων είναι αυτοί οι άνθρωποι να μην πέφτουν προς εκμετάλλευση και όφελος κάποιων σύγχρονων σαλτιμπάγκων, οι οποίοι επωφελούνται για προβολή, φιγούρα εις βάρος του σημαντικού και ιδεώδους που προάγεται από την προσπάθεια και προσφορά αυτή.