ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
«Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος κερδήσας τον κόσμον όλον, εαυτόν δε απολέσας ή ζημιωθείς;» (Γιατί σε τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει όλον τον κόσμο, όμως χάσει την ψυχή του ή υποστεί ζημιά;) (Λουκάς, θ,25)
«Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι» (Ματθαίος,στ’,19)
Δυστυχώς οι σύγχρονοι ηγέτες διέγραψαν παντελώς από τη μνήμη τους τον πιο πάνω θεόπνευστο αγιογραφικό λόγο! Παροπλίσανε την ψυχή τους και επιδίδονται μανιωδώς στο να υπηρετήσουν το σαρκίον τους, πηγήν πολλών ανομιών.
Επιστρατεύσανε τα φωτεινά πνεύματα και με τον πειρασμό του θησαυρίσματος τους μετατρέψανε σε υποχείρια των πιο ταπεινών επιδιώξεών τους.
Εγκλεισμένοι στα πολυτελή ερευνητικά ενδιαιτήματά τους τα φωτεινά πνεύματα και με εγκλωβισμένο το πνεύμα τους επινοούν τη συμφορά όχι μόνο των συνανθρώπων τους, αλλά και των στοιχείων, τα οποία τους περιβάλλουν: το πολύτιμο αγαθό της συντήρησης του σαρκίου τους, το νερό, τον αέρα, που αποτρέπει την απόπνιξη και τη γη, που τους προσφέρει τα επίλεκτα αγαθά της επιβίωσης.
Σήμερα ο άνθρωπος υποχρεούται να ικανοποιήσει τη δίψα του με το υγρό στοιχείο κατάφορτο από ποικίλα δηλητήρια, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τα σώμα του και, ενώ απολαμβάνει τα έντονα χρώματα των λουλουδιών, εισπράττει, αντί για το μεθυστικό άρωμα, την αοσμία, αφανίζοντας μια από τις κορυφαίες αισθήσεις του, την όσφρηση.
Η γλυκύτατη γεύση των φρούτων έχει χαθεί παραχωρώντας τη θέση της στο ογκώδες και άγευστο. Η κατανάλωσή τους καθίσταται αναγκαστική προκαλώντας τη δυσφορία του σώματος. Προμηθεύει σήμερα ο άνθρωπος τον στομαχικό κάδο με τροφές ανάγκης. Τρώει όχι για ικανοποίηση, αλλά γιατί το απαιτεί η ανάγκη της συντήρησης.
Η εστίαση επιδίδεται καθημερινά στην παραγωγή τροφής, η οποία συσσωρεύει υπέρμετρο λίπος στο σώμα με τις αναμενόμενες βέβαιες δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία του. Δυστυχώς πολύ αργά η επιστήμη της υγείας συνειδητοποίησε το πόσο καταστροφή είναι η σημερινή διατροφή επιδιδόμενη σε αγωνιώδη κίνηση για τον περιορισμό της ανεπανόρθωτης βλάβης, εστιάζοντας σ’ αυτήν τη γενεσιουργό αιτία αρκετών ασθενειών.
Ο αγώνας για την υγεία έχει επιφορτισθεί τον βασανισμό, τον οποίο υφίστατο ο μυθικός Σίσυφος.
Νέες ασθένειες με κατάφορτες από ιοβόλα βέλη φαρέτρες παράγονται στα εργαστήρια της συμφοράς.
Μέλημα κυρίαρχο του σύγχρονου πολιτισμού η επινόηση όπλων μαζικής και ανεπανόρθωτης συμφοράς.
Η ταχύτητα αντάμα με την πλεονεξία και την οίηση καθίστανται καθημερινά ο ασφυκτικός συνοδός μας. Χάσαμε το μέτρο της ηρεμίας, αποδιοργανώσαμε την ψυχή μας και εκόντες άκοντες καταναλώνουμε τα δηλητηριώδη ψυχοφάρμακα.
Ο συνάνθρωπός μας έπαψε σχεδόν να είναι ο ειρηνικός συνοδοιπόρος. Έγινε ο αντίπαλός μας, τον οποίο αντιμετωπίζουμε καχύποπτα. Νιώθουμε κάθε στιγμή ανασφαλείς καταφεύγοντας σε μέτρα αναποτελεσματικά για την προστασία μας. Μετατρέψαμε τους χώρους ζωής των αλόγων όντων σε χώρους συμβίωσης καθημερινής.
Τι αναμένομεν λοιπόν; Μήπως την επαλήθευση της ρωμαϊκής ρήσης: ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι (πια) λύκος, έτοιμος να καταργήσει χωρίς έλεος, τον κυρίαρχο κανόνα συμβίωσης;
Εξαερώσαμε τη λογική σκέψη και τον ορθό τρόπο συμπεριφοράς και μοιραία οδεύουμε στην αυτοκαταστροφή. Γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να χαρακτηρισθούμε παρά ως αυτόχειρες, που υψώνουν το κρυερό εγχειρίδιο πισώπλατα με προτίμηση το αριστερό της μέρος;
Σφραγίσαμε τ’ αυτιά μας με νοερό βουλοκέρι και στεγνώσαμε την ψυχή μας από το υψηλότερο των συναισθημάτων, την αγάπη. Υπάρχει ελπίδα να ανανήψουμε;
Φρενήρης η πορεία μας αναπότρεπτα μας οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Μήπως υπάρχει ακόμη ζωντανή η ελπίδα να έλθουμε εις εαυτούς;
Αμφιβάλλουμε!
