ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
«Μόνος ούτε και στον Παράδεισο!» (Λαϊκός θυμόσοφος λόγος)
Με το οδυνηρό φαινόμενο της εποχής μας, τη μοναξιά, ασχολήθηκε η ταπεινότητά μου πριν από μερικά χρόνια. Αφορμή στάθηκε η απάντηση, που πήρα από έναν μοναχικό συμπολίτη μου στο ερώτημά μου πώς ζει: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο από τη μοναξιά» μου απάντησε.
Επικροτώ ανεπιφύλακτα ότι ευσταθεί η διαπίστωση ότι δεν μπορείς να νιώσεις μια κατάσταση, ευχάριστη, και κυρίως δυσάρεστη, αν δεν τη βιώσεις.
Δυστυχώς ο προηγμένος ανθρώπινος νους, που μάχεται αδιάλειπτα για να προσφέρει την ευτυχία στον σύγχρονο άνθρωπο, ελάχιστα το πέτυχε, πιο πολύ όμως του προσέφερε την πικρή δυστυχία με αποκορύφωμα τη μοναξιά με όλες τις επακόλουθες παρενέργειες, όπως την αύξηση του άγχους, της πίκρας, της φοβίας, της αποδυνάμωσης των ευγενών συναισθημάτων, της υποχρεωτικά τυπικής επικοινωνίας, της επικοινωνίας για επαγγελματικούς λόγους, που τη συνοδεύει η ικανοποίηση του προσωπικού συμφέροντος, πολλές φορές με τη διάθεση αδικίας του συνανθρώπου, της εξαπάτησής του, γιατί όχι και της σωματικής και ψυχικής του βλάβης συχνά ανεπανόρθωτης.
Η πατριαρχική οικογένεια διαλύθηκε με τον νέο τρόπο κατοίκησης. Η σύγχρονη οικοδομή αντί να ανταμώσει τους ανθρώπους, τους απομάκρυνε ψυχικά. Η αδιαφορία για τον ένοικο της διπλανής πόρτας έγινε του συρμού με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Κάποτε οι εξώπορτες ήταν ορθάνοιχτες. Οι νοικοκυρές καλημερίζονταν με χαμόγελο στις εξώπορτες. Σήμερα ένας στυφός χαιρετισμός όχι απαραίτητος πάντοτε.
Η κατοικία ταμπουρώθηκε με την εξώπορτα υπερενισχυμένη με κλειδί ασφαλείας και αναγκαία την εγκατάσταση κάμερας χωρίς βέβαια να εξασφαλίζουν την επιδιωκόμενη ασφάλεια.
Το χτύπημα του κουδουνιού συνήθως εμβάλλει τον ένοικο σε καχυποψία για τις προθέσεις του καλούντος.
Αναγκαίο το ερώτημα: Ποιος είναι; Και μόνον η διαπίστωση ότι ο κωδωνοκρούστης είναι γνωστός ή έχει αγαθές προθέσεις ακολουθεί το άνοιγμα της εισόδου.
Και είναι εύλογη η καχυποψία, αφού καθημερινά επινοούνται και νέες μεθοδεύσεις εξαπάτησης με σκοπό τη ληστεία, που συνήθως τη συνοδεύουν ο ψυχικός και σωματικός βασανισμός, που ενίοτε καταλήγουν και σε αφαίρεση ζωής.
Οι αξίες της ζωής, που μας έτρεφαν ψυχικά απισχνάνθηκαν, συρρικνώθηκαν και κινδυνεύουν να αφανισθούν από τον γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας.
Ο διάλογος ο ειλικρινής και εγκάρδιος παραχώρησε τη θέση του στις τυπικές επαγγελματικές συναλλαγές.
Η ταχύτητα στον ρυθμό της ζωής ταυτίστηκε με την καθημερινή μας συμπεριφορά. Καταντήσαμε μαραθωνοδρόμοι και πιστοί ιεροφάντες του Μαμωνά.
Η απληστία τείνει να γίνει αποκλειστικό βίωμά μας.
Δεν μας περισσεύει χρόνος ακόμη και για τηλεφωνική επικοινωνία με τους υπερήφανους γεννήτορές μας κι ας είναι τούτο το τηλεφώνημα δροσιά ψυχής γι’ αυτούς.
Πού πάμε λοιπόν; Ωραία τα καταφέρνει ο σύγχρονος πολιτισμός μας, ώστε το χάδι και το τρυφερό φιλί του παππού και της γιαγιάς να καθίστανται ολοένα είδος εν ανεπαρκεία, ενώ παλιότερα ήταν εκδήλωση συναισθημάτων άδολης αγάπης και ψυχικής στήριξης αμφίπλευρης.
Η επίσκεψη στους χώρους αναψυχής κατήντησε σχεδόν απαγορευτική, αφού συνήθως εγκυμονεί κινδύνους και κλονίζει την ασφάλεια όχι μόνο των υπερηλίκων, αλλά και των παιδιών.
Ως αντίδοτο στη θεραπεία της μοναξιάς επινοήθηκαν οι οίκοι ευγηρίας, όπου η μόνιμη στάθμευση των υπερηλίκων έγινε λύση ανάγκης. Εξαίρεση αποτέλεσε η προ ολίγων ετών οικονομική κρίση. Αρκετοί συγγενείς, που οδήγησαν τους υπερήλικές τους στους οίκους ευγηρίας, «ευαισθητοποιήθηκαν» και τους επανέφεραν στους χώρους όπου προηγουμένως η παρουσία τους δεν ήταν τόσο επιθυμητή. Σημεία των καιρών.
Η αμαρτωλή ανάγκη μεταβλήθηκε σε φαρισαϊκή ευαισθησία. Καρπός και αυτή του… επίζηλου πολιτισμού μας.
Η απομόνωση δεν έχει πια πισωγύρισμα. Ολοταχώς οδεύουμε στην αποξένωση. Το κλείσιμο στο καβούκι μας δεν θεραπεύεται με επίπλαστα αντίδοτα, που ενισχύουν το θεαθήναι. Οι οικογενειακοί δεσμοί οδηγούνται στη χαλάρωση. Οι σχέσεις παιδιών και γονέων ντύνονται σχεδόν με το ένδυμα της τυπικότητας.
Λησμονούν φαίνεται ότι ο ανελέητος χρόνος με σιγουριά θα αλλάξει τους ρόλους. Και τότε ίσως έλθουν εις εαυτούς. Οδυνηρή η αναπόληση του παρελθόντος.
Θερίζουμε ό,τι σπέρνουμε.
Αν μπορούσαμε να ξαναγυρίσουμε στην πατριαρχική οικογένεια! Ίσως πολλές από τις αντικοινωνικές παρενέργειες δεμ θα ταλάνιζαν τον άνθρωπο.
Ίσως θα ταρακουνούσαν τους γαυριώντες οικοδόμους της σύγχρονης κοινωνίας, ώστε να βάλουν σφυρήλατο χαληνό στη σκέψη τους.
Λέω ίσως! Ίσως βλέπω τη σύγχρονη κοινωνία με μυωπικούς φακούς ενισχυμένους με ουκ ολίγους βαθμούς.
Δεν αναμένω δικαίωση. Αυτά φρονώ και αυτά συνειδητά αποτυπώνω. Εύχομαι να διαψευσθώ!
