Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
ΑΝΑΛΓΗΤΟΙ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΙ
Οι βόμβες πέφτουν σωρηδόν
σαρώνουνε την πλάση
αέρας, γη και θάλασσες
λούζονται στο φαρμάκι.
Κανόνας έγινε η αρπαγή
της γης των αλλωνών.
Ιδρώτας μακροχρόνιος
πολύτιμο το αίμα
περιφρονούνται άδικα
δίχως κανέναν οίκτο.
Ανάλγητοι και άσπλαχνοι
οι Δυνατοί του κόσμου
μοναδικός τους οδηγός
τ’ αμαρτωλό το κέρδος.
Αδιάφοροι στα δάκρυα
των άμοιρων θυμάτων
ολημερίς που χύνονται
τη γη τους να ποτίζουν.
Ως πού θα φτάσει η κλοπή
τον κόσμο που ντροπιάζει;
Η αγάπη αφανίστηκε
το κέδρος βασιλεύει
ο πόνος αδιάφορος
πληγώνει τις ψυχές.
Θεέ, που ’σαι τόσο ψηλά
καθόλου δε σε νοιάζει
μ’ απάθεια να στέκεσαι
μπροστά στην αρπαγή;
Έχεις κι Εσύ το φταίξιμο
ο κόσμος να χαλιέται
ο διχασμός να μαίνεται
σ’ ολάκερη την πλάση.
