Η ζωή προχωράει, δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία

ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

Η Ελλάδα μπορεί να γέννησε τη Δημοκρατία. Αλλά δεν ευτύχησε να την απολαύσει αιώνες. Όπως στη Δυτική Ευρώπη. Ούτε και δημοκρατικά οργανωμένα κόμματα είχε. Και σε ένα βαθμό δεν έχει. Παρόλα αυτά ανήκομεν εις την Δύση. Και προσπαθούμε να της μοιάσουμε. Ιδίως στη Μεταπολίτευση.

Ιδρύθηκε η Νέα Δημοκρατία. Προσπάθησε να μετεξελιχθεί σε σύγχρονη ευρωπαϊκή κεντροδεξιά. Σε ελληνική βέβαια version. Με κουσούρια. Αλλά κι έτσι είναι μια πρόοδος. Το Κέντρο πελαγοδρομούσε. Η Αριστερά κυνηγούσε τον σοσιαλιστικό παράδεισο. Η ΝΔ κυβέρνησε για χρόνια.

Ο Ανδρέας διάβασε σωστά την Ιστορία. Το Κέντρο είχε κλείσει τον κύκλο του. Άλλωστε ποτέ δεν ήταν ομοιογενές και ισχυρό. Η παραδοσιακή αριστερά απλά επιβίωνε. Η εξωκοινοβουλευτική είχε ρόλο στα Πανεπιστήμια και στα πέριξ των Εξαρχείων. Χρειάζονταν ισχυρή κεντροαριστερά. Και με ριζοσπαστικά στοιχεία. Αυτό έκανε. Και πέτυχε. Το Κίνημα μετεξελίχθηκε σε Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Που επιχείρησε να μοιάσει στα συγγενή ευρωπαϊκά. Έτσι αποκτήσαμε την ελληνική version της κεντροαριστεράς. Με τα δικά της κουσούρια της βεβαίως.

Η οικονομική κρίση ανακάτεψε την πολιτική τράπουλα. Και πως αλλιώς. Το ΠΑΣΟΚ καταποντίστηκε. Η Δεξιά κράτησε ικανό μέρος των δυνάμεών της. Γι’ αυτούς η εξουσία ήταν πάντα συγκολλητικό κίνητρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ανερχόμενη δύναμη της ριζοσπαστικής/ανανεωτικής αριστεράς κλήθηκε να καλύψει το κενό. Με τα κουσούρια του κι αυτός.

Ο Τσίπρας κατάφερε να ηγηθεί ενός ομοσπονδιακού σχήματος. Περιλάμβανε δημοκράτες αριστερούς, κεντρώους, αριστεριστές, λαϊκιστές. Πέτυχε να κυβερνήσει για λίγα χρόνια. Και να κρατήσει μέρος των δυνάμεών του. Μετά νομοτελειακά κατέρρευσε. Πως αλλιώς. Ήταν γέννημα της κρίσης. Δεν έφταιγαν μόνο τα λάθη ηγεσίας. Δεν απέκτησε ποτέ ρίζες στην κοινωνία. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ένα καθαρά σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.

Εδώ και χρόνια κόμματα, κομματίδια και κινήσεις του χώρου προσπαθούν να ανασυντάξουν την Κεντροαριστερά. Να συνεργαστούν. Να δημιουργηθεί και πάλι η πληθυντική Αριστερά. Απέτυχαν ως τώρα όλα τα εγχειρήματα. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Δεν είναι απλά θέμα πολιτικής τους επιβίωσης. Είναι ζήτημα ουσιαστικής Δημοκρατίας. Υπαρξιακό για τη χώρα. Καμία σύγχρονη δημοκρατία δεν μπορεί να είναι λειτουργική δίχως μια μεγάλη κεντροδεξιά και μια μεγάλη κεντροαριστερά, λένε οι αναλυτές. Και έχουν δίκιο. Ο λαός αναζητά πάντα εναλλακτική πρόταση. Αντίπαλο δέος για να αντικαταστήσει μετά από λίγα χρόνια τη διακυβέρνηση μιας παράταξης που κούρασε και κουράστηκε. Που καταρρέει υπό το βάρος των σκανδάλων. Αν δεν του την προσφέρει το υπάρχον πολιτικό σύστημα έχει δύο επιλογές. Ή να διατηρήσει την ήδη παραπαίουσα κυβέρνηση. Που νομοτελειακά η 3^η θητεία της θα είναι καταστροφική. Ή να αναζητήσει άλλες δήθεν αντισυστημικές λύσεις. Με όλους τους επαπειλούμενους κινδύνους από μια τέτοια εξέλιξη.

Που λοιπόν βρισκόμαστε σήμερα; Η ΝΔ καταρρέει. Παρόλα αυτά κρατάει δυνάμεις. Διατηρεί την πρωτιά. Μάλιστα με διαφορά. Το ΠΑΣΟΚ έχει ανακάμψει. Αλλά δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει το αντίπαλο δέος. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει μονοψήφια μικρά ποσοστά. Η Νέα Αριστερά που δεν τα κατάφερε στο ξεκίνημά της, είναι απίθανο να έχει επιτυχημένη νέα αρχή. Το κυοφορούμενο νέο κόμμα Τσίπρα προφανώς θα καταγράψει ικανό ποσοστό. Απίθανο όμως να έχει κυβερνητική προοπτική. Η Πλεύση Ελευθερίας δεν έχει καν στελέχη, μέλη και πρόγραμμα. Το ΜέΡΑ 25 αρκείται στο να μπει στη Βουλή. Το ΚΚΕ επαναπαύεται σε ένα καλό ποσοστό. Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά ζει στο δικό της κόσμο.

Και; Ποια θα είναι η επόμενη μέρα; Πιθανότατα θα υπάρξει πρωτιά της ΝΔ. Που θα οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές, εκβιάζοντας για αυτοδυναμία. Άλλως θα συγκυβερνήσει με κόμματα στα δεξιά της. Ή άλλη μια φορά με το ΠΑΣΟΚ, που θα συρθεί. Και θα είναι η οριστική ταφόπλακα στη διαδρομή του.

Το ερώτημα λοιπόν εδώ και πολλά χρόνια παραμένει: Κεντροαριστερά; Λαϊκό Μέτωπο; Αντικαπιταλιστική ανατροπή; Το τελευταίο φαντάζει απίθανο. Και δεν απασχολεί την κοινωνία ούτε σήμερα, ούτε και στο ορατό μέλλον. Το Λαϊκό Μέτωπο, αν το εννοούμε κυριολεκτικά, δίχως το ΚΚΕ δεν γίνεται και το κόμμα αυτό μετά το πείραμα του ΣΥΝ δεν πρόκειται να το επιχειρήσει. Τι παραμένει λοιπόν ως μόνη ρεαλιστική και εφικτή επιλογή; Η Κεντροαριστερά!!! Πως θα μπορούσε να προκύψει; Με συνεργασίες κομμάτων και πολιτών του χώρου. Με ενιαίο κόμμα ή με ομοσπονδοποίηση;

Το νέο κόμμα Τσίπρα είναι φανερό ότι θα διεμβολίσει ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ. Αν δεν υπάρξει συνεργασία μεταξύ των τριών αυτών σχηματισμών, ο ΣΥΡΙΖΑ θα απομείνει σκιάχτρο του εαυτού του και η ΝΕΑΡ θα εξαϋλωθεί. Κόμμα Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ θα διαγκωνιστούν για το ποιος θα είναι τριτοδεύτερος!!!

Όποιος βρεθεί δεύτερος, θα προσπαθεί να πείσει ότι μπορεί σε βάθος χρόνου να γίνει πρώτος. Όταν ως ώριμο πλέον φρούτο θα πέσει η ΝΔ. ΟΚ και το ΚΚΕ περιμένει να ωριμάσουν οι συνθήκες, για να αναλάβει την εξουσία και να φέρει Κομμουνισμό. Όλα θεμιτά στην πολιτική.

Μόνο που η ζωή και οι πολίτες θα συνεχίσουν το δρόμο τους, δίχως να κοιτάζουν τη δικιά μας μελαγχολία. Και τότε τι; Μα είναι φανερό. Κανείς δεν μπορεί μόνος του. Και δεν θα υπάρξει πολιτική αλλαγή, που είναι και το ζητούμενο, δίχως συνεργασία. Τσίπρας, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ μαζί ως πρώτο βήμα. Και όλοι μαζί με το ΠΑΣΟΚ ως δεύτερο. Αιθεροβατώ; Ίσως… Υπάρχει μήπως άλλο ρεαλιστικό και εφικτό σενάριο;;

Και ποιος θα ηγηθεί. Ας το πάρουν απόφαση. Ο Ανδρουλάκης δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτός σε μια τέτοια συνεργασία. Πολλοί τον θεωρούν λίγο. Ο Τσίπρας επίσης. Είναι κόκκινο πανί όχι μόνο για το μισό και πλέον ΠΑΣΟΚ, αλλά και για πολλούς πρώην συντρόφους του. Τότε; Προφανώς κάποιο άλλο στέλεχος. Ενδεχομένως με ιστορία και διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ. Ή στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή στο νέο κόμμα Τσίπρα.

Αν αποκλείσουμε εξωκοινοβουλευτικούς και τεχνοκράτες. Αν μπορέσουν να ομονοήσουν σε ένα κοινό πρόγραμμα. Μπορούν να λύσουν και το θέμα της ηγεσίας. Αν θέλουν να αφουγκραστούν την κοινωνία. Να ανταποκριθούν στην κοινωνικό αίτημα και την ιστορική επιταγή. Αν πάλι δεν θέλουν και δεν μπορούν. Η ζωή θα συνεχίσει το δρόμο της. Χωρίς αυτούς. Γιατί η κοινωνία και η χώρα είναι πάνω από αυτούς.

Μα γίνονται αυτά; Ναι στην πολιτική όλα γίνονται. Όπως και να κυβερνά άλλα 7 χρόνια ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Παρά τα Τέμπη και τα σκάνδαλα των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των απευθείας αναθέσεων. Αυτό γίνεται;;;!!!