ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

Το να αγνοείς την Ιστορία είναι πρόβλημα. Μπορεί να πάρεις λάθος αποφάσεις. Άλλοτε πάλι μπορεί να είναι σωστές αρχικά, αλλά να αποδειχθεί ότι για αλλού κινήσαμε κι αλλού καταλήξαμε. Συμβαίνει ενίοτε στην πραγματική ζωή. Έτσι μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Για να μην τα επαναλάβουμε. Για να διορθώσουμε τη διαδρομή. Για να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε.

Το να μη θέλεις να μάθεις Ιστορία είναι μέγα λάθος. Το να μη θέλεις να διορθώσεις τη διαδρομή σου, αν και βλέπεις το λάθος, είναι δογματισμός. Ξεροκεφαλιά. Δεν δείχνει σταθερότητα. Είναι χαρακίρι.

Τι θέλεις να πεις άγγελε; Μίλα καθαρά! Ξεκάθαρα είναι! Αλλά θες πάλι από τον άγγελο μόνο ευχάριστα νέα, αλλιώς κανένα! ΟΚ θα σου μιλήσω με παραμύθια, παραβολές και ιστορίες, γιατί έτσι τ’ ακούς γλυκύτερα. Καταλαβαίνει κανείς πιο εύκολα. Τι διδάσκει η Ιστορία;

Το 1979 ο Πεσμαζόγλου ίδρυσε το ΚΟΔΗΣΟ. Το 1987 ο Αρσένης το ΕΣΚ. Το 1989 ο Τρίτσης το Ε.Ρ.Κ. Το 1989 ο Στεφανόπουλος τη ΔΗΑΝΑ. Το 1993 ο Σαμαράς την ΠΟΛ.ΑΝ. Το 1995 ο Τσοβόλας το ΔΗΚΚΙ. Το 1999 ο Μάνος τους Φιλελεύθερους και μετά τη Δράση. Το 2001 ο Αβραμόπουλος το ΚΕΠ. Το 2003 ο Παπαθεμελής τη Δημοκρατική Αναγέννηση. Το 2010 η Ντόρα Μπακογιάννη τη Δημοκρατική Συμμαχία. Το 2010 ο Μίκης τη Σπίθα. Το 2013 ο Λοβέρδος τη «Νέα Ελλάδα». Το 2013 ο Αλαβάνος το ΣΧΕΔΙΟ Β’. Το 2015 ο ΓΑΠ το ΚΙΔΗΣΟ.

Καθένα από αυτά τα πολιτικά κόμματα διέγραψε τη δική του πορεία. Άλλα μηδενική, άλλα βραχύβια. Ακόμη και όσα είχαν ικανούς ηγέτες και στελέχη, αξιόλογα προγράμματα και θέσεις. Ναι τα περισσότερα προσωποπαγή, που δεν είναι και ότι καλύτερο. Γεγονός είναι πως δεν ευδοκίμησαν. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με ικανότητα και αξιοσύνη, αρχές και πρόγραμμα. Έχει να κάνει με τη συγκυρία. Μερικά από αυτά προσέφεραν στην ανανέωση της πολιτικής ζωής. Κοινό στοιχείο όλων ότι δεν είχαν διάρκεια. Το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας είναι τόσο διπολικό και διχαστικό, που δεν επιτρέπει ίδρυση και μακροημέρευση κομμάτων. Ούτε Κυβερνήσεις συνεργασίας. Και όπως έλεγε και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, έξω από το μαντρί σε τρώει ο λύκος.

Υπήρξαν όμως και κόμματα αρχών. Με ικανά στελέχη και προγραμματικό λόγο. Όπως η Δημοκρατική Αριστερά. Το 2009 αποχώρησε από τον Συνασπισμό η Ανανεωτική Πτέρυγα. Ιδρύθηκε η ΔΗΜΑΡ ως Αριστερά της Ευθύνης. Κατέγραψε στις εκλογές 6%. Πλην όμως τελικά και όπως είχε δηλώσει ο Κουβέλης: «απέτυχε εκλογικά, αν και δικαιώθηκε πολιτικά».

Το 2015 25 Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ανεξαρτητοποιήθηκαν και σχημάτισαν νέα Κ.Ο. Προσχώρησαν και 53 μέλη της ΚΕ. Ακολούθησαν οι Κωνσταντοπούλου Ζωή, Νάντια Βαλαβάνη, ο Ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής. Εντάχθηκαν το σχέδιο Β του Αλαβάνου. Η Αριστερή Ανασύνθεση και η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση, όπως και η ΔΕΑ και άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Και ο Μανώλης Γλέζος με τους Ενεργούς Πολίτες. Πήραν στις εκλογές μόλις 2,86%!!! Ακολούθησαν αποχωρήσεις: Κομμουνιστική Τάση, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Κίνημα δεν πληρώνω, Κομμουνιστική Ανασύνταξη, Εργατική Απάντηση, Αντικαπιταλιστική Ομάδα, Αριστερή Ανασύνθεση, Δ.Ε.Α., η Ζωή που έκανε την Πλεύση Ελευθερίας. Στις εκλογές του 2023 υπήρξε σύμπραξη με το ΜέΡΑ25 του Βαρουφάκη. Το Νοέμβριο του 2025 διέκοψαν τη συνεργασία. Δεν το λες και επιτυχία… ομάδες και ομαδούλες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που συνεργάζονται, αποχωρούν, διασπώνται. Και δεν καταφέρνουν να εισέλθουν στη Βουλή.

Το 2015 ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ έκαναν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Το 2017 η Φώφη ανακοίνωσε την ίδρυση ενιαίου φορέα. Συμμετείχαν στο ΚΙΝΑΛ το ΚΙΔΗΣΟ του ΓΑΠ και το Ποτάμι του Στ. Θεοδωράκη. Το Ποτάμι αποχώρησε λίγο αργότερα και διασκορπίστηκε στα εξ ων συνετέθη.

Αργότερα αποχώρησε και το μεγαλύτερο μέρος της ΔΗΜΑΡ.

Το 2023 παραιτήθηκε από την Προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας. Εκλέχθηκε ο Κασσελάκης. Ξεκίνησε η αποσύνθεση. Άρχισαν οι αποχωρήσεις. 11 Βουλευτές, σωρεία πρώην Υπουργών, Βουλευτών, στελεχών ίδρυσαν τη Νέα Αριστερά. Για να λειτουργήσει ως καταλύτης. Για την ανασύνθεση της πληθυντικής αριστεράς. Δεν κατάφερε στις Ευρωεκλογές να ξεπεράσει το όριο του 3%. Παρόλα αυτά έγινε το ιδρυτικό συνέδριο σε κλίμα αισιοδοξίας. Δεν άργησαν να αρχίσουν τα όργανα. Άλλα το ιδρυτικό συνέδριο, άλλα η ΚΕ. Άλλα η συντριπτική πλειοψηφία της Κ.Ο., άλλα η πλειοψηφία της ΚΕ. Και το τελευταίο προγραμματικό συνέδριο κατέγραψε την επερχόμενη ρήξη. Δεν κατάφερε με το ενιαίο μεσοβέζικο κείμενο, να κρύψει τη διάσταση απόψεων.

Στο ΠΑΣΟΚ η βελόνα παρά τις προσπάθειες για ανάταξη παραμένει κολλημένη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ξεπεράσει την βαθιά αξιακή του κρίση. Στη ΝΕΑΡ το διαζύγιο φαντάζει πλέον αναπόφευκτο. Το Δημοκρατικό Κόμμα του Κασσελάκη φυλλοροεί. Ο Βαρουφάκης κορδώνεται πως θα ξεπεράσει το 3% και αυτό του αρκεί. Η Ζωή καθρεφτίζεται και δηλώνει πρωθυπουργήσιμη! Και η ΝΔ και ο ΚΜ τρίβουν τα χέρια τους. Νερό στο μύλο τους. Βούτυρο στο ψωμί τους!

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά είχαν την ευκαιρία να συνεργαστούν. Να αλλάξουν την ατζέντα. Να εκπροσωπήσουν πολιτικά την πλειοψηφική κοινωνική αντιπολίτευση. Δεν το έκαναν.

Ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει αποφασισμένος να ιδρύσει δικό του φορέα. Με στόχο την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς. Και δεν θέλει λέει συνεργασίες θεσμικές. Μόνο που ο σκοπός αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί δίχως ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ. Ή θα υπάρξει θεσμική συνεργασία ή θα διαλυθούν και θα δημιουργηθεί νέο κόμμα.

Και η ΝΔ και ο ΚΜ τρίβουν τα χέρια τους. Νερό στο μύλο τους. Βούτυρο στο ψωμί τους!!!

Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό ορισμένοι δεν βλέπουν ότι κανείς δεν μπορεί μόνος. Πως έχουν αλλάξει όλα. Δεν έχουμε πλέον δικομματισμό. Και δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Θα έχουμε πολυκομματική Βουλή. Και Κυβερνήσεις συνεργασίας. Τις οποίες δεν θέλει ο εκλογικός νόμος. Γιατί δίχως το πρώτο κόμμα δεν βγαίνουν τα κουκιά. Και πρώτη παραμένει η ΝΔ.

Και κάποιοι ξεχνούν πως πάντα τον πρώτο λόγο έχει η κάλπη. Ο κυρίαρχος λαός. Που αποζητά προοδευτική εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Και δεν τη βρίσκει. Και πως αν δεν του προσφέρεις λύση. Θα σε προσπεράσει. Και θα σε στείλει στα αζήτητα. Όπως έκανε για τόσα άλλα κόμματα και πολιτικούς.

Μπροστά στο τρομακτικό διεθνές περιβάλλον, που βιώνουμε σήμερα και στη δυσώδη πολιτική ζωή της χώρας, ορισμένοι επιμένουν σε αυτόνομες πορείες. Ή και σε καθαρές λύσεις. Δηλαδή σαν αυτή της ΛΑΕ; Ευχαριστώ αλλά όχι. Δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Μόνη καθαρή λύση είναι η συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων και πολιτών. Όλα τα άλλα δεν είναι απλά αυτοκτονικός ιδεασμός. Είναι πολιτικό χαρακίρι. Οι πολίτες, η κοινωνία, η χώρα ζητάνε λύση και προοπτική. Και το χαρακίρι δεν είναι.

Σεβαστή κάθε διαφορετική άποψη. Κάθε διαφορετική πορεία. Έρχεται όμως η στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Αφουγκραζόμενος την Κοινωνία και την Ιστορία. Αν θέλεις να είσαι χρήσιμος.