ΑΡΘΡΟ

Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

Η Μόνα Λίζα, γνωστή και ως Τζοκόντα, θεωρείται το πιο διάσημο έργο ζωγραφικής του πλανήτη. Όταν στις 3 Νοεμβρίου του 1503 ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι κλήθηκε να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο της Λίζα Γκεραρντίνι, κανείς δεν πίστευε πως αυτό τελικά θα γινόταν από τα πιο αινιγματικά και δημοφιλή έργα τέχνης στην ιστορία.

Μιλάμε για χαμόγελα και χαμόγελα με το πιο διάσημο της Τζοκόντα ή Μόνα Λίζα, το οποίο απασχόλησε και συνεχίζει με αμείωτο ενδιαφέρων να απασχολεί ειδικούς και μη. Ένα χαμόγελο το οποίο διαχρονικά υποκρύβει πολλά αλλά και κάτι πολύ απλό. Αυτό όμως που το χαρακτηρίζει για τους ειδικούς μελετητές και για όσους έχουν εντρυφήσει σε σπουδές στην ιστορία της Τέχνης -ένας από αυτούς είμαι και εγώ- είναι ότι προβάλει ένα μορφασμό επιφανειακής απόχρωσης σχηματισμού χαμόγελου, ο όποιος έρχεται αβίαστα και είναι αληθινός και όχι υποκριτικός. Φυσικά είναι της στιγμής και μέσα από πολλές διχογνωμίες επιστημονικές, πράγμα καθόλου μη σύνηθες μεταξύ των επιστημόνων, όπου ο καθείς εκφράζει τη δίκη του θεώρηση, πατώντας όμως στις ίδιες γνώσεις της επιστήμης που σπούδασε ο καθένας, οπότε είναι πολύ παράξενο αυτή η διασπάθιση διαφορετικών απόψεων με αναφορές από την ιδία γνωστική βάση.

Το σίγουρο είναι ότι ο χαμόγελο «Μόνα Λίζα», όπου οι γωνίες του στόματος ανεβαίνουν και είναι προς τα έξω, ενώ παράλληλα εκτίθενται τα ανώτερα δόντια. Περίπου τα δύο τρίτα των ανθρώπων φάνηκε να έχουν αυτό το χαμόγελο με αληθινή έκφραση και υποδηλώνει ό,τι υποδηλώνει δηλαδή την αληθοφάνεια της έκφρασης.

Τα χρόνια περνούν, όπως και τα λόγια και οι ευκαιρίες στην ζωή και δεν επιστρέφουν ποτέ, και αυτό που αποκομίζει ο καθείς σήμερα είναι ότι δημιουργηθήκαν πολλά χαμόγελα Colgate οδοντόπαστας, που άμεσα διακρίνονται για την ψευτότητά τους και την αμηχανία το να εκφράσουν δια του προσώπου τους αυτό που νιώθουν και αυτό που πρέπει να εκφράσουν.

Οι πρώτοι που το φόρεσαν και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της έκφρασης και της εμφάνισής τους είναι οι πολιτικοί, είτε original, είτε γιαλαντζί και δη αντάρτες.

Ο βλάκας λαός, μιας και δεν μαθαίνει από τα λάθη του λέγει ότι «ι τενεκές άδειος κάνει τον μεγαλύτερο θόρυβο. Αλλά γεμάτος, ούτε που ακούγεται».

Η αλήθεια πίσω από τα ψεύτικα χαμόγελα της ευημερίας είναι σήμερα μια επιστήμη η οποία εκεί έξω εξετάζει και κατατάσσει ένα σωρό κόσμο να χαμογελά καθημερινά.

Έχετε, ωστόσο, ποτέ σκεφτεί σε τι διαφέρει το χαμόγελο του καθενός ή καλύτερα αν θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τα χαμόγελα σε κατηγορίες; Και, όμως, γίνεται και ίσως η κατηγοριοποίηση είναι πιο εύκολη από όσο νομίζετε.

Ιστορικά. Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Γάλλος νευρολόγος Guillaume Duchenne ήθελε να διακρίνει τα πραγματικά χαμόγελα από το ψεύτικα.

Ενδιαφερόμενος για την ανταπόκριση των νεύρων και των μυών στη διέγερση, εφάρμοσε ηλεκτρισμό σε συγκεκριμένα μέρη των προσώπων για να δει τα αποτελέσματα.

Τελικά, κατέταξε τα χαμόγελα σε δύο ομάδες: εκείνα που περιλάμβαναν τον «ρυτιδωμένο» οφθαλμό – που είναι τα ειλικρινή χαμόγελα – και εκείνα που χρησιμοποιούσαν μόνο τους μύες γύρω από το στόμα – προσποιητά χαμόγελα.

Έρχομαι στην όμορφη πόλη μου, τη Δράμα και βλέποντας κρίνω καθαρά πολιτικά.

Όποιος θέλει να ανακατεύεται στην πολιτική πρέπει και να δέχεται καλόπιστη και όχι πολλές φόρες αρεστή κριτική, αλλά δυστυχώς η πράξη έχει αποδείξει κατά κόρον ότι όλοι αυτοί που δηλώνουν την αγάπη τους και την ανιδιοτέλειά τους για προσφορά μετά την εκλογή τους γίνονται κάκιστοι εάν δεχθούν κριτική μιας και όποια κριτική και να δεχθούν για αυτούς είναι κακόπιστη και καθοδηγουμένη. Δυστυχώς αυτό δεν ισχύει για μένα μιας και η γραφή μου είναι καθαρά πολιτική με άκρατο ενδιαφέρον για τα κοινά και την πόλη μου και δεν μπορώ ως ανήσυχος πολίτης του κόσμου, μιας και τον έχω γυρίσει τρεις, να γεύομαι κοροϊδία και επιπλέον να δέχομαι ότι εθελοτυφλώ και δεν καταλαβαίνω.

Ακόμη οφείλω να πω ότι τα χαμόγελά τους, Colgate ή όχι, είναι παντελώς προσχηματικά και πολύ αμήχανα μιας και φαίνεται η αμηχανία τους στην απραξία που τους διακρίνει και γίνομαι σαφής.

Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. Κάνανε απολογισμό έργων περιόδου από αναλήψεως καθηκόντων τους. Μπορούν να μου πουν ποια είναι τα έργα που επιτελεστήκαν επί περιόδου τους, αλλά μιλάμε για έργα και όχι παρεμβάσεις.

Δρόμος Καβάλας – Δράμας σε στασιμότητα και δεν πρόκειται να τελειώσει ούτε με τη λήξη της θητείας τους.

Δρόμος Δράμας – Αμφιπόλης πολύπαθος άθλος 54 χιλιομέτρων ελαττώθηκε σε 43 χιλιόμετρα και παρόλες τις διευθετήσεις και τις αγωνιώδεις προσπάθειες να γίνει και να φανεί ότι γίνεται έργο στην περιφέρεια απολύτως τίποτε το χειροπιαστό και παρόλες τις εξηγήσεις που έδωσε τις προάλλες μέσω διαδικτύου κομματικός κλώνος της ΝΔ, που έβαλε πολλούς τεχνικούς όρους αλλά όπως ευελπιστεί μέχρι το τέλος του ‘27 θα έχει τελειώσει. Το εύχομαι αλλά δεν το πιστεύω.

Τα τρένα που φύγανε αγάπες αφήσανε…, όπως λέγει και το λαϊκό άσμα. Ουδεμία αντίδραση, ουδέν ενδιαφέρον υπάρχει μετά δε τις δηλώσεις του εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδος της ΝΔ τοπικού Βουλευτή, μετά την επίσκεψή του στον Υπουργό κ. Κυρανάκη ότι προβλέπονται έργα στην γραμμή Θεσσαλονίκης – Δράμας μετα το 2027, καταλαβαίνετε ότι τα πράγματα βαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Κάτι ακούγεται για το τουριστικό τρένο γραμμής Δράμας – Ξανθής. Καλό ακούγεται φτάνει να μη μείνει στις υποσχέσεις, αλλά όχι άμεσα ενεργό. Καλοκαίρι έφτασε και περιμένω στον σταθμό το τρένο.

Οπότε τα έργα που αναφέρεστε πρόκειται για παρεμβάσεις και διευθετήσεις που ανακοινώσατε, είναι ασήμαντα μπροστά στις υποσχέσεις που δώσατε ως παράταξη αφενός ο αρχηγός σας και έπειτα εσείς, Χωρικέ Αντιπεριφερειάρχα κύριε Μουρβετίδη και Θεματικέ κύριε Παναγιωτίδη, ξέχωρα και εάν θεωρείται έργο το να κατασκευάσετε τη ράμπα ανάπηρων στον Μητροπολιτικό Ναό και να τοποθετήσετε καινούργια ακουστική στο Κέντρο Διαλέξεων της Μητροπόλεως, που είναι έργο του Μακαριστού Μητροπολίτου Δράμας Φίλλιπου που δεν πρόλαβε να το κτίσει, λόγω ότι κηρύχτηκε έκπτωτος 20 Νοεμβρίου 1964 και μετά από τον κυρό Διονύσιο Α’ επί Αρχιερατείας του κτίστηκε, έγινε δε εκτενής ανακαίνιση και με άλλη ονοματολόγια από τον κυρό Παύλο, Μητροπολίτη Δράμας.

Οι εκκλησιαστικοί θησαυροί που εκτίθενται, προέρχονται από κειμήλια που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου το 1922-1924.

(συνεχίζεται…)