Σύντροφε μας πήρε τα σώβρακα!!!

ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

Τρελαίνομαι για σκίτσα. Αν είναι εμπνευσμένος ο καλλιτέχνης. Με ένα σατυρικό του έργο τα λέει όλα. Τι να σου κάνουν δεκάδες βαρύγδουπα άρθρα. Σαράντα πέντε αναλυτές και δέκα δημοσκόποι. Και ας είναι ενίοτε σκληρό ή και προσβλητικό. Η ίδια η πολιτική ζωή είναι έτσι. Με το που είδα προ ημερών αυτό το σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου, μου ξύπνησαν μνήμες. Γενάρης του 2015. Βουλευτικές εκλογές. Όλοι αναμέναμε άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Πρωτιά του Αλέξη Τσίπρα. Ούτε οι ίδιοι τους όμως δεν περίμεναν τέτοιο θρίαμβο.

Φάνηκε από νωρίς το πράγμα. Ως Γραμματέας της ΔΗΜΑΡ έκλεισα βιαστικά το προεκλογικό μας περίπτερο. Το 0,45% ήταν ασήκωτο. Επέστρεφα βαρύθυμος σπίτι. Εκεί πίσω από τον Άγιο Νικόλαο συνάντησα δυο φίλους από άλλο αριστερό κόμμα. Με το που με αντίκρισαν ο ένας ψέλλισε: «Σύντροφε μας πήρε τα σώβρακα ο μικρός!» Δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω.

Ο καταξιωμένος σκιτσογράφος αποτυπώνει σήμερα μια παρόμοια κατάσταση. Και μάλιστα ακόμη πιο προχώ. Όπου πριν «ο μικρός» τους πάρει τα σώβρακα, αυτοί τα παραδίδουν αυτοβούλως. Θα το έλεγε κανείς και σουρεάλ! Και απαξιωτικό. Και ντροπιαστικό. Για στελέχη και μέλη αριστερών κομμάτων με διαδρομή και ιστορία. Αυτή είναι η μια όψη. Αυτή που βλέπουν, όσοι ζουν εκτός κομματικών τειχών. Και τους φαίνεται αδιανόητο αυτό που συμβαίνει.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη. Ρεαλισμός λέγεται. Πραγματική Ζωή. Που προχωράει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία. Γιατί εσύ δεν κατάφερες να αφουγκραστείς. Να αντιστοιχηθείς. Να κερδίσεις. Και η Κοινωνία απλά σε προσπερνάει. Κάνει άλλες επιλογές. Δίχως να τη νοιάζει τι θα απογίνεις. Κι έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις. Με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις.

Το έζησα, όταν εξαϋλώθηκε η ΔΗΜΑΡ. Όσοι ελάχιστοι είχαμε απομείνει, λέγαμε πως θα κάνουμε νέα αρχή. Φευ! Δεν μπορούσαμε να αποδεχθούμε ότι ο ασθενής όχι απλώς έπνεε τα λοίσθια, αλλά είχε ήδη εκπνεύσει. Και έτσι και η νέα αρχή δεν τελεσφόρησε. Κάποιοι είχαν μείνει στο ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι επανέκαμψαν στον ήδη μεταλλαχθέντα σε Κεντροαριστερά ΣΥΡΙΖΑ. Και κάποιοι γυρίσαμε σπίτια μας. Όχι παραιτημένοι, αλλά με το όπλο παραπόδα. Μέχρι να μας ξανακάνει κλικ. Γιατί η πολιτική είναι στο DNA μας. Είναι φιλοσοφία και τρόπος ζωής. Ο αγώνας για καλύτερη ζωή δεν σταματάει ποτέ.

Το ξαναέζησα πρόσφατα στη Νέα Αριστερά. Που το 2024 μου έκανε κλικ και επαναδραστηριοποιήθηκα. Γιατί επαγγέλθηκε πως θα λειτουργήσει ως καταλύτης για διάλογο και συνεργασία προοδευτικών δυνάμεων και πολιτών. Για πολιτική αλλαγή και αλλαγή πολιτικής. Για λαϊκό μέτωπο. Και δεν τα κατάφερε. Αντίθετα επικράτησαν οι φωνές της περιχαράκωσης. Και η ΝΕΑΡ αποφάσισε να αυτοακυρωθεί. Και κατά συνέπεια φυλλοροεί.

Και όλα αυτά ενώ το 75% της κοινωνίας απαιτεί Πολιτική Αλλαγή και Αλλαγή Πολιτικής. Και αναζητά πολιτική εκπροσώπηση. Και δεν βρίσκει. Γιατί κανείς δεν φαίνεται ικανός μόνος να το πετύχει. Και δεν κατάφεραν ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ να συνεργαστούν. Για να υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική προοδευτική πρόταση. Και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την ολική επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα.

Πολλοί του καταλογίζουν πως απαξιώνει τους πρώην συντρόφους του. Γιατί επέλεξε να κάνει κάτι καινούργιο. Αντί να αναλάβει και πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ. Και να επιχειρήσει επανασυγκόλληση των κομματιών του. Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, πως ένα τέτοιο εγχείρημα θα ήταν μια εξ αρχής καταδικασμένο σε απόλυτη αποτυχία. Αν είχε μια ελπίδα να εμφυσήσει ελπίδα, θα έπρεπε να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο. Και αυτό έκανε. Αποδεικνύεται από τις μέχρι τώρα εξελίξεις ότι πέτυχε. Ξεκίνησε δυναμικά. Ανακάτεψε την τράπουλα. Θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Κερδίζει από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, ΜέΡΑ 25, Πλεύση Ελευθερίας, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ακόμη και από Νέα Δημοκρατία.

Και το ερώτημα παραμένει. Τι κάνουν οι πρώην σύντροφοι του σε Νέα Αριστερά και ΣΥΡΙΖΑ; Στη ΝΕΑΡ το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει. Όσοι επέμεναν σε διάλογο και συνεργασία με τον α’ ή β’ τρόπο θα συνεργαστούν και θα στηρίξουν την ΕΛ.Α.Σ. Όχι απλά γιατί κάποια στελέχη αναζητούν πολιτικό σωσίβιο. Αλλά γιατί το πιστεύουν. Γιατί είναι συνεπείς σε αυτά που έλεγαν εδώ και δύο χρόνια. Γιατί θα έπρεπε ένα τέτοιο αξιόλογο δυναμικό, να πάει σπίτι του, αντί να προσφέρει στην παράταξη και στη χώρα; Για να γίνει το χατίρι κάποιων, που έχουν άλλη άποψη;

Το μεγάλο πρόβλημα προφανώς το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεδομένου ότι παρά την απαξίωσή του όλα αυτά τα τελευταία χρόνια θεωρητικά είναι ένα ιστορικό κόμμα. Που μάλιστα κυβέρνησε 5 χρόνια. Μόνο που δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί πλήθος στελεχών έχουν αποχωρήσει για άλλες θάλασσες. Αλλά και γιατί ο φυσικός ηγέτης του χώρου αυτού ο Αλέξης Τσίπρας είναι αυτός, που εκφράζει όλο αυτό τον χώρο. Και τι πιο φυσικό όλος αυτός ο χώρος στη συντριπτική του πλειοψηφία να τον ακολουθήσει στο νέο του εγχείρημα. Όπως και κάνει.

Προ ημερών έβλεπα δημοσκόπηση στην Α’ Θεσσαλονίκης. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραφε ποσοστό 0,5%, δηλαδή κάτω και από τη Νέα Αριστερά που κατέγραφε 0,6%. Όπως δήλωσε προ ημερών και ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σίμος Κεδίκολγου, δεν έχει μείνει πλέον στράτευμα! Συνεπώς όσοι υπεραμύνονται της αυτόνομης καθόδου, δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνουν, πως θα είναι πολιτική αυτοχειρία. Απλά μάχονται για τη δική τους πολιτική επιβίωση. Γιατί γνωρίζουν, ότι σε ένα τέτοιο συνεργατικό σχήμα δεν θα έχουν θέση. Αλλά και γιατί θα ήθελαν να πάρουν τα τιμαλφή του κόμματος.

Ναι αλλά το ερώτημα παραμένει: Τι θα απογίνει στην τελική το κόμμα αυτό; Όπως και διάφορες άλλες συλλογικότητες (Κόσμος, Πράττω, Λούκα Κατσέλη, δίκτυο πρώην στελεχών της ΝΕΑΡ); Όπως λέει και το τραγούδι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου: «ΕΛ.Α.Σ., ΕΛ.Α.Σ. τι θα γίνει φίλε μου με μας;»

Το βέβαιο είναι πως Τσίπρας και ΕΛ.Α.Σ. χρειάζονται αυτές τις συνεργασίες και αυτό το δυναμικό, για να συνεχίσουν δυναμικά. Για να λάβει σάρκα και οστά η κυβερνώσα αριστερά. Γιατί η μέχρι τώρα πορεία τους είναι προφανές, ότι θα έχει ταβάνι. Και εκεί θα αρχίσουν τα δύσκολα. Και όλες αυτές οι συλλογικότητες και προσωπικότητες της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης έχουν ανάγκη την ευρύτερη δυνατή συνεργασία. Για την οποία άλλωστε αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια. Θέλω να πιστεύω ότι παραμονές των εκλογών θα βρεθεί μια φόρμουλα συνεργασίας. Γιατί η παράταξη το χρειάζεται. Γιατί η κοινωνία το έχει ανάγκη. Γιατί την επαύριο των εκλογών η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί.

Μέμφονται πολλοί τον Τσίπρα, γιατί δεν δέχεται να πάρει στο κόμμα του Βουλευτές, όπως κάνουν όλοι οι άλλοι. Αν έπαιρνε, ήδη τώρα θα ήταν Αξιωματική Αντιπολίτευση στη Βουλή. Μόνο που δεν θα ήταν ΕΛ.Α.Σ., αλλά ένας μεταμφιεσμένος ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή θα είχε αποτύχει. Μα κάνει φέις κοντρόλ λένε πολλοί; Απαράδεκτο! Το κάναμε στη ΔΗΜΑΡ. Είχαμε 4 Βουλευτές, μας ήλθαν και άλλοι 4-5 πρώην ΠΑΣΟΚ και κλείσαμε την πόρτα. Γιατί αλλιώς θα γινόμασταν κι εμείς ΠΑΣΟΚ Β’. Το έκανε ο Σταύρος Θεοδωράκης στο Ποτάμι. Πήρε πολιτευτές από άλλα κόμματα, προφανώς κατόπιν επιλογής. Το κάνουν όλα τα κόμματα.

Προ ημερών φίλος μου από το χώρο του ΠΑΣΟΚ μου ανέλυσε το σκεπτικό του. Τόσα καθόλα άξια στελέχη πήγαν στη ΝΕΑΡ και δεν πήρατε ούτε 3%. Τόσα αξιόλογα στελέχη ακόμη στο ΣΥΡΙΖΑ και αυτός φυλλοροεί. Δεν θα πρέπει να ομολογήσουμε τελικά δίχως καμία διάθεση μεσσιανισμού, που δεν ταιριάζει στην Αριστερά, πως ο Ηγέτης παίζει πολύ μεγάλο ρόλο; Πως ο χώρος αυτός δεν μπορεί να υπάρξει αντιπαραθετικά στον Αλέξη Τσίπρα; Και πως η ΕΛ.Α.Σ. έρχεται να καλύψει ένα πολιτικό κενό και αληθινές κοινωνικές ανάγκες;

Μπορεί χαριτολογώντας σκιτσογράφοι να μιλάνε για σώβρακα και φανέλες, που κάποιοι παραδίδουν από τα αποδυτήρια. Μπορεί και δικαίως πολλοί στην Αριστερά να θλιβόμαστε από την πολυδιάσπαση και το ξεκατίνιασμα που επικρατεί καιρό τώρα είναι η αλήθεια και όχι μόνο λόγω επαναφοράς Τσίπρα.

Αλλά ευχή και ελπίδα όλων και όχι μόνο των αριστερών θα πρέπει να είναι, αυτή η ανασύνθεση της Αριστεράς – Κεντροαριστεράς να ολοκληρωθεί το συντομότερο. Και τα γεννητούρια να δώσουν μια αξιόπιστη εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης, που έχει ανάγκη ο τόπος. Που θα προκύψει από διάλογο και συνεργασία όλων των προοδευτικών δυνάμεων.