Παραπαιδείας το ανάγνωσμα (Μέρος Γ’)

Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

 (συνέχεια από το προηγούμενο)

Έχουν δει τα μάτια όλων από ανθρώπους που απλά προσπαθούν να ενισχύσουν το εισόδημά τους, έως και επαγγελματίες «ιδιαιτεράκηδες». οι οποίοι χρησιμοποιούν ανερυθρίαστα το σχολείο με παράνομο και προκλητικό τρόπο, ώστε να αλιεύουν μαθητές όχι πια για βιοπορισμό, αλλά για πλουτισμό. Και ερωτώ: Ποιος από τους παραπάνω επιθυμεί το τέλος της παραπαιδείας και αγωνίζεται γι’ αυτό;

Ο επιχειρηματίας καθηγητής που θέλει βέβαια να πάνε πρίμα οι δουλειές του; Ο ταλαίπωρος, αλλά συμπαθής, απόφοιτος «αδιόριστος» που μη έχοντας άλλη διέξοδο πέφτει στα νύχια του φροντιστηριούχου και δουλεύει ως είλωτας; Ο ίδιος άνθρωπος που λόγω του πενιχρού του μισθού προσπαθεί να επιβιώσει δια των «μαύρων» ιδιαίτερων τα οποία (στην αρχή με συστολή και μετά με τσαμπουκά του τύπου «άμα θες») απαιτεί ελέω θεού αφορολόγητα λες και του τα χρωστάνε τα υπόλοιπα κορόιδα αυτής της δύσμοιρης χώρας;

Ο δημόσιος υπάλληλος (όσοι είναι αυτοί και εννοείται μακριά από μένα οι γενικεύσεις) που με τον ίδιο τσαμπουκά απαιτεί να πλουτίσει μόνο και μόνο γιατί μπορεί, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ηθικής για την διπλά παράνομη πράξη του; (η σύγκριση με τον ιδιωτικό υπάλληλο που κάθε μέρα ξέρει ότι μπορεί να χάσει την κακοπληρωμένη δουλειά του με ένα ξερό ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ, για μένα είναι τουλάχιστο συγκλονιστική). Ο γονιός που χρεωμένος και πελαγωμένος προσπαθεί να «δώσει» ότι μπορεί στα παιδιά του, ώστε αυτά να έχουν μια καλύτερη ελπίδα για το μέλλον ή έστω να έχει ήσυχη τη συνείδησή του ότι τέλος πάντων αυτός «έκανε ότι μπορούσε»; Μήπως το ίδιο το πολιτικό προσωπικό, το οποίο μη μπορώντας, να ανταποκριθεί στις φρούδες ελπίδες που εξέθρεψε διαχρονικά σε όλους τους απόφοιτους «αδιόριστους», κάνει τα στραβά μάτια στην φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή που η παραπαιδεία ενισχύει;

Διότι μπρος το φάσμα της ανεργίας, της οικονομικής εξαθλίωσης και της κοινωνικής καταρράκωσης τους, διστάζει να εφαρμόσει πολιτικές καταστολής, αναγνωρίζοντας σιωπηρά τις ευθύνες του και την ανικανότητά του να βάλει μια τάξη στο χάος της παιδείας και στη ζούγκλα της παραπαιδείας. Είναι σαφές ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν τις ευθύνες τους στον βαθμό που τους αναλογεί. Καθηγητές, γονείς, φροντιστηριούχοι, δημόσιο σχολείο, πολιτικό προσωπικό, ελεγκτικοί μηχανισμοί, δικαιοσύνη, η μαύρη μας η μοίρα… Όμως η ατομική και η συλλογική ευθύνη δεν είναι παρά μόνο ένα μέρος της αλήθειας και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σταθούμε σε αυτό.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η ίδια η παραπαιδεία αναπαράγει τις συνθήκες επιβίωσής της και την ιδεολογική κυριαρχία της έναντι του δημόσιου σχολείου, έχοντας εγκλωβίσει ολόκληρη την κοινωνία σε ένα κλειστό σύστημα παραγωγής νοήματος, το οποίο μετασχηματίζεται σε ηγεμονικό λόγο και που καταληκτικό προϊόν του είναι μια «άλλη» εκπαιδευτική νοοτροπία. Συν τω χρόνω η τελευταία δομεί και παγιώνει τη «νέα εκπαιδευτική πραγματικότητα» η οποία ως τέτοια είναι δύσκολο να αμφισβητηθεί σοβαρά από τους μετέχοντες σ’ αυτήν. Είναι ακριβώς αυτός ο λόγος (Η αρχαιολογία της γνώσης) που συγκροτεί ένα νέο πλαίσιο σκέψης και δράσης γονιών και μαθητών, παράλληλο με αυτό του σχολείου, το οποίο ορίζεται και επανεπιβεβαιώνεται ακατάπαυστα διαμέσου μιας προ-γυμναστικής ρητορικής, εθιστική στα βασικά χαρακτηριστικά της (ανταγωνισμός για μια θέση επιτυχόντα, συνείδηση του μονόδρομου της επίτευξης του τελικού στόχου, φετιχοποίηση συγκεκριμένων εκπαιδευτικών εργαλείων όπως η άσκηση και η απομνημόνευση), κυρίαρχης τα τελευταία περίπου 30 χρόνια. Ο λόγος της παραπαιδείας οφείλει σε μεγάλο βαθμό τη δύναμη και τη ζωτικότητά του στο γεγονός ότι τροφοδοτεί και ανατροφοδοτείται από την εμμονή των κοινωνικών υποκειμένων στις απατηλές εξισώσεις: επιτυχία στις πανελλαδικές = μια θέση στον ήλιο αποτυχία στις πανελλαδικές = το τέλος του κόσμου Με άλλα λόγια ο λόγος της παραπαιδείας όχι απλά εκμεταλλεύεται τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις ελπίδες της οικογένειας αλλά, παράλληλα, σε σημαντικό βαθμό τις εντείνει. Ενσταλάζει σ’ αυτές τα δομικά χαρακτηριστικά του διευκολύνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την τελική του επικράτηση, σε μια διαδικασία που ξεκινά από τη στιγμή της εισόδου του μαθητή στον ίδιο το χώρο της παραπαιδείας.

Αυτός δεν αφορά μόνο το φροντιστήριο ή το σπίτι, όπου γίνονται τα ιδιαίτερα μαθήματα, αλλά δημιουργείται και μέσα στο ίδιο το σχολείο από το μόνιμο προσωπικό. Πριν ο μαθητής ενταχθεί στον χώρο της παραπαιδείας, στην ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις», αποκρίνεται ότι επιθυμεί, αυθόρμητα, με την ελευθερία του μυαλού και της ψυχής που δεν έχει ακόμα απολέσει. Από τη στιγμή όμως της ένταξης, ο μαθητής ενσωματώνει τον προ γυμναστικό λόγο της παραπαιδείας και μετατρέπεται, σταδιακά, σε «υποψήφιο».

(συνεχίζεται…)

Πηγή: Protagon.gr