ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤ’
«Ο ύπνος το βράδυ είναι ανακουφιστικός, όταν δεν σε βασανίζουν τα ανομήματα της ημέρας»
Δεν με βρίσκει σύμφωνο, λαμπρέ μου φίλε Ευάγριε, να παραπονιέσαι, όταν δέχεσαι επικριτικά βέλη. Ξέρε το καλά, το έχουμε συζητήσει κι άλλη φορά, πως ο θυμόσοφος λαϊκός λόγος «πετροβολούν τη φορτωμένη καρυδιά» είναι μια διαχρονική αλήθεια, η οποία δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Αυτήν, την αναντίρρητη αλήθεια φρόντισε να έχεις ως ευσταλή οίακα της πολύπλαγκτης ζωής σου.
Φρόντισε να αντιπαρέρχεσαι τα ιοβόλα κριτικά βέλη, όταν με τις δικές σου δυνάμεις επιχειρείς να προσφέρεις κάτι χρήσιμο για τον συνάνθρωπό σου μακριά βέβαια από την υστερόβουλη σκέψη ότι αγωνίζεσαι να θωρακίσεις την προσωπικότητά σου για κοινωνική καταξίωσή σου.
Προς Θεού μη βάλεις ποτέ κάτι τέτοιο στο νου σου.
Γιατί, αν από μια τέτοια αρχή εκπορεύεσαι, τότε ο αγώνας σου δικαιολογημένα θα χάσει τη γοητεία του.
Και δεν θα είναι καθόλου δύσκολο, αν κάποια στιγμή παρασυρθείς από το ολέθριο πάθος της οίησης.
Φρόντισε στη ζωή σου, καλέ μου φίλε Ευάγριε, να είσαι δοτικός, χωρίς να περιμένεις τον έπαινο, που μερικές φορές μπορεί να ελαύνεται από σκοπιμότητα των επαινούντων για δικό τους όφελος.
Κυριαρχούμενος από σύνεση και αυτογνωσία θα πρέπει να έχεις πάντοτε υπ’ όψη σου ότι η ανυστερόβουλη προσφορά σου θα γεμίζει από ταπεινή ικανοποίηση την εγρηγορούσα συνείδησή σου. Αυτός θα είναι ο μεγάλος άθλος του αγώνα σου. Τότε μόνο θα θεωρείσαι ο ειλικρινής δότης του κοινωνικού συνόλου. Τότε μόνο θα εισπράττεις τον δίκαιο έπαινο της συνείδησής σου. Αυτός ο αγώνας σου θα σε γεμίζει με ανείπωτη χαρά και δεν θα διατρέχεις τον κίνδυνο να μετανιώσεις.
Ενεργώντας έτσι, λαμπρέ μου φίλε Ευάγριε, αντάμα με όσους ακολουθούν την ίδια με σένα πορεία, θα χτίσετε μια κοινωνία ευνομούμενη, στην οποία θα μετριαστούν τα πάθη και οι κακίες, θα πάψουν να υπάρχουν τα μίση και οι αδικίες. Τότε ο λόγος του μεγάλου σοφού όλων των αιώνων σειληνόμορφου Σωκράτη «ουδαμώς δει ανταδικείν» θα κυριαρχήσει στον αλληλοσπαρασσόμενο κόσμο μας.
Κάνε τον αγώνα σου τον καλό, καλέ μου φίλε Ευάγριε, ξεθωριάζοντας τη ρήση των Λατίνων «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος».
Δυστυχώς η διαχρονική αυτή ρήση των Λατίνων γιγαντώνεται καθημερινά συντελώντας στην ατελεύτητη έκχυση του αίματος αθώων συνανθρώπων σου.
Εύλογα διερωτάσαι, λαμπρέ μου φίλε Ευάγριε, γιατί θέτουν στο χρονοντούλαπο της λήθης συνάνθρωποί σου, οι οποίοι με τη θέλησή τους αναλαμβάνουν να διαχειρισθούν τις τύχες των λαών, την εγρηγορούσα συνείδηση και κάνουν λάβαρο της ζωής τους την υπνώττουσα.
Πότε επιτέλους θα αναφανεί στη ζωή μας ο οίστρος ο σωκρατικός, ο οποίος νυχθημερόν τον προέτρεπε περιφερόμενο ανυπόδυτο στο να θέσει σε πρώτη θέση την ένθετη δύναμη, που μαστιγώνει όλους εκείνους, οι οποίοι την παρακάμπτουν;
Στητός κι ολόρθος, καλέ μου φίλε Ευάγριε, πορεύσου ευθύγραμμα και με στιβαρό οίακα, τον ένθετο δικαιοκρίτη, αγωνίσου τον αγώνα τον καλό, τον αγώνα της αφτιασίδωτης προσφοράς.
Έχει περισσότερη ανάγκη σήμερα από κάθε άλλη εποχή η ανθρώπινη κοινωνία από έναν τέτοιον αγώνα για να μη μεταβληθεί σε αγέλη θηρίων, που στη σκέψη τους προβάδισμα έχει το σαρκίον.
Μη μετανιώσεις ποτέ, που επιβαίνεις σε άρμα, το οποίο διευθύνει η εγρηγορούσα συνείδηση.
Τότε μόνο θα στεφθείς με το στεφάνι του άξιου πολίτη στην πόλη των Ιδεών.
Με πολλή αγάπη πάντοτε
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΟΥ
