Παραπαιδείας το ανάγνωσμα (Μέρος Α’)

Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

Πήραμε την κατηφόρα προς το τέλος του σχολικού έτους

Αγώνας δρόμου για τους αποφοίτους της τελευταίας λυκειακής τάξης, τι θα γίνει, πώς θα γίνει, συζητήσεις επί συζητήσεων από πολλές μεριές για το μέλλον των παιδιών που ερμηνεύεται από κάθε πλευρά με διαφορετικό τρόπο.

Έπειτα των Πανελλήνιων, η αγωνία ανακοίνωσης των βάσεων και τελικά οι βαθμολογίες και τα ίδια χρόνια κλισέ «οι πρώτοι των πρώτων, ο τάδε με τη μεγαλύτερη βαθμολογία, ο τάδε που πέρασε δίχως φροντιστήριο» και τόσα πολλά και βαρετά που ακούγονται κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Και έπονται οι διαφημιστικές καμπάνιες κάθε ιδιωτικού χώρου που προσπαθεί να εκμαιεύσει τη συμμετοχή αυτών που δεν μπήκαν στα προγράμματά του και το story συνεχίζεται με παραφυάδες γραφείων που σου προτείνουν εύκολη μετάβαση σε κάποια χώρα, Βαλκάνια, είτε καθαρά Ευρωπαϊκή, για σπουδές με κάθε διευκόλυνση κλπ.

Άφησα δε στο τέλος τις κάθε κατά τόπους βραβεύσεις μετά την εισαγωγή. Μπήκαν στο παιχνίδι Δήμοι, σύλλογοι, Μητροπόλεις, που καλύπτουν μέσω βραβεύσεων την ανικανότητα παράγωγης έργου ουσιαστικού, όπως να μην το ξεχάσω και φερέλπιδες νέο-πολιτικοί αιθεροβάμονες, που μέσω κάποιων οργανώσεων ή εταιρειών (τελευταία είναι της μόδας η ΙΚΕ) δίνουν χρήματα μέσω βραβεύσεων στους κατά τόπους επιτυχόντες και το παιχνίδι συνεχίζεται να παίζεται στη χώρα των λωτοφάγων…

Το κείμενο που ακολουθεί είναι για κάθε νόμιμη χρήση και ανάγνωση με σκοπό να πετάξουμε τα Prosciutto (προσιούτο) από τα μάτια μας έτσι ώστε να έχουμε μια πιο καθαρή ματιά.

Η παραπαιδεία προσφέρει πολύ συγκεκριμένες υπηρεσίες. Επαφίεται σε μας να αποφασίσουμε αν πραγματικά τις χρειαζόμαστε.

Προσωπικά, δεν ξέρω ούτε έναν άνθρωπο ο οποίος φοίτησε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και δεν παρακολούθησε, παράλληλα, μαθήματα σε κάποιο φροντιστήριο ή δεν έκανε «ιδιαίτερα».

Ούτε έναν όμως. Το φαινόμενο αυτό είναι πανθομολογουμένως πανελλαδικό και ως πρακτική, ελληνικότατο. Απ’ όσο μπορώ να γνωρίζω η μορφή, η έκταση και η ένταση του φροντιστηριακού ή κατ’ οίκον μαθήματος δεν έχει ανάλογό της σε Ευρωπαϊκό τουλάχιστο επίπεδο. Αγχωμένοι και μη, συνεπείς και μη, καλοί και κακοί μαθητές (ποια τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά τους άραγε;) με το πέρας του σχολικού ωραρίου «τρέχουν» στο φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο. Πριν ακόμη από την αρχή της χρονιάς, το κυριότερο ενδιαφέρον μαθητών και γονιών είναι να μάθουν από φίλους και γνωστούς, ποιο φροντιστήριο έχει τους καλύτερους καθηγητές, ποιο είχε την προηγούμενη χρονιά τους περισσότερους επιτυχόντες και ποιο διαχρονικά έχει την καλύτερη φήμη. Και άντε και ανακάλυψαν όλες αυτές τις πληροφορίες.

Πρέπει να εγγραφούν εγκαίρως μη τυχόν και συμπληρωθούν οι θέσεις και αναγκαστούν να απευθυνθούν στις δευτεράντζες της πιάτσας. Αυτό ισχύει στον απόλυτο βαθμό ειδικά γι’ αυτούς που θέλουν να παρακολουθήσουν ιδιαίτερα μαθήματα. Εκεί το «όνομα» και η εμπειρία του καθηγητή πληρώνονται αναλόγως και το να εξασφαλίσει ο ενδιαφερόμενος τη «θέση» του στο εβδομαδιαίο πρόγραμμά του σημαίνει ότι πρέπει να μεριμνήσει από νωρίς. Α! Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό. Αν στοχεύει στον «φιρμάτο» καθηγητή θα πρέπει, εκτός από την επιθυμία και την ικανότητα του γονιού να ανταποκριθεί στο αυξημένο κόστος, να δώσει και αποδείξεις της καλής πρότερης σχολικής του πορείας. Άλλωστε όταν ο «ικανός» μαθητής συναντά τον «αποτελεσματικό» καθηγητή, και το μάθημα κυλάει «ευχάριστα» (και για τους δυο) και ο μαθητής νιώθει ότι διασφαλίζει τις καλύτερες προϋποθέσεις για την αύξηση της επίδοσής του και ο καθηγητής θα εγγράψει στο ενεργητικό του ευκολότερα άλλη μία «επιτυχία» στο τέλος της χρονιάς.

Οι, κατά το σχολικό σύστημα, μετριότητες κατά κανόνα θα αρκεστούν στις προαναφερθείσες δευτεράντζες ή στην καλύτερη περίπτωση στους φιλόδοξους πλην φιλότιμους νεόκοπους «προγυμναστές» (βλ. Γ. Κωνσταντίνου στην αξέχαστη ταινία: «Χτυποκάρδια στο θρανίο»). Αυτά ως μια πρώτη, γενική περιγραφή του ζητήματος. Τελικά ποιο είναι το μεμπτό στην υπόθεση της παραπαιδείας; Γιατί, όπως μου επεσήμανε κάποιος πρόσφατα, να αναφερόμαστε σ’ αυτήν ως παρά-παιδεία και όχι ως παιδεία σκέτο; Εφόσον το φαινόμενο είναι μαζικό και το κράτος το αποδέχεται, αν δεν το στηρίζει κιόλας, γιατί να προστίθεται το συγκεκριμένο πρόθεμα το οποίο φέρει μαζί του ιδιαίτερα αρνητική χροιά;

Η παραπαιδεία στην ελληνική πραγματικότητα εκτός από τη γνωστή σε όλους λειτουργία της έχει και την τριπλή ιδιότητα του συμπτώματος, του δείκτη και της αναγκαιότητας. Σύμπτωμα, διότι αποτελεί κραυγαλέα απόδειξη της αδυναμίας του σχολικού συστήματος εθνικής, δημόσιας παιδείας να ανταποκριθεί επαρκώς στον θεσμικά προβλεπόμενο παιδαγωγικό του ρόλο του και συνακόλουθα να πείσει το κοινωνικό σύνολο για την σημαντικότητά του αυτού καθ’ εαυτού. Ότι δηλαδή μπορεί να εξασφαλίσει, ως οφείλει, τα απαιτούμενα εφόδια στους μαθητές, ώστε να διαλέξουν με ασφάλεια τον μεταλυκειακό τους δρόμο, να πετύχουν, όσοι το επιθυμούν, την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και το κυριότερο, αλλά εκ των πραγμάτων παντελώς αδιάφορο σε όλους, να τους δώσει την ικανότητα να κατανοήσουν τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους με εργαλεία την γενική γνώση και την κριτική σκέψη. Η απαξίωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι τόσο συνολική και απόλυτη που ο γονιός θεωρεί αυτονόητη την υποχρέωσή του να ικανοποιήσει την λογική και υπεύθυνη, όπως εκλαμβάνεται, απαίτηση του μαθητή για ιδιωτική ενισχυτική διδασκαλία.

(συνεχίζεται…)

Πηγή: Protagon.gr