Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά
ATPL
AIRLINE PILOT
B737NG AIRBUS 320
Ενώ λοιπόν η Εκκλησία εμπλέκεται ενεργά στην αντιμετώπιση της δυστυχίας, φτώχειας, χρηστού ήθους, ανεξαρτήτως επιμέρους επιλογών -και καλά κάνει κατά τη γνώμη μου- προκύπτει και ένα άλλο ζήτημα, καθώς η Εκκλησία είναι σημαντικός οικονομικός παράγων. Είναι όμως το χρήμα μέσον ή σκοπός; Συμβιβάζεται η υπηρεσία του Θεού με αυτήν του Μαμμωνά; Διότι ισχύει για το χρήμα ό,τι και για τη φωτιά: Είναι καλός υπηρέτης και κακός κύριος.
Εκτός από τη διάκριση και την οριοθέτησή τους από τον Αριστοτέλη των τριών εξουσιών, ακόμη και οι πρωτοετείς φοιτητές των πολιτικών επιστημών διδάσκονται και για τη δύναμη του Τύπου και της θρησκείας. Για την πλειονότητα των επιστημόνων ο Τύπος και η θρησκεία αποτελούν την 4η και την 5η εξουσία κάθε κράτους, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει. Το ιερατείον στην αρχαιότητα, στον Μεσαίωνα αλλά και στη σύγχρονη εποχή, σε Ανατολή και Δύση, ανεξάρτητα από το αν πρεσβεύει το Δωδεκάθεο ή πιστεύει στο Ισλάμ ή είναι αφιερωμένο στον Χριστό ή στον Βούδα, ήταν και παραμένει μια ισχυρή εξουσία. Μια εξουσία με διοικητικές αρμοδιότητες η οποία ασκεί πολιτική, εξωτερική πολιτική και διπλωματία.
Έτσι δεν είναι λίγοι εκείνοι που υπενθυμίζουν την απάντηση που έδωσε το 1977 στον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή όταν συζητιόταν ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας: «Ρε συ, το δικό μου μαγαζί είναι γωνιακό και αν ζήσω θα ορκίσω πέντε σαν και σένα» είχε πει ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ και η εξέλιξη των γεγονότων τον δικαίωσε.
Η παραίτηση του αείμνηστου Αντώνη Τρίτση από το Υπουργείο Παιδείας απέδειξε με τον πλέον τρανταχτό τρόπο τη δύναμη της Ιεραρχίας και τον τρόπο που κινούσε εκείνη την εποχή τα νήματα ακόμη και στην Ελλάδα. «Κάτω από το πάπλωμα» του καβγά για την εκκλησιαστική περιουσία «κρυβόταν» η προσπάθεια του Αντώνη Τρίτση να ενισχύσει τη συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου στις ενορίες και κυρίως στη διοίκηση της Εκκλησίας. Έτσι η Ιεραρχία συμβιβάστηκε στο θέμα της περιουσίας – ανεξάρτητα αν μονές, προερχόμενες κυρίως από τον Βόλο ή τα Καλάβρυτα, προσέφυγαν στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και δικαιώθηκαν – αλλά κέρδισε τον διοικητικό αποκλεισμό των λαϊκών, που κυρίως ενδιέφερε τον τότε Αρχιεπίσκοπο και τους Μητροπολίτες.
Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ως Προκαθήμενος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος πραγματοποιεί τις, χαρακτηριζόμενες εκκλησιαστικά, ειρηνικές του επισκέψεις, η ελληνική πολιτεία στηρίζει τις προσπάθειές του. Δεν είναι λίγες οι φορές – όπως όταν επισκέφθηκε τη Ρωσία, τη Συρία και τον Λίβανο – που η ελληνική κυβέρνηση διέθεσε ειδικό αεροσκάφος για τις ανάγκες το ταξιδιών του. Αυτές οι «εξυπηρετήσεις» δεν είναι τυχαίες. Γίνονται διότι ο Μακαριστός Χριστόδουλος όταν το 1999 συναντήθηκε με τον Χαφέζ Αλ Ασαντ στην Δαμασκό, παρουσία του Έλληνα πρέσβη, ως πνευματικός ηγέτης τόνισε και τα εθνικά θέματα που απασχολούν το ποίμνιό του. Το ίδιο έγινε όταν επισκέφθηκε το Κρεμλίνο και συναντήθηκε με τον ρώσο Πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν και μίλησε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα με την Τουρκία. Και ο κ. Πούτιν όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό και είχε συνομιλίες με τον Υπουργό Εξωτερικών, αλλά η συνάντησή του με τον Αρχιεπίσκοπο ξεπέρασε τη μιάμιση ώρα και, για τους δημοσιογράφους που παρακολούθησαν τις κινήσεις του, ήταν ίσως οι μοναδικές στιγμές που ο «αγέλαστος» ρώσος Πρόεδρος έδειχνε εύχαρις και χαμογελούσε.
Τις ώρες εκείνες ο Μακαριστός Χριστόδουλος εκτός από πνευματικός ηγέτης ήταν και διπλωμάτης, εξέφραζε τις θέσεις της Ελλάδας και ασκούσε εξωτερική πολιτική. Μόνο που κανείς δεν διαμαρτυρόταν και βεβαίως κανείς δεν έκανε λόγο για εκκοσμίκευση. Αντίθετα, οι μεν αρχιερείς ζητούν από τον Αρχιεπίσκοπο να βρίσκονται δίπλα του τέτοιες στιγμές, οι δε επικεφαλείς της ελληνικής διπλωματίας σπεύδουν λίγο νωρίτερα να τον ενημερώσουν για τις πάγιες ελληνικές θέσεις.
Όταν ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε την κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και τόσα άλλα, τα οποία επ ουδενί δεν έχουν καμία σχέση με τη διδασκαλία του Κυρίου Ιησού Χριστού και των Πατερών της Εκκλησίας ανά τους αιώνες, τότε θα έχουμε το story «κάποιος κάπου κάποτε στη Δύση αγνάντευε».
Τα ζείτε, τα ζούμε καθημερινά και σε τοπικό επίπεδο εμπλοκής τοπικής πολιτικής εξουσίας με θρησκευτική εξουσία με γνώμονα τα κοινά συμφέροντα ένθεν και ένθεν.
Τα όρια ανάμεσα στον υπεύθυνο δημόσιο λόγο, που στηλιτεύει το άδικο και υπογραμμίζει τις αξίες της αλληλεγγύης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του σεβασμού της ετερότητας και αποτελεί χρέος κάθε συνεπούς πνευματικού ανθρώπου, και στην πολιτική ανάμειξη είναι δυσδιάκριτα. Τα τηλεοπτικά παράθυρα, η παραπληροφόρηση, η σύγχυση ανάμεσα στην εσχατολογική διδασκαλία της Εκκλησίας και στο ήθος των χριστιανών μέσα στην οργανωμένη κοινωνία επιτείνουν τη σύγχυση.
«Εφόσον λοιπόν, τα μέλη της Εκκλησίας είναι και μέλη του κράτους στο οποίο κατοικούν, ως πολίτες αυτού του κράτους έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να εκφράζουν την άποψή τους για την πορεία και τα δρώμενα στην Χώρα τους και κυρίως για όσα έρχονται σε αντίθεση με την εις Χριστόν πίστη τους», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο μητροπολίτης Γλυφάδος κ. Αντώνιος στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας».
(συνεχίζεται…)
Πηγές
Το Βήμα
Αυγή
Εκκλησία on line
