ΑΡΘΡΟ

Του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Τα όμορφα όνειρα όμορφα καίγονται… Σύνθημα της νιότης. Εμπεριέχει μελαγχολία. Υποδηλώνει όμορφους ανθρώπους. Με οράματα και ιδανικά. Αλλά και με αυτοκτονικό ιδεασμό. Έτοιμους να αυτοκαταστραφούν. Να ανάψουν το φυτίλι. Κι ας λαμπαδιάσουν και οι ίδιοι.

Δεν πάει πολύς καιρός που ξεκίνησε το ταξίδι. Με προσδοκίες. Και τον Νοέμβριο του ‘24 έγινε και το ιδρυτικό συνέδριο. Η αποτυχία στις Ευρωεκλογές δεν μας πτόησε. Υπήρχε συντροφικό κλίμα. Συνεννόηση. Αποφάσεις και εκλογή Προέδρου και Γραμματέα με συντριπτικές πλειοψηφίες. Ψήφο για ΚΕ δίχως λίστες και αποκλεισμούς. Με πρωταγωνιστές νέους ανθρώπους. Που διέθεταν εμπειρία. Περγαμηνές. Καθαρά πρόσωπα.

Μετά από 5 χρόνια κομματικής αγρανάπαυσης ανταποκρίθηκα στο προσκλητήριο. Δήλωσα παρών. Ελπιδοφόρο ξεκίνημα. Το 2,5% μπορούσε να γίνει βατήρας για εκτίναξη. Και μετά; Κάναμε το μηδέν κύκλο. Και εκεί μέσα χορεύουμε. Κι ας φαντάζει να μην ξέρουμε, που πηγαίνουμε. Και να μην ξέρουμε τι γυρεύουμε. Βάλαμε φωτιά στα φρένα. Και ξεμείναμε από γκάζι.

Άρχισε η εσωστρέφεια. Η διγλωσσία. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα έδινε και δίνει τιτάνιο αγώνα. Αν είσαι κόμμα της Αριστεράς δεν φτάνει. Κι αν είσαι και σοβαρός, δεν μπορείς να λαϊκίζεις. Να πετάς πομφόλυγες στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο. Πρέπει να έχεις οργανώσεις. Επαφή με τη βάση και την κοινωνία. Να εκφράζεις πραγματικές ανάγκες. Να αντιστοιχηθείς με το κοινωνικό αίτημα. Με την ιστορική επιταγή. Αλλιώς Κοινωνία και Ιστορία θα σε προσπεράσουν.

Και ας είχαμε οργανώσεις, μέλη και στελέχη σε όλη τη χώρα. Τις αγνοήσαμε παντελώς. Αντί να κρατήσουμε επαφή. Χαθήκαμε στη μετάφραση των αποφάσεων του συνεδρίου. ΟΚ καλά τα είπαμε για λαϊκό μέτωπο και συνεργασίες. Αλλά κολλήσαμε στο δια ταύτα. Πρόεδρος και η συντριπτική πλειοψηφία των Βουλευτών -και από όσο μπορώ να γνωρίζω – και η πλειοψηφία των μελών λένε ΝΑΙ. Γραμματέας και πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής έχουν επιφυλάξεις, ενστάσεις και αρνήσεις.

Μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει, θα είναι καρικατούρα ήταν η άποψή τους. Αφού το ΠΑΣΟΚ δεν έρχεται, τι το συζητάμε, επέμεναν. Δεν είχαν και άδικο. Δεν ήταν λοιπόν ώριμες οι συνθήκες. Και γιατί να μην αγωνιστούμε, για να ωριμάσουν; ήταν ο αντίλογος. Μπορεί να έλθει και το ΠΑΣΟΚ. Ε όχι και με το ΠΑΣΟΚ αντέτειναν κάποιοι; Και ο ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει συγνώμη. Και ο Τσίπρας να κάνει 40 μετάνοιες. Και τότε; Με τη Ζωή και τον Γιάνη; Αυτοί μας θεωρούν προδότες;

Είναι ζήτημα; Προφανώς. Τεράστιο. Αφορά όλους. Το παρόν και το μέλλον μας. Την ίδια την ύπαρξή μας. Αλλά αφορά μόνον εμάς. Η διαρκώς διογκούμενη κοινωνική αντιπολίτευση θα μας προσπεράσει. Θα βρει άλλη διέξοδο. Υπάρχει λύση; Προφανώς. Πάντα στη ζωή και στη δημοκρατία.

Να το λύσει το προγραμματικό συνέδριο τον Γενάρη λέει ο Γραμματέας. Μα είναι ζήτημα στρατηγικής και πρέπει να το λύσουμε με δημοψήφισμα λέει ο Πρόεδρος. Όχι αρνούνται πεισματικά Γραμματέας και πλειοψηφία της ΚΕ. Και ο Πρόεδρος κάνει πίσω… και πάμε για συνέδριο προγραμματικό λέει για να αποφασίσουμε για θέσεις και πρόγραμμα… Δηλαδή μέχρι σήμερα δεν έχουμε θέσεις; Για αυτό δεν πάμε καλά; Και θα αποκτήσουμε τον Γενάρη; Για να τις παλέψει και να τις υλοποιήσει ποιος; Ποια ηγεσία και ποια μέλη; Έχουμε εικόνα; Ή βαυκαλιζόμαστε πως όλη η κοινωνία περιμένει εμάς να αποφασίσουμε για το πρόγραμμά μας;

Ας μιλήσουμε καθαρά. Σε αυτό το Συνέδριο παίζεται το μέλλον της Νέας Αριστεράς. Αν θα παραμείνουμε στην απόφαση του ιδρυτικού μας συνεδρίου. Ότι θα είμαστε ο καταλύτης για συνεργασία. Ότι θα είμαστε ο αριστερός πόλος. Ότι θα συνδιαμορφώσουμε μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Ότι θα ξανοιχτούμε στο πέλαγο. Αναλαμβάνοντας και το ρίσκο. Ή αν θα περιχαρακωθούμε. Αν θα παραμείνουμε ένα κομματίδιο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Στο δίλημμα προγραμματικό συνέδριο ή δημοψήφισμα θα απαντήσω: Λάθος αμφότερα. Γιατί δεν γνωρίζουμε σήμερα την πραγματική κατάσταση στο κόμμα. Γιατί δεν ισχύουν οι καταστάσεις μελών. Άλλοι έχουν αποχωρήσει κι άλλοι είναι με το ένα πόδι εκτός. Αυτοί όμως είχαν ψηφίσει συνέδρους, ΚΕ, Γραμματέα, Πρόεδρο. Αν σήμερα ξαναψήφιζαν θα έκαναν άλλες επιλογές.

Ποιοι και πόσοι σύνεδροι θα συμμετάσχουν στο συνέδριο του Γενάρη; Πόσοι έχουν απομείνει; Πόσοι έχουν διάθεση να συμμετάσχουν; Νέα Αριστερά δεν είναι μόνο η Αθήνα. Όσοι ζούνε στο κλεινόν άστυ, δεν έχουν εικόνα της Δράμας. Της Καβάλας. Της Θεσσαλονίκης. Ποιο είναι σήμερα το εκλογικό σώμα; Είναι βέβαιο πως υπάρχει δυσαρμονία της επίσημης θολής γραμμής με τη βούλησή του. Και αυτό δεν μπορεί να το λύσει κανένα προγραμματικό συνέδριο. Ούτε καν ένα δημοψήφισμα. Που σε άλλες συνθήκες θα ήταν η ορθή και ενδεδειγμένη λύση.

Τότε; Απαιτείται επικαιροποίηση του μητρώου μελών. Εκλογή νέων οργάνων και συνέδρων. Επανίδρυση. Ξεκάθαρη πολιτική γραμμή συμμαχιών. Αν αφουγκραζόμαστε την Κοινωνία και την Ιστορία. Αν όχι, θα συνεχίσουμε να ομφαλοσκοπούμε μεταξύ μας. Η επιλογή δική μας.

Ορισμένοι αισθάνονται αισιόδοξοι. Γιατί για πρώτη φορά πρόσφατη δημοσκόπηση μας δίνει 2,7%. Παραπάνω και από το ποσοστό μας στις ευρωεκλογές. Και στον Πρόεδρό μας, επιβραβεύοντας την πολύ καλή εικόνα του, δημοφιλία 20%. Λες και ο στόχος είναι να διαβούμε απλά το κατώφλι του 3%. Και πάλι δεν αναλογιζόμαστε, ότι αν πάμε σε δεύτερες εκλογές, θα καταποντιστούμε εκλογικά. Και θα εξαϋλωθούμε πολιτικά.

Μόνο που το ταξίδι μας για αλλού ξεκίνησε. Και αλλού οι πρόσφατες διαφωνίες μας, μας πάνε. Κόντρα στον κόσμο μας. Στην Κοινωνία και την Ιστορία. Αν αποφασίσουμε περιχαράκωση και καθαρότητα, λένε αρκετοί ίσως να είναι πιο αξιοπρεπές. ΟΚ, μπορούμε να καθορίζουμε την πορεία μας με αριστερόμετρο και γιατί όχι και με αξιοπρεπειόμετρο.

Ας το ξεκαθαρίσουμε όμως. Θέλουμε να χορεύουμε στα όρια του στενού μας κύκλου; Σύμφωνοι! Να ξέρουμε όμως και που πηγαίνουμε; Τι γυρεύουμε; Γιατί βάζουμε φωτιά στα φρένα; Και να προμηθευτούμε γκάζι. Για να μη ξεμείνουμε στον δρόμο.

Καλή Χρονιά στη ΝΕΑΡ. Στην Αριστερά. Στη χώρα.

Η ζωή προχωράει έτσι κι αλλιώς δίχως να κοιτάζει τη δικιά μας μελαγχολία.