ΑΡΘΡΟ

Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στη δήθεν διαπίστωση ότι είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο στην οποία δεν λειτουργούν ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η αλήθεια πίσω από αυτόν τον μύθο είναι ότι είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που υποβαθμίζει τα δημόσια, για να ανοίξει τον δρόμο στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Και αυτό δεν μπορεί να ονομάζεται «μεταρρύθμιση».

Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στα περί «απελευθέρωσης» της εκπαιδευτικής πανεπιστημιακής «αγοράς». Η οποία «αγορά» δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ανταγωνιστικά με τη δημόσια, όπως την παρουσιάζει η κυβερνητική προπαγάνδα. Παντού, από την Ευρώπη μέχρι την Βόρεια Κορέα, η ανώτατη εκπαίδευση είναι δημόσια αγαθό και συνιστά βασική υποχρέωση της Πολιτείας να το παρέχει ισότιμα σε όλους τους πολίτες.

Πουθενά δεν υπάρχει κυβέρνηση που να αρνείται να επιτελέσει τη θεμελιώδη Συνταγματική της υποχρέωση να χρηματοδοτεί επαρκώς τα δημόσια πανεπιστήμια, προκειμένου να δημιουργήσει ανάγκη για τη λειτουργία ιδιωτικών.

Και πουθενά στον κόσμο δεν ιδρύονται ιδιωτικά πανεπιστήμια για να καλύψουν το κενό που η κυβέρνηση επίτηδες αφήνει στα δημόσια.

Κι ακόμη, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, παντού στον κόσμο, καλύπτουν ένα μικρό μέρος των εκπαιδευτικών αναγκών, καθώς παντού τα δημόσια αποτελούν τον κορμό του εκπαιδευτικού συστήματος.

Με κορυφαίο παράδειγμα την Ευρώπη, όπου ένα πολύ μικρό μέρος των εκπαιδευτικών αναγκών καλύπτονται από ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στους κατ’ ευφημισμόν, ψευδεπίγραφους ορισμούς ως μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που δίνει η προπαγάνδα για να θολώσει τα νερά.

Εφόσον τα πανεπιστήμια στην Ευρώπη και στην Ελλάδα δεν είναι κρατικά αλλά δημόσια, ως ΝΠΔΔ και ως αυτοδιοικούμενα, δεν υπάρχει η κατ’ αντιδιαστολή έννοια των μη κρατικών.

Υπάρχει μόνον η έννοια των ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Κι ακόμη, εφόσον τα ιδιωτικά πανεπιστήμια χρηματοδοτούνται από funds, τα οποία επενδύουν τεράστια ποσά, δεν μπορεί να υπάρχει η έννοια των μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων. Κανένας επιχειρηματίας και κανένα fund δεν επενδύει χωρίς να περιμένει ανταπόδοση και κέρδη.

Αν υπάρχουν, άλλωστε, επιχειρηματίες που θέλουν να γίνουν χορηγοί στην ανώτατη εκπαίδευση, γιατί δεν επενδύουν τόσα χρόνια στην εκπαίδευση και την έρευνα των δημόσιων πανεπιστημίων;

Ο ΕΚΤΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στον ορισμό των ιδιωτικών εκπαιδευτικών επιχειρήσεων ως «πανεπιστημίων».

Μια εκπαιδευτική επιχείρηση, όμως, χρειάζεται τεράστιες μη ανταποδοτικές επενδύσεις για να χρηματοδοτήσει ερευνητικούς εξοπλισμούς και υψηλού επιπέδου ερευνητικό προσωπικό.

Η αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτόν τον μύθο είναι ότι στη μικρή αγορά της Ελλάδας δεν μιλάμε για ιδιωτικά «πανεπιστήμια», αφού δεν θα ερευνούν, αλλά για απλά διδακτήρια.

Δηλαδή για μη πανεπιστήμια.

Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στο αφήγημα ότι, δήθεν, τα ιδιωτικά θα φέρουν στην Ελλάδα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Τα οποία δεν πρόκειται να έρθουν, βέβαια, ποτέ στη μικρή «αγορά» της Ελλάδας.

Η μόνη αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτόν τον μύθο είναι ότι με μια νομοθετική παρέμβαση, θα μπορούσαν να έρθουν στη χώρα μας τα μεγάλα διεθνή πανεπιστήμια, αν το επιθυμούσαν, με συνεργασίες με τα μεγάλα και υψηλού επιπέδου δημόσια πανεπιστήμια και όχι με ιδιώτες, που δεν έχουν ιδέα από πανεπιστήμια.

Τι χρειάζονται τα funds και οι επιχειρηματίες ως ενδιάμεσοι στην Παιδεία;

Ο ΟΓΔΟΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στο αφήγημα ότι, δήθεν, το όλο εγχείρημα θα ενισχύσει το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.

Η μόνη αλήθεια είναι ότι αντίθετα, το όλο εγχείρημα αποδυναμώνει τον βασικό πυλώνα της ανώτατης εκπαίδευσης, τα δημόσια πανεπιστήμια.

Καθώς πρόκειται στην ουσία για την εκχώρηση σε ιδιώτες της Συνταγματικής υποχρέωσης του κράτους να χρηματοδοτεί τα δημόσια πανεπιστήμια.

Άρα;

Τι είδους Πανεπιστήμια αναμένεται να ιδρυθούν στην Ελλάδα αν και εφόσον ψηφιστεί ο σχετικός νόμος; Ιδιωτικά Πανεπιστήμια έτσι όπως τα οραματίζονται στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στην Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι ένα κράτος το οποίο παραδόξως πασχίζει απομακρυνθεί από τον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης και να πλησιάσει χώρες όπως η Τουρκία, ο Λίβανος και η Αίγυπτος οι οποίες διαθέτουν ένα ασταθές και μικτό σύστημα δημόσιων και ιδιωτικών Πανεπιστημίων.

Πρέπει να είναι σαφές ότι στις μεγάλες χώρες της Ευρώπης κανείς δεν μιλά για ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Άλλωστε και τα ελαχιστότατα ιδιωτικά και μη κρατικά που υπάρχουν σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο εντάσσονται πλέον σε κρατικούς πόλους εκπαίδευσης και έρευνας. Είναι απίθανο ότι μια ευρωπαϊκή χώρα σήμερα ασχολείται με τη νομική υπόσταση των ιδρυμάτων και όχι με τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν πανευρωπαϊκά όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως η κατεύθυνση της έρευνας, της οργάνωσης, της ελκυστικότητας, τη σχέση πανεπιστημίου και κοινωνίας, της καινοτομίας και της απορρόφησης κονδυλίων έρευνας.

Δηλαδή για το τέλος της δημόσιας και δωρεάν ανώτατης εκπαίδευσης.

 

Πηγή

Left