ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου

Συντονιστή Νέας Αριστεράς Δράμας

Ισχύει! Ναι, αλλά δεν είναι βέβαιο. Γιατί αν δεν διαβάζεις Ιστορία. Μπορεί να ξεκινήσεις για την Ιθάκη και να βρεθείς στη Θράκη. Να πέσεις έξω στους σχεδιασμούς σου. Να σε προσπεράσουν η κοινωνία και η ζωή. Το έργο το έχω ξαναδεί. Και όχι μόνο στην αρχαιότητα. Αλλά και στη σύγχρονη Ιστορία μας. Καθώς και στην πολύ πρόσφατη πολιτική μας ιστορία. Ναι είναι αλήθεια. Τσεκαρισμένο. Όποιος δεν γνωρίζει ιστορία, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Και το πιθανότερο θα εξοκείλει. Θα τσακιστεί στα βράχια. Θα πνιγεί στα ρηχά.

ΟΚ σύντροφοι. Δεν έχουμε διαβάσει επισταμένως Ηρόδοτο και Θουκυδίδη. Δεν έχουμε εμπεδώσει, πως όταν κινδυνεύουμε από βαρβάρους ομονοούμε. Ενώνουμε δυνάμεις. Αλλιώς είμαστε χαμένοι. Κι αν χάσουμε την πρώτη μάχη στο Μαραθώνα, δεν θα χάσουμε τον πόλεμο. Το τέλος θα είναι νικηφόρο.

Δεν έχουμε διαβάσει επισταμένως Παπαρρηγόπουλο. Ή δεν θέλουμε να θυμόμαστε, πως η διχόνοια αμαύρωσε τις επιτυχίες. Και η Επανάσταση του ‘21 κινδύνεψε να καταπνιγεί. Και να συνεχιστεί η Τουρκοκρατία για χρόνια ακόμη.

Δεν έχουμε διαβάσει την Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης. Τότε που αριστερές, δημοκρατικές και κεντρώες δυνάμεις συσπειρώθηκαν. Και μεγαλούργησαν. Και δεν ομφαλοσκοπούσαν. Δεν ψάχνανε, αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού. Ούτε αν οι άγγελοι έχουν φύλο.

Δεν ξέρετε βέβαια οι περισσότεροι -και δικαιολογημένα- και την πρόσφατη Ιστορία της απισχνασμένης ΔΗΜΑΡ. Όσοι είχαμε απομείνει τότε, παρακολουθούσαμε με πόνο ψυχής την εξαΰλωσή της. Η οποία αν και δικαιώθηκε πολιτικά, εξαερώθηκε αρχικά δημοσκοπικά και μετά και εκλογικά. Κι ας δικαιώθηκε το σύνθημά της για ρύθμιση του χρέους με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια. Που υιοθέτησε και ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη στροφή του 2015.

Είχαμε απομείνει τότε μερικές εκατοντάδες στελέχη και λίγες χιλιάδες μέλη ανά τη χώρα. Ποσοστό στις δημοσκοπήσεις 0,5%. Σε εκδήλωση στη Δράμα είχαμε ως Δικηγορικός Σύλλογος καλεσμένο τον Ηλία Νικολακόπουλο και τον ρώτησα αστειευόμενος: Γιατί μας αγνοούν οι δημοσκόποι; Με κοίταξε απορημένος. Μα δεν σας βρίσκουμε καν!!!

Σε μια από τις τελευταίες ΚΕ υπήρξαν τρεις εισηγήσεις. Αν θυμάμαι καλά, η μια έλεγε να συνεργαστούμε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η άλλη να παραμείνουμε στο ΚΙΝΑΛ. Η τρίτη να συνεργαστούμε με Οικολόγους και να συνεχίσουμε αυτόνομη πορεία.

Αγαπημένος σύντροφος και ψυχίατρος είχε σχολιάσει. «Η τριχοτόμηση της τριχός!!!». Ήμουν από τους ρομαντικούς. Δεν ήθελα επιστροφή στο ΣΥΡΙΖΑ, από όπου είχα αποχωρήσει το 2009. Δεν ήθελα συνέχιση της συνεργασίας με το ΚΙΝΑΛ, που είχε γίνει πάλι ΠΑΣΟΚ. Δεν ήθελα να πάω σπίτι μου.

Ήμουν από αυτούς, που καλόβλεπαν μια Νέα Αρχή. Έτσι βαφτίσαμε τη νέα μας προσπάθεια. Η οποία και απέτυχε παταγωδώς. Συνέχισα να επιμένω πως στη Δράμα θα συνεχίσει εσαεί να υπάρχει ένα μικρό Γαλατικό χωριό, μια οργάνωση της ΔΗΜΑΡ και θα συνεχίσουμε να βρισκόμαστε κάπου – κάπου για κουβέντα και ζύμωση. Κάτι σαν λέσχη ένα πράγμα. Σαν όμιλος προβληματισμού. Που κι αυτό μετά από λίγο ατόνησε και σταμάτησε.

Γύρισα αναγκαστικά σπίτι. Και παρέμεινα σε κομματική αγρανάπαυση για 5 ολόκληρα χρόνια. Παρακολουθώντας από το γραφείο και το σπίτι τις εξελίξεις. Και αναπολώντας πάντα την ιστορία της ΔΗΜΑΡ. Που μας χάρισε ένα ταξίδι, που είχε και καλές στιγμές, αλλά άδοξο τέλος. Μετά όμως από μια διαδρομή. Θέλω να πιστεύω με αρκετά θετικό πρόσημο. Για την πολιτική. Για την κοινωνία. Για τη χώρα. Και αυτό είναι το κέρδος.

Και ναι μετά από 5 χρόνια μου ξανάκανε κλικ η Νέα Αριστερά. Και επαναδραστηριοποιήθηκα. Για λόγους που έχω ήδη εκθέσει στο παρελθόν. Ο κυριότερος; Διακήρυττε ότι θα λειτουργήσει ως καταλύτης για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων. Για να υπάρξει πολιτική εκπροσώπηση στην διαρκώς ογκούμενη κοινωνική αντιπολίτευση. Για να τεθεί φραγμός στην παντοκρατορία ΝΔ και Κ. Μητσοτάκη. Για αλλαγή πορείας. Και πως η Νέα Αριστερά θα είναι ο αριστερός πόλος σε αυτό το εγχείρημα.

Αυτή ήταν και η απόφαση του Ιδρυτικού μας Συνεδρίου. Που θέλουν να ανατρέψουν το τελευταίο διάστημα σύντροφοί μας. Μα δεν μπορούν να έχουν άλλη άποψη; Και να την παλεύουν; Προφανώς! Τα κόμματα δεν είναι νεκροταφεία. Ζωντανοί οργανισμοί είναι. Και ανάλογα με τις εξελίξεις μπορούν να αναπροσαρμόζουν την τακτική τους. Αρκεί να μη δολοφονούν τη στρατηγική τους. Γιατί τότε αυτοακυρώνονται. Καθίστανται αναξιόπιστα. Αυτοκτονούν. Πολύ περισσότερο όταν αυτή η αλλαγή δεν γίνεται με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας. Όταν δεν είναι απόφαση δημοψηφίσματος.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Νέα Αριστερά μου θυμίζουν δυστυχώς την Ιστορία μας. Είχα γράψει πως η ΝΕΑΡ ήρθε για να μείνει. Και πως ακόμη κι αν δεν διαγράψει μακρά πορεία, θα αφήσει το θετικό της αποτύπωμα.

Και ναι σύντροφοι, προσωπικά δεν θα ήθελα το ταξίδι μας αυτό να τελειώσει τόσο γρήγορα. Τόσο άδοξα. Εν μέσω διαφωνιών και διαφορετικών προσεγγίσεων. Έχουμε ικανότατα και άξια στελέχη. Προτάσεις και πρόγραμμα. Ας μην είμαστε φοβικοί. Ας ξανοιχτούμε στην κοινωνία.

Στη Δράμα το κάναμε με μεγάλη επιτυχία. Για το Νοσοκομείο μας. Για την Παλαιστίνη. Για την Ειρήνη. Και ξεκινήσαμε προ ημερών 3 ενεργοί πολίτες από διαφορετικούς κομματικούς χώρους πρωτοβουλία για διάλογο, συνεργασία και κοινή δράση των προοδευτικών δυνάμεων. Στη Νέα Αριστερά πιστεύουμε στις ιδέες και στο πρόγραμμά μας. Στηρίζουμε το κόμμα μας και τη διαδρομή του.

Η επιτυχής συνέχιση της διαδρομής αυτής ή η εξαέρωση και το πέρας αυτής είναι δική μας επιλογή. Και αυτή την επιλογή πρέπει να την κάνουν τα μέλη μας. Ένα είναι βέβαιο. Η ζωή θα συνεχίσει τη διαδρομή της. Δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία. Και ναι μπορούμε να συνεχίσουμε και εμείς με αισιοδοξία και ελπίδα. Η απόφαση είναι δική μας.