ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
Ποιήματα, Καλλονή 2025, σσ. 379, Εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ
Με δικαιολογημένη συγκίνηση δέχτηκα το ογκώδες πόνημα του φιλτάτου μαθητή μου Αγγέλου Πάσκου. Και τούτο, γιατί ο σπόρος, που έσπειρε η ταπεινότητά μου στην ψυχή του νεαρού τότε μαθητή της για την αγάπη προς τον ποιητικό λόγο κάρπισε, και μάλιστα απέδωσε καρπό γλυκύτατο και ψυχωφελή.
Ήταν εύλογο το τάλαντο του Άγγελου τρεφόμενο μέσα στο κλίμα της πνευματοφόρου Λέσβου, που η νοερή σκιά της Σαπφούς, Ψάπφα την έλεγαν οι αρχαίοι Μυτιληναίοι, όχι μόνο συντηρεί, αλλά και γαλουχεί και εμψυχώνει όλους εκείνους, που ευλαβείς προσκυνητές προσέρχονται εκούσια στο πάνσεπτο τέμενος των Πιερίδων Μουσών.
Ασφαλώς ο Α.Π. δεν χαρίζεται του Θεόκριτου με το να παραπονιέται ότι, αν και πέρασαν χρόνια, μόνο ένα ειδύλλιο κατάφερε να γράψει.
Ρέουσα η πέννα του και μακριά από την ξενόφερτη ρίμα, την οποία συνειδητά αποστρέφεται, αποτυπώνει σε ευπρόσδεκτες συλλογές τους χυμούς του πνεύματός του.
Αποστασιοποιημένος από το νοερό τείχος της αυτοπροβολής και της φτηνής επιδίωξης για εντυπωσιασμό, κρούει ταπεινά τη λύρα του αγγίζοντας με σεβασμό τις χορδές της.
Στόχος του να συμπαρασύρει συμπορευτές στο ξεδίπλωμα της τραχειάς στράτας της ζωής και να τους κάνει κοινωνούς της απελευθερωμένης ψυχής του.
Χωρίς φτιασίδια και μεγαλοστομίες η ποίηση του Α. Π. αρκείται στη διδακτική της ταπεινοφροσύνης και της σεμνότητας. Δεν αρέσκεται στον γριφώδη λόγο, αλλά έχει ως οδηγό του τη φιλοσοφική ρήση: «Σοφός ο Πλάτων, σοφώτερη η αλήθεια», γιατί όχι και η σαφήνεια;
Αυτή είναι εκείνη που καλλιεργεί την ψυχή και κατά τον ευαγγελικό λόγο «γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς».
Με την άδειά του υποκλίνομαι στα ποιήματά του «Αγαπημένη μου», «Αλήθεια τι είναι μοναξιά;», «Αλλά ποτέ δεν έγινα φτηνός» κ.ά.
Μελετώντας με πολύ σεβασμό και αγάπη τους καρπούς της γραφίδος του συνιστώ εκθύμως, όσους ποθούν το πνευματικό λουτρό της ψυχής τους, να πάρουν στα χέρια τους το φρεσκοτυπωμένο πόνημά του όχι για να το εναποθέσουν στα ράφια της βιβλιοθήκης του σπιτιού τους, προκαλώντας την αίσθηση της πνευματικότητάς τους, αλλά αποβλέποντας στην ψυχωφέλεια της ψυχής τους.
Είχε δίκιο ο υποστηρικτής της άποψης πως η ζωή χωρίς την ποίηση θα ήταν γεύμα χωρίς άλας. Και αφού η έλλειψη άλατος, και συνεπώς ποίησης, η ζωή μας μοιραία θα είχε μωρανθεί, κατά τον αγιογραφικό λόγο, χρέος έχουμε να γενόμαστε τα ποιητικά δημιουργήματα.
Θα κλείσω την αναφορά μου στις «Κάθετες γραμμές», τίτλος πέρα για πέρα συμβολικός, να έχει γερό ο ποιητής το μυαλό και να εναποθέτει στην πνευματική μας τράπεζα εδέσματα εύπεπτα, υγιή και ψυχωφελή. Αναμένομεν!
