ΑΡΘΡΟ

Του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου,

Δικηγόρου

πρώην μέλους και Συντονιστή της Νέας Αριστεράς Δράμας

Όσοι φίλοι παρακολουθούν τόσα χρόνια την πορεία μου, γνωρίζουν πως από τα φοιτητικά μου χρόνια παραμένω αταλάντευτα στον χώρο της Αριστεράς. Πάντα με κριτική ματιά και σκέψη. Πάντα με το θάρρος της γνώμης μου. Υπερασπίζοντας τις απόψεις μου. Με επιχειρήματα και νομικό πολιτισμό. Και με τόλμη. Που φθάνει ακόμη και στη διαφοροποίησή μου.

Όταν κρίνω ότι για αλλού ξεκίνησε ένα ταξίδι. Και αλλού καταλήγει. Ότι κάτι δεν με εκφράζει πλέον. Πως ξεπερνά τα όρια και τις κόκκινες γραμμές μου. Γιατί σε κάθε συλλογικότητα αναζητάς συντροφικότητα. Επιδιώκεις συγκλίσεις. Προτάσσεις το κοινό καλό. Το συμφέρον της πολιτικής και της χώρας. Όταν αυτά παύουν να υπάρχουν. Αλλάζεις διαδρομή. Όπως λέει όμως και το τραγούδι: «Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε!!!».

Κάποιοι γεννήθηκαν, έγιναν οπαδοί ενός κόμματος και θα πεθάνουν φαν του. Δίχως να αρθρώσουν ποτέ λέξη κριτικής και αμφισβήτησης. Δίχως να διαχωρίσουν ποτέ τη θέση τους. Ακόμη κι αν βλέπουν ανικανότητα, σκάνδαλα, διαφθορά, αλλαγή πλεύσης. Για να μην πλήξουν το κόμμα, την παράταξη, τον αρχηγό. Επιλογή τους. Δεν με αφορά.

Μερικοί καλοπροαίρετα και άλλοι ειρωνικά μου λένε ενίοτε, ότι έχω αλλάξει διάφορα κόμματα. Πως δεν είμαι συνεπής. Πράγματι ως φοιτητής και παρά τις εντάσεις μου, εντάχθηκα τότε στη Πανσπουδαστική/ΚΝΕ, γιατί υπήρχε ένα συντροφικό και αγωνιστικό κλίμα. Και όταν ιδρύθηκε ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ένιωσα πως μπορεί να με εκφράσει. Παρέμεινα επί 20ετία ως μέλος. Ως Γραμματέας Ν.Ε. Αποχώρησα το 2010 μετά την εκλογή ως Προέδρου του Αλέξη Τσίπρα. Γιατί διέβλεπα, πως η ριζοσπαστικοποίηση, που ευαγγελίζονταν ο ΣΥΡΙΖΑ, θα οδηγήσει σε ανεπίτρεπτο λαϊκισμό.

Ακολούθησα την Ανανεωτική Πτέρυγα και τον Φώτη Κουβέλη, όταν ίδρυσαν τη Δημοκρατική Αριστερά. Θεώρησα πως ήταν η ώρα της Αριστεράς της Ευθύνης. Που θα μιλήσει και για τα λάθη της Αριστεράς. Που θα έχει στόχο μια πληθυντική και κυβερνώσα αριστερά. Κατά την άποψη μου η ΔΗΜΑΡ πέτυχε πολιτικά, αλλά εξαϋλώθηκε εκλογικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε στροφή στην Κεντροαριστερά και κατέλαβε τον χώρο. Δεν παρέμεινα στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ με το οποίο είχαμε συνεργαστεί. Δεν επέστρεψα στο ΣΥΡΙΖΑ. Παρέμεινα για 5 χρόνια σε κομματική αγρανάπαυση. Ασχολούμενος με τα κοινωνικοπολιτικά. Παρεμβαίνοντας. Σχολιάζοντας.

Όταν εκλέχθηκε Πρόεδρος στο ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης, αντιλήφθηκα πως η ζημία για σύμπασα την Αριστερά θα ήταν ανήκεστος. Έτσι βρέθηκα στην πρώτη γραμμή, όσων ασκούσαν δριμύτατη κριτική. Όταν αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ 11 Βουλευτές και ανακοίνωσαν πως ιδρύουν τη Νέα Αριστερά, ένιωσα πως κάτι νέο και ελπιδοφόρο γεννιέται.

Πέραν του Ευκλείδη Τσακαλώτου, που τον θυμόμουν από τα παλιά χρόνια του ΣΥΝ και με τον οποίο δεν είχα ποτέ χημεία, δεν γνώριζα προσωπικά κανέναν από τους υπόλοιπους. Μου έκαναν όμως καλή εντύπωση τα καθαρά τους πρόσωπα. Ο λόγος τους. Η όλη τους εικόνα. Βεβαίως γνώριζα πάρα πολλά στελέχη και απλά μέλη, που έσπευσαν επίσης να συμπαραταχθούν. Διαφαίνονταν πως μπορεί να γίνει νέο ξεκίνημα. Δίχως παθογένειες.

Παρακολουθούσα τις ανακοινώσεις και τις διεργασίες. Από τα πρώτα του κείμενα ο νέος φορέας διακήρυττε: «Η ΝΕΑΡ στοχεύει να πρωταγωνιστήσει στη διεύρυνση της Δημοκρατίας… να παράγει πολιτική για ριζικές και ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις…». Εν όψει της πανελλαδικής συνδιάσκεψης της 1-3 Μαρτίου 2024: «υπάρχει ένα κενό πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης… θέλουμε να γίνουμε ο καθοριστικός πολιτικός καταλύτης για να μετασχηματιστεί η διάχυτη κοινωνική δυσφορία σε υλική πολιτική δύναμη… που θα κατακρημνίσει την πολιτική κυριαρχία της κυβέρνησης του Μητσοτάκη… θέλουμε να εκφράσουμε μια νέα κοινωνική συμμαχία… απευθυνόμαστε στη ανένταχτη και ριζοσπαστική αριστερά, στην πολιτική οικολογία, στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία… δεν φοβόμαστε το διάλογο…».

Στο ιδρυτικό μας συνέδριο τον Νοέμβριο του 2024 διαπίστωσα, πως παρά την προηγηθείσα εκλογική μας ήττα στις ευρωεκλογές, υπάρχει συντροφικό κλίμα, δημιουργική σύνθεση ανανεωτικών και ριζοσπαστικών αντιλήψεων. Η παμψηφεί εκλογή ως Προέδρου του Αλέξη Χαρίτση και του Γαβριήλ Σακελλαρίδη ως Γραμματέα, προοιωνίζονταν αγαστή συνεργασία τους. Η ομόφωνη απόφαση του συνεδρίου για Λαϊκό Μέτωπο για να υπάρχει αξιόπιστη προοδευτική εναλλακτική πρόταση ήταν η ομόφωνη απόφαση. Ανταποκρίνονταν στην ιστορική αναγκαιότητα και στην κοινωνική επιταγή.

Και πριν αλέκτωρ λαλείσαι τρις άρχισαν τα όργανα. Αρχικά οι διαφωνούντες είπαν πως δίχως ΚΚΕ και ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει λαϊκό μέτωπο. Μετά πως μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι καρικατούρα. Ένα δίκιο το είχαν. Αλλά η άλλη επιλογή, μόνοι και κόντρα στις διακηρύξεις και την απόφαση του συνεδρίου, ήταν φανερό ότι θα μας οδηγούσε σε περιθωριοποίηση και εν τέλει στην εξαΰλωσή μας. Η δε επιλογή με τον Βαρουφάκη, που ζητούσε δηλώσεις μετάνοιας και δεν μας ήθελε, θα επέφερε επιπλέον και τον εξευτελισμό μας.

Ματαίως Χαρίτσης, Αχτσιόγλου και λοιποί Βουλευτές (9 στους 12), αλλά και πλήθος στελεχών και μελών πρότειναν συνεργασία με όσους θέλουν και μπορούν. Και πως αν δεν υπάρχουν οι συνθήκες για πλατειά συνεργασία, παλεύεις να τις διαμορφώσεις. Στην ΚΕ είχε ήδη διαμορφωθεί άλλη πλειοψηφία. Που απέρριψε ακόμη και την πρόταση για δημοψήφισμα των μελών. Προέκρινε απόφαση διαρκούς συνεδρίου. Δηλαδή των συνέδρων του ιδρυτικού, πολλοί από τους οποίους όμως είχαν ήδη αποχωρήσει. Δεν ήταν πλέον αντιπροσωπευτικό αυτό το όργανο. Πολλοί, όπως και ο γράφων, δεν πήγαμε καν. Προσωπικά είχα ζητήσει εκκαθάριση του μητρώου μελών. Και κατόπιν δημοψήφισμα, όπως προέβλεπε άλλωστε το καταστατικό μας. Άλλως εκλογή νέων συνέδρων. Και τακτικό συνέδριο που οι αποφάσεις του θα μας δέσμευαν όλους. Μάταια.

Το συνέδριο κατέληξε σε μια μεσοβέζικη λύση, προσπαθώντας με περίτεχνες διατυπώσεις να κρατήσει ισορροπίες και να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές. Η πλευρά Χαρίτση να επιμένει, ότι παραμένει ανοικτό παράθυρο για συνεργασίες. Η πλευρά Σακελλαρίδη πως έκλεισε αυτό το ζήτημα οριστικά. Ο Χαρίτσης αναγκαστικά παραιτήθηκε. Ο Σακελλαρίδης ήταν ο νέος Πρόεδρος. Οι παραιτήσεις μελών και στελεχών ήταν πια στην ημερήσια διάταξη.

Η ρήξη αναπόφευκτη. Ο Σακελλαρίδης ζήτησε από τους διαφωνούντες Βουλευτές να αποχωρήσουν το συντομότερο. Και αυτοί, σαν έτοιμοι από καιρό το κάνουν. Προ ημερών ο Οζγκιούρ Φερχάτ. Άλλοι 7 (Αλέξης Χαρίτσης, Έφη Αχτσιόγλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Μερόπη Τζούφη, Θεανώ Φωτίου και Χουσεΐν Ζεϊμπέκ). Η επίσης διαφωνούσα με τη νέα πολιτική γραμμή Σία Αναγνωστοπούλου δηλώνει πως θα παραμείνει έως τις εκλογές. Εκατοντάδες στελέχη και χιλιάδες μέλη σε όλη τη χώρα αποχωρούν. Ένας κύκλος έκλεισε.

Δύο λοιπόν ήταν οι στρατηγικές. Η μία: Συνεργασία με όσους θέλουν και μπορούν. Η άλλη: Συνεργασία με όσους δεν μας θέλουν και δεν μπορούν. Επικράτησε η δεύτερη ως πιο ρεαλιστική;;; Φευ!!! Ναι ήταν άλλο ένα όμορφο ταξίδι! Που έληξε γρήγορα και άδοξα! Συνεχίζουμε!!!

Υ.Γ. Η νέα ηγεσία της ΝΕΑΡ έδωσε το σύνθημα. Οι αποχωρούντες θα κριθείτε πολύ αυστηρά. Αναμενόμενο. Μερικοί θα φθάσουν στο σημείο να ισχυριστούν πως οι αποχωρούντες το κάνουν από προσωπική επιλογή. Μόνο που είναι λίγο δύσκολο, να συμπέσουν χιλιάδες προσωπικές επιλογές ταυτόχρονα. Ελπίζω πως δεν θα σπεύσουν άλλοι με τοξικότητα και χολή να λιθοβολήσουν αυτούς τους Βουλευτές, που ήταν η ραχοκοκαλιά της ΝΕΑΡ. Τους οποίους μέχρι χθες εκθείαζαν για τον τιτάνιο αγώνα και το εξαιρετικό τους έργο.