ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
«Η οικογένεια είναι το κυριότερο σχολείο αρετής» (Τσάνινγκ)
Ομολογώ ότι εδώ και χρόνια κλωθογυρίζει στο μυαλό μου μια τέτοια σκέψη. Και νομίζω πως, όσο περνούν τα χρόνια, η ανάγκη για ίδρυση και λειτουργία μιας Σχολής Γονέων σε κάθε Νομό της Ελληνικής Επικράτειας καθίσταται όλο και πιο επιτακτική.
Και ασφαλώς οι λόγοι που επιβάλλουν την υλοποίηση μιας τέτοιας ανάγκης είναι πολλοί και σοβαροί.
Καθημερινά, επίσημα και υπεύθυνα χείλη, αλλά και βαρύγδουπες γραφίδες τονίζουν με έμφαση την κρίση που διέρχεται η ελληνική οικογένεια, αυτός ο θεσμός που αποτέλεσε τη βάση και την αρχή ενός περίλαμπρου πολιτισμού, αλλά και αναμφίλεκτα αποτελεί ιερό καταφύγιο της ζωής μας.
Δεν προτιθέμεθα να αναφερθούμε διεξοδικά στα αίτια που υπονόμευσαν και εξακολουθούν να υπονομεύουν τα θεμέλια του ευλογημένου από τον Θεό θεσμού. Όμως μια αναφορά σε αδρές γραμμές σε αυτά νομίζω πως θα ήταν χρήσιμη.
Αποτελεί διαπίστωση όχι μόνο των κοινωνιολόγων, των ψυχολόγων και γενικά των ασχολούμενων με την επιστήμη της παιδαγωγικής, αλλά και μεγάλης μερίδας του κοινωνικού συνόλου, που εξακολουθεί να διατηρεί «τα μυαλά εντός του κρανίου» ότι στον κλονισμό του θεσμού της οικογένειας συνέβαλαν και εξακολουθούν να συμβάλλουν η ραγδαία τεχνολογική πρόοδος, η αστυφιλία, η κακής ποιότητας τηλεόραση, η κακώς νοούμενη ψυχαγωγία (=ψυχοκτονία), το χάσμα των γενεών, που όλο και διευρύνεται, οι νέες συνθήκες εργασίας, η έξοδος της γυναίκας στην εργασία, η διαμόρφωση μιας υλοκυριαρχούμενης νοοτροπίας, η θεοποίηση του πλούτου, η διαμόρφωση νέων προτύπων ζωής που συνδέονται με το θέαμα, την προβολή, τον κακώς νοούμενο αθλητισμό, η διόγκωση της διακίνησης των ναρκωτικών, η στείρα μίμηση νοσηρών προτύπων, ιδεών και αξιών, η έλλειψη επικοινωνίας γονέων και παιδιών, η κακώς νοούμενη ανάγκη προγαμιαίας σχέσης και συμβίωσης, η αβασάνιστη και επιπόλαιη απόφαση των νέων να δημιουργούν οικογένεια και τέλος η άγνοια βασικών παιδαγωγικών, ψυχολογικών, ιατρικών γνώσεων, που απαιτούνται για την εύρυθμη λειτουργία μιας οικογένειας.
Ίσως αντιτείνει κανείς ότι στο παρελθόν, που οι δημιουργοί μιας οικογένειας εστερούντο των πιο πάνω γνώσεων, η κρίση του θεσμού της οικογένειας ευρίσκετο σε μηδενική σχεδόν κατάσταση. Θα πρέπει όμως να αναλογισθεί ο καλόπιστος παρατηρητής της κρίσης ότι και οι σύγχρονοι «πειρασμοί», που λυσσωδώς πολιορκούν τον θεσμό της οικογένειας σήμερα ήσαν παντελώς ανύπαρκτοι.
Φρονώ ότι επιβάλλεται, και μάλιστα επείγει σήμερα, η ίδρυση και λειτουργία μιας Σχολής Γονέων, της οποίας ακροατές θα είναι όχι μόνο οι δημιουργήσαντες οικογένεια, αλλά και όσοι πιστεύουν στον θεσμό, αποποιούμενοι τη μοναχική ζωή (την κατά μόνας βίωση ή την άτυπη συμβίωση, χωρίς την ευλογία της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας).
Ασφαλώς η Σχολή αυτή δεν πρέπει να λειτουργεί τυπικά, αλλά ουσιαστικά. Ούτε και να αποτελεί ένα επιπλέον βέλος στη φαρέτρα της εξουσίας για ενδυνάμωση της διεκδικητικής προσπάθειάς της για ανανέωση της θητείας της.
Πρώτα – πρώτα πρέπει να στηριχθεί σε βάση σοβαρής και ακλόνητης νομοθετικής κατοχύρωσης, που θα υποχρεώνει τους μελλοντικούς δημιουργούς της οικογένειας σε ανελλιπή φοίτηση.
Παράλληλα η πιο πάνω νομοθετική πράξη θα πρέπει να προσδιορίζει με ακρίβεια το είδος των γνώσεων που θα παρέχονται κατά τη διάρκεια της φοίτησης. Και ως τέτοιες γνώσεις θεωρούνται αναγκαίες οι ακόλουθες: α. Διδασκαλία της ψυχολογίας του άλλου φύλου, β. Διδασκαλία ψυχολογίας του παιδιού, του εφήβου, του ενηλικιωθέντος τέκνου, γ. Παροχή ιατρικών γνώσεων (υποτυπώδης διάγνωση πάθησης, χρήση φαρμάκων κ.λ.), δ. Τρόπος διατροφής, ε. Υγιεινή χώρων και σώματος, στ. Πρόληψη ατυχημάτων, ζ. Σχέση με τον κόσμο των ζώων, η. Προστασία Περιβάλλοντος, θ. Κοινωνικές σχέσεις και κοινωνική συμβίωση και ι. Κανόνες λειτουργίας αγοράς αγαθών (Για τη σημασία και την αξία των πιο πάνω γνώσεων θα αναφερθούμε διεξοδικά σε νέο άρθρο μας).
Ίσως τα πιο πάνω παρατεθέντα θεωρηθούν εξωπραγματικά. Όμως προσεκτική μελέτη τους θα οδηγήσει στον ενδεδειγμένο προβληματισμό και στη συνέχεια στον ενστερνισμό τους.
Πιστεύω πως αρκετές από τις σύγχρονες κακοδαιμονίες, που μας φορτίζουν ψυχικά, μας οδηγούν σε περιπέτειες, συχνά επώδυνες, θα περιορισθούν, ίσως και κάποιες εκλείψουν. Είναι καιρός να ξαναφτιάξουμε την οικογένεια χώρο ψυχικής θαλπωρής, στέγη ασφαλούς προστασίας, χώρο αισιοδοξίας, ιερό καταφύγιο της ζωής, θερμοκήπιο υψηλών αρετών και ιδεωδών, εκκολαπτήριο υγρών προτύπων.
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2002
