ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤ’
«Μη θησαυρίζετε θησαυρούς υμίν επί της γης» (Ματθ., στ. 19)
Αδίκως εκπλήσσεσαι, λαμπρέ μου φίλε Ευάγριε, για όσα με πόνο ψυχής βιώνεις καθημερινά.
Προς δόξαν του πολιτισμένου συνανθρώπου μας αναλώνεται χωρίς διακοπή η προηγμένη πνευματική του ικανότητα στην επινόηση μέσων αφαίρεσης ζωής χιλιάδων αθώων.
Και το κίνητρο είναι το πάθος της πλεονεξίας κι ας έδωσε εντολή ο Μωυσής «ουκ επιθυμήσεις τα αγαθά του πλησίον σου».
Κωφεύσαμε εδώ και χιλιετηρίδες στον θεόσταλτο λόγο και επιδιδόμεθα σ’ έναν ανελέητο μαραθώνιο επινόησης μέσων αυτοκαταστροφής χωρίς να μας βασανίζουν οι Ερινύες της συνείδησής μας.
Λες και δεν υπάρχουν άλλες ενασχολήσεις, ώστε να αξιοποιήσουμε το μεγάλο αγαθό, τον νου. Καυχώμεθα ότι αγωνιζόμαστε για την παγίωση της πανανθρώπινης Ειρήνης θεσπίζοντας βαρύγδουπα βραβεία και σμιλεύοντας ασφαλιστικές δικλίδες, ενώ αυτή η θεοποιημένη αρετή δέχεται βαρύτατα πλήγματα. Και όλα αυτά, γιατί υπερεκτιμούμε το σαρκίον μας αποθωρακίζοντας την ψυχή μας.
Δυστυχώς, καλέ μου φίλε Ευάγριε, η αποστροφή προς την Ειρήνη και τα πλούσια αγαθά της δεν είναι επινόηση των ημερών μας. Η αρχή της χάνεται στην αχλύ του χρόνου.
Ο προϊστορικός άνθρωπος χωρίς τη γνώση γραφής, αλλά μ’ όσα άφησε πίσω του προστατευμένα από τη μάνα γη, αποτελούν αναμφίλεκτους μάρτυρες του πάθους της πλεονεξίας του και της υπερεκτίμησης του σαρκίου του.
Πυρπολεί τα καλαμόχτιστα κτίσματα του γείτονά του με δαυλούς για να του στερήσει τη γη, που εξασφαλίζει την επιβίωση του σαρκίου του.
Άπληστος δεν αρκείται στη χρήση του δαυλού, αλλά χάνει τον ύπνο του βασανιζόμενος πώς θα επινοήσει μέσα με τα οποία η συμφορά, που θα προκαλέσει, θα είναι μεγαλύτερης έκτασης.
Και αυτόν τον μαραθώνιο τον ξεδιπλώνει χιλιετηρίδες τώρα χωρίς να συνετίζεται για τις στάχτες και τα ερείπια που αφήνει πίσω του κάθε τόσο.
Μην εκπλήσσεσαι, λαμπρέ μου φίλε Ευάγριε, για την ύπαρξη άρματος παραφροσύνης, το οποίο σύρουν φρενιτωδώς άτια σφριγηλά, που τα ηνία τους χειρίζονται άφρονες ηνίοχοι με πορεία προς το βάραθρο της συμφοράς.
Δεν θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρισθεί παντελώς απαισιόδοξος, αν διατεινόταν πως το ανθρώπινο Γένος οδεύει προς την αυτοκαταστροφή χωρίς να σέβεται το θείο δώρο που κληρονόμησε, και που βέβαια δεν του ανήκει, αλλά το κατέχει με δανεισμό και με καθορισμένη ημερομηνία λήξης.
Ίσως με τη φρενήρη πορεία, που ακολουθεί σήμερα ο υψηλός δείκτης νοημοσύνης των ιερουργών του πνεύματος, θα στερήσει σε συνέργια με τους άφρονες ηνιόχους του άρματος της εξουσίας τα δάκρυα από τους συνανθρώπους του, που κρούουν ασταμάτητα τις χορδές της λύρας της σύνεσης και της σωφροσύνης. Δυστυχώς άμαξα και αρματηλάτες θα βρεθούν στα Τάρταρα φορτωμένοι με ανομήματα για τα οποία δεν θα υπάρξει άφεση.
Μην ελπίζεις, καλέ μου φίλε Ευάγριε, ότι θα πρυτανεύσει η λογική αντάμα με τη σύνεση. Το ανθρώπινο Γένος, φορτωμένο την αυτοκαταστροφή του, δεν θα έχει το κουράγιο να απολογηθεί σ’ Αυτόν, που τον αγάπησε πολύ.
Ελπίζω η σημερινή μας επικοινωνία, καλέ μου φίλε Ευάγριε, να μη σε απογοήτευσε. Δεν ελαύνεται από απαισιοδοξία. Με πόνο ψυχής βιώνει, όσα καθημερινά συντελούνται.
Με πολλή αγάπη πάντοτε
Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΟΥ
