ΑΡΘΡΟ

της Μαρίας Καμπάνταη*

Το παρακάτω κείμενο βασίζεται σε απόσπασμα από βίντεο που προβλήθηκε στην εκπομπή «Μαμάδες» της ΕΡΤ1, στο πλαίσιο της επιστημονικής συνεργασίας της Μαρίας Καμπάνταη με την εκπομπή.

 

Μια στάση στον δρόμο. Μια αγκαλιά με λόγια

 

Ξέρω.

Τρέχεις.

Πρωί δουλειά, απόγευμα φροντιστήρια και εξωσχολικές δραστηριότητες, βράδυ μαγειρέματα, πλυντήρια και… κάπου εκεί, ένα μικρό χεράκι σε τραβάει απ’ το μανίκι:

«Μαμά, θα μου πεις ένα παραμύθι;».

Μη βιαστείς να πεις «δεν προλαβαίνω».

Γιατί το παραμύθι δεν είναι υποχρέωση.

Είναι στάση.

Είναι μια ανάσα μαζί, πριν σβήσει το φως.

Είναι το «μαζί σας» που μένει, όταν όλα τα άλλα θα ξεχαστούν.

Η μαμά μου δεν είχε σπουδάσει. Ούτε το δημοτικό δεν πρόλαβε καλά καλά να τελειώσει.

Τέσσερα παιδιά, μια κατσαρόλα που δεν άδειαζε ποτέ, κι όμως, κάτι καλοκαιρινά μεσημέρια, εκεί πίσω στο δωμάτιο, έπλαθε ιστορίες με το μυαλό της.

Φορούσε την ποδιά και… μαγείρευε παραμύθια.

Κι εγώ, τότε, δεν το ήξερα. Μα αυτό με έκανε συγγραφέα και ψυχολόγο.

Να αγαπώ τις ανθρώπινες ιστορίες, να νοιάζομαι τον άγνωστο απέναντί μου.

Γιατί κάπως έτσι μαθαίνεις να αγαπάς τον άλλον. Με τις ιστορίες του.

 

Τι κάνει ένα παραμύθι;

 

Λες πως δεν έχει χρόνο.

Κι όμως, σε πέντε λεπτά φτιάχνεις ολόκληρο κόσμο.

-Το παιδί μαθαίνει πως η ζωή είναι δύσκολη, μα και ωραία. Και στο τέλος, κάτι καλό θα βγει.

-Βλέπει τον ήρωα να κάνει λάθη, να λέει ψέματα, να φοβάται. Και παίρνει θάρρος. «Α, δεν είμαι μόνο εγώ έτσι».

-Ταυτίζεται. Και η ταύτιση γιατρεύει.

-Ρωτάει για τον θάνατο. Και το παραμύθι του λέει: μπορεί να μη βρήκε το παλικάρι το αθάνατο νερό, μα βρήκε την αγάπη. Και κάπως έτσι νικάμε τον φόβο.

-Βλέπει το ασχημόπαπο να γίνεται κύκνος. Και μαθαίνει πως όλοι αξίζουν. Όλοι κάτι κρύβουμε μέσα μας που ανθίζει.

-Μαθαίνει να μπαίνει στη θέση του άλλου. Αυτό που οι μεγάλοι το λέμε «ενσυναίσθηση».

-Ακούει «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Και καταλαβαίνει πως κι εκείνος μπορεί και αξίζει να ζήσει καλύτερα. Γιατί είναι αληθινός.

Παλιά, όλοι κάθονταν γύρω από μια ιστορία. Μικροί και μεγάλοι.

Και δεν ήτανε μόνο το στόμα που μιλούσε. Ήταν το βλέμμα, το άγγιγμα, η ανάσα.

Σήμερα τα παραμύθια έγιναν πολύ ρεαλιστικά. Λες κι η ψυχή μας δεν έχει ανάγκη να ξεκουραστεί.

Κι όμως:

«Μαμά, θα μου πεις ένα παραμύθι;».

Ένα, που σημαίνει πολλά.

Μην πεις «δεν προλαβαίνω».

Γιατί όταν λες ένα παραμύθι, λες κι άλλα:

«Έχω δουλειές, μα θέλω να σου δώσω λίγο από τον κόσμο μου. Πιστεύω ακόμα στα θαύματα. Χρειάζομαι κι εγώ τη φαντασία για να αναπνέω».

Πείτε παραμύθια.

Κάνει καλό. Σ’ εκείνα. Και σε εμάς.

 

* Η Μαρία Καμπάνταη είναι κλινική ψυχολόγος και συγγραφέας τριών βιβλίων που αγγίζουν καίρια ζητήματα της ανθρώπινης ψυχής. Στον «Ανελκυστήρα» εξετάζει την έννοια της ψυχικής ανθεκτικότητας, προσφέροντας σκέψεις και πρακτικά εργαλεία για την αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής. Στο «Μαμά…» προσεγγίζει με τρυφερότητα και επιστημονική ματιά τη βαθιά και πολύπλοκη σχέση μητέρας και παιδιού. Τέλος, στο «Οι καλές μέρες ξεκινούν με καφέ» αναδεικνύει τη δύναμη των μικρών, καθημερινών στιγμών που φέρνουν ισορροπία, χαρά και ελπίδα στην καθημερινότητά μας. Μπορείς να έρθεις σε επαφή μαζί της στο instagram: maria_kabadai