ΑΡΘΡΟ
του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου
Δικηγόρου Δράμας
Τις τελευταίες ώρες ένα βίντεο έχει κατακλύσει το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ. Μια νεαρή κοπέλα κλαίει σπαρακτικά. Σχολιάζουν χιλιάδες. Πως την συμπονούν. Πως την συναισθάνονται. Πολλοί την προτρέπουν να φύγει στο εξωτερικό. Όπως χιλιάδες άλλα παιδιά. Έχω την αίσθηση πως δεν καταλάβαμε σωστά.
Δεν είναι μια κοπελίτσα. Είναι μια επιστήμονας. Μια γιατρός. Μια παιδίατρος. Που κάνει το αγροτικό της. Και που εφημέρευε από την Τρίτη έως και το Σάββατο συνεχώς. Και ίσως να εφημερεύει ακόμη. Και σε αυτή την παιδίατρο θα πάμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Για να τα εξετάσει, να τα κουράρει, να τα θεραπεύσει. Μετά από 120 και ίσως και περισσότερες ώρες συνεχούς εφημερίας! Δίχως ύπνο και ξεκούραση! Δίχως ίσως φαγητό και καφέ!!!
Και δεν κλαίει, γιατί κατέρρευσε… Αν είχε καταρρεύσει θα τα είχε βροντήξει… θα τα είχε παρατήσει…. αλλά ξέρει πως δεν έχει αυτή την πολυτέλεια… γιατί δεν υπάρχει άλλος να την αντικαταστήσει… ξέρει πως τα παιδάκια την έχουν ανάγκη… και είναι υπεύθυνη… και μένει εκεί στο πόστο της… μέχρι τελικής πτώσης… για να προσφέρει τις υπηρεσίες της… σε μια Πολιτεία που κωφεύει… σε ένα ΕΣΥ ανάλγητο… σε έναν Υπουργό Υγείας που συκοφαντεί, αν δεν βρίζει ως τεμπέληδες και μίζερους τους Γιατρούς… σε μια Κοινωνία που προσπερνά συχνά αδιάφορα ή που δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει…
Κλαίει από θυμό και αγανάκτηση… γιατί της είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει… είναι απάνθρωπο… Εγκληματικό… Για τα παιδάκια… Για τους ασθενείς… Για την Κοινωνία… Γιατί κινδυνεύει η ζωή των παιδιών/ασθενών … Γιατί κινδυνεύει η ζωή των γιατρών… Γιατί η Πολιτεία ξόδεψε αρκετά δις για να σπουδάσει αυτούς τους Επιστήμονες… Γιατί ξόδεψαν άλλα τόσα οι οικογένειές τους… Και γιατί αισθάνεται πως η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή τα πατάει στον λαιμό…
Είδα το βίντεο δυο – τρεις φορές… δεν άντεξα περισσότερες… δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου… Είχα κλάψει όταν το παιδί μου ορκίστηκε… από χαρά… δεν περίμενα πως θα έκλαιγα από θυμό και στενοχώρια γιατί επέλεξε την Ιατρική…
Ντρέπομαι… Γιατί ως πατέρας ιατρού που έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις ήξερα… που άκουγα από το παιδί μου και συναδέλφους του πράγματα αδιανόητα και έλεγα μέσα μου πως ίσως είναι υπερβολές … που δεν έκλαιγα τότε με όλους τους νέους γιατρούς που κλείνονται στα εφημερία και κλαίνε κρυφά, για να μη γίνουν αντιληπτοί από τους ασθενείς…
Ντρέπομαι… Ως δικηγόρος εργαζομένων και ιατρών, που παρά τις μηνυτήριες αναφορές στην Εισαγγελία δεν καταφέραμε να σταματήσουμε αυτές τις άθλιες και εγκληματικές συνθήκες εργασίας…
Ντρέπομαι… Ως ενεργός πολίτης, που παρά τις κινητοποιήσεις μας για το ΕΣΥ και τα προβλήματά του, πέρα από ορισμένες βελτιώσεις, δεν καταφέραμε να εξαλείψουμε τέτοιες απάνθρωπες και τριτοκοσμικές καταστάσεις…
Είχα πει παλιότερα… Δεν κάναμε, δεν έκανα ό,τι έπρεπε και μπορούσαμε/μπορούσα… Πως παρά την ηλικία μου και τα όποια θέματα υγείας, θα μπορούσα ίσως να κάνω απεργία πείνας στην Πλατεία Ελευθερίας της Δράμας… αλλά δεν είχα το θάρρος και τις αντοχές να το κάνω…
Δεν μπόρεσα να γίνω Πάνος Ρούτσι της Ελλάδας… Παρέμεινα Πάνος Χατζηγεωργίου της Δράμας…
ΥΓ. Ναι το ξέρω πως δεν πρέπει να μηδενίζουμε και να καταγγέλλουμε συλλήβδην. Ναι το ξέρω πως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Και γιατροί που ίσως περνάνε καλύτερα. Και νοσοκομεία δίχως ίσως τέτοιες καταστάσεις. Και πάντα το αναδεικνύω και το επικροτώ, όταν συμβαίνει.
Ναι το ξέρω πως πρέπει να στηρίζουμε το ΕΣΥ και τη χώρα μας. Γι’ αυτό όμως κλαίει αυτή η γιατρός. Γι’ αυτό όμως γράφω κι εγώ ως πατέρας ιατρού, ως δικηγόρος και ως ενεργός πολίτης.
Γιατί δεν έχουμε το καλυτερότερο ΕΣΥ ever δυστυχώς…
Και ναι επιτέλους κλαίω από χαρά, γιατί το κλάμα αυτής της ιατρού γκρέμισε το παραμύθι του Άδωνι. Και όλοι εμείς αντιληφθήκαμε το μέγεθος του προβλήματος. Και ας ελπίσουμε πως το ΕΣΥ θα γίνει καλύτερο…
