Σε ανακοίνωση του Συλλόγου Γυναικών Δράμας αναφέρονται τα εξής:
Ξεχειλίζει η φρίκη, η θλίψη και η οργή μας για τον αποτρόπαιο θανάσιμο τραυματισμό της Αντιγόνης, μητέρας δύο παιδιών, με μαχαιριές από τον σύζυγό της, ο οποίος στη συνέχεια έδωσε τέλος στη ζωή του. Θεωρούμε αδιανόητο μια γυναίκα που υπηρετούσε στην ΕΛ.ΑΣ. να μένει απροστάτευτη από τον κρατικό μηχανισμό, χωρίς λήψη των αναγκαίων μέτρων για την αποφυγή έκθεσής της σε ακραίες εκδηλώσεις από τον επίσης αστυνομικό δράστη.
Αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι το αστικό κράτος είναι επιλεκτικά ανίκανο να υλοποιήσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης της πολύμορφης ενδοοικογενειακής βίας και προστασίας γυναικών που είναι εγκλωβισμένες μαζί με τα παιδιά τους σε νοσηρό κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, σε αντίθεση με το πόσο ικανό είναι να διώκει γυναίκες πρωτοπόρες στους χώρους δουλειάς που διεκδικούν καλύτερους όρους ζωής γι’ αυτές και τις οικογένειές τους.
Άλλη μια μαύρη σελίδα προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο των δολοφονιών γυναικών στη χώρα μας, η έβδομη μέσα στο 2026, επιβεβαιώνοντας με τραγικό τρόπο αυτό που διαχρονικά υποστηρίζουμε ως Σύλλογος, μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας: η έμφυλη βία δεν αναπτύσσεται σε κοινωνικό κενό, δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για μια κοινωνική μάστιγα που λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις πάνω στο έδαφος της κοινωνίας της εκμετάλλευσης, όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, ο εγωισμός και ο ανταγωνισμός, όπου η ανθρώπινη ζωή υποτιμάται και ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια πλήττεται βαθιά, όπου η γυναικεία υπόσταση θεωρείται «ιδιοκτησία» μέσα στον γάμο, όπου το να σπάσει η γυναίκα τη σιωπή της και να ζητήσει στήριξη είναι ατομική της ευθύνη.
Γνωρίζουμε καλά ότι η αυστηροποίηση των ποινών και η χρήση του όρου «γυναικοκτονία» δεν χτυπούν τη ρίζα του προβλήματος, που βρίσκεται στην έλλειψη ολόπλευρης κρατικής προστασίας της γυναίκας ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού και οικονομικού καταναγκασμού.
Γιατί μια γυναίκα διακινδυνεύει τη ζωή της μέσα στο ίδιο της το σπίτι; Τι την εμποδίζει να αλλάξει δρόμο, να ζητήσει βοήθεια; Γιατί μένει παγιδευμένη, αφομοιώνοντας την καταπίεση, τη χειραγώγηση και τις διακρίσεις σε βάρος της ως κανονικότητα; Εξάλλου, μπορεί να βασιστεί στην υπάρχουσα κρατική μέριμνα ώστε να μπορέσει να βγει αλώβητη από μια βίαιη, κακοποιητική σχέση;
Η ελπίδα για τη γυναικεία χειραφέτηση βρίσκεται στην οργανωμένη πάλη μας ενάντια στις πολιτικές, ευρωενωσιακές και κυβερνητικές, που δείχνουν υποκριτική ευαισθησία και λογαριάζουν ως κόστος τα μέτρα πρόληψης – στήριξης των γυναικών και των παιδιών. Στεκόμαστε στο πλευρό της οικογένειας της άτυχης γυναίκας, εκφράζουμε μηδενική ανοχή σε κάθε μορφή βίας σε βάρος μας και δυναμώνουμε τη συλλογική διεκδίκηση και την αλληλεγγύη ενάντια στο σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τη βία, ώστε να ζει κάθε γυναίκα και κάθε παιδί μια αξιοπρεπή ζωή, με δικαιώματα.
