ΑΡΘΡΟ

Του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

  1. Πρωτοετής φοιτητής τότε. Στο αμφιθέατρο της Νομικής του ΑΠΘ. Λόγος περί αμβλώσεων. Υπολογίζονταν σε πάνω από 300.000. Παράνομες φυσικά. Που γίνονταν με κομπογιαννίτικο τρόπο. Δίχως όρους υγιεινής και ασφάλειας. Με κίνδυνο ζωής.

Είχε φουντώσει η συζήτηση. Το ζήτημα απασχολούσε και την κοινωνία. Όπως και άλλα. Ο πολιτικός γάμος. Γίνονταν αλλού. Δεν αναγνωρίζονταν στη χώρα μας. Η ποινικοποίηση της μοιχείας. Στο αυτόφωρο μοιχοί. Γυμνοί. Καλυμμένοι με σεντόνια στα κρατητήρια.

Είχαν ωριμάσει οι συνθήκες. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θέσπισε το 1983 το νέο Οικογενειακό Δίκαιο. Τον πολιτικό γάμο. Αποποινικοποίησε τη μοιχεία. Υπήρχαν βέβαια από τότε αρκετοί παραδοσιακοί, που για χρόνια μετά θεωρούσαν ότι ο πολιτικός γάμος δεν λέει… Φίλη/συνάδελφος και νομικός, μου τα ‘λεγε… πως δεν είμαι παντρεμένος (σημ. είχα παντρευτεί στο Δημαρχείο το 1993). Την πείραζα… Δηλαδή αν συνευρεθούμε, δεν θα διαπράξουμε μοιχεία; ΟΚ!

Ακόμη και αρκετοί Πασόκοι δεν μπορούσαν να χωνέψουν την αποποινικοποίηση. Φίλος/συγχωριανός μου έλεγε: Μα να ψηφίσουν, πως μπορεί η γυναίκα μου να πηγαίνει με άλλον! Να μη μπορώ να τη χωρίσω;!!!

Το 1986 νομιμοποιήθηκαν οι αμβλώσεις. Θα μπορούσαν πλέον έως και τον τρίτο μήνα της κύησης, που κατά την ιατρική επιστήμη δεν υπάρχει ακόμη ολοκληρωμένο έμβρυο, να γίνονται νόμιμα. Με όλους τους απαραίτητους όρους υγιεινής και ασφάλειας. Εδώ και χρόνια έχει κριθεί και από Διεθνείς Οργανισμούς. Η ασφαλής άμβλωση είναι ανθρώπινο δικαίωμα.

Πριν από χρόνια στο Περού αρνήθηκαν σε γυναίκα να κάνει. Υποχρεώθηκε η χώρα, να πληρώσει τελικά αποζημίωση με απόφαση της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τονίζει ότι το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για την εγκυμοσύνη της είναι αδιαπραγμάτευτο και ότι οι περιορισμοί στις αμβλώσεις δεν οδηγούν σε μείωσή τους αλλά σε αύξηση της καταφυγής σε επικίνδυνες και μη ασφαλείς μεθόδους για αυτές. Κατά τον Π.Ο.Υ. οι μη ασφαλείς αμβλώσεις είναι υπεύθυνες για περίπου 23.000 θανάτους γυναικών κάθε χρόνο.

Θα πίστευε κανείς, πως τα ζητήματα αυτά έχουν λυθεί οριστικά. Πως κατά τον νομικό μας πολιτισμό πρόκειται για ανθρώπινα δικαιώματα. Τα οποία ως γνωστόν δεν τίθενται σε δημόσια διαβούλευση. Δεν λύνονται με δημοψήφισμα. Δεν μπορεί μια συγκυριακή πλειοψηφία, να τα παραβιάζει.

Μόνο που το τελευταίο διάστημα επανέρχονται. Η άκρα δεξιά ζητά να καταργηθούν οι γάμοι ομοφύλων. Να επανέλθει η θανατική ποινή. Να ποινικοποιηθεί πάλι η μοιχεία. Να απαγορευτούν οι αμβλώσεις. Με τον Τραμπ στις ΗΠΑ και τον Τραμπισμό σε όλο τον κόσμο στα πάνω του, διατυπώνονται τέτοιες απόψεις. Ακόμη και από μερικούς γιατρούς και νομικούς. Και στη χώρα μας.

Όπως και η παιδίατρος και εσχάτως πολιτικός κυρία Καρυστιανού. Πρότεινε διαβούλευση προ ημερών για τις αμβλώσεις. Της ασκήθηκε και δικαίως κριτική. Κατάλαβε το ατόπημα. Το μάζεψε. Έκανε λέει λόγο για διαβούλευση για τις κοινωνικές συνθήκες. Που οδηγούν σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Όχι για δημοψήφισμα. Ναι είναι λυμένο το θέμα είπε. Της ξέφυγε εν τη ρύμη του λόγου της. Που δεν ισχύει. Αλλά ας το πάρει το ποτάμι…

Και ο δικηγόρος της ο κ. Σούρλας είπε το αμίμητο. Να γίνει δημοψήφισμα και για τη μοιχεία. Και μας την είπε κιόλας. Γιατί φοβάστε τον διάλογο. Άλλαξαν οι συνθήκες. Δημοκρατία σημαίνει ακόμη και κάθε χρόνο να κάνουμε δημοψήφισμα! Για τις αμβλώσει! Για τη μοιχεία!!! Για το Πολίτευμα!!!

Και προφανώς θα βρεθούν αρκετοί, που θα πούνε πως ένα δίκιο το ‘χει. Πέρασαν τόσα χρόνια. Και θα ζητάνε να αλλάξουμε το νομικό μας πολιτισμό! Τα Συντάγματά μας! Τους Νόμους μας!!! Για να ταιριάξουν με τις απόψεις του επελαύνοντος τραμπισμού!!!

ΟΚ το γνωρίζουμε ότι η ζωή έχει και πισωγυρίσματα. Και πως ενίοτε χρειάζονται διορθωτικές παρεμβάσεις και διορθώσεις. Όταν το επιβάλλουν όμως υπαρκτές ανάγκες. Όταν το προτείνει η Επιστήμη.

Αλίμονο αν στον 21ο αιώνα επιτρέψουμε σε ιδεοληψίες, σκοταδισμό και θρησκοληψίες, να μας στείλουν πίσω στο Μεσαίωνα.