ΑΡΘΡΟ

Του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

Φεβρουάριος 2008. Μόλις στα 33του. Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ το διαβλέπαμε. Είχε άστρο. Ρεύμα. Ήταν το μέλλον. Θα έδινε ζωή και ελπίδα στο κόμμα. Κάποιοι το φοβόμασταν. Έγινε ο νεότερος πολιτικός αρχηγός στην μεταπολιτευτική ιστορία.

Γραμματέας τότε επί 5ετία στη Δράμα. Δεν ήμουν σε τάση. Είχα απλά χημεία με τους Ανανεωτικούς. Τηλεφώνησα στον Φώτη. Ούτε 30% δεν βλέπω. Το ξέρω Παναγιώτη. Αλλά πρέπει να καταγράψουμε τις θέσεις μας. Τη διαφωνία μας. Δημοσίευσα άρθρο στην Αυγή. Ναι είναι το αύριο του ΣΥΝ. Αλλά πολύ νέος. Άπειρος. Θα τον κάψουμε. Θα μπούμε σε περιπέτειες. Πήρε 70,41%. Ο Κουβέλης μόλις 28,67%. Τον συνάντησα το φθινόπωρο στην Καβάλα. Πρόεδρε να έρθεις και στη Δράμα. Εγώ μετά 5 χρόνια και ως μειοψηφών, θα παραιτηθώ. Μην το κάνεις, μου είπε. Το δρομολόγησα ήδη, του αποκρίθηκα.

Στο Συνέδριο αποχώρησε η Ανανεωτική Πτέρυγα. Το Αριστερό Ρεύμα έπεισε τον Τσίπρα να τους δείξει την πόρτα. Ένιωθα πλέον ξένο σώμα. Και η όλη πορεία με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν με αφορούσε. Ιδρύθηκε η ΔΗΜΑΡ. Γραμματέας της εγώ. Συνέχισα να ασκώ κριτική στον Τσίπρα. Στον ΣΥΡΙΖΑ. Που καβάλησαν στο άρμα του λαϊκισμού. Που υπόσχονταν λαγούς με πετραχήλια.

Ήλθε ο συμβιβασμός το καλοκαίρι του 2015. Οδυνηρός και με κόστος. Αλλά επιθυμητός και σωτήριος κατ’ εμέ και τους τότε συντρόφους μου. Κωλοτούμπα για κάποιους. Ήττα για άλλους. Αρκετοί τότε συνοδοιπόροι μου γύρισαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Και μετά το 2018 και την εξαΰλωση της ΔΗΜΑΡ, πήγαν και οι περισσότεροι από όσους είχαν απομείνει. Μου είχε πει τότε πρώην σύντροφός μου στον παλιό ΣΥΝ. Γιατί δεν έρχεσαι; ΔΗΜΑΡ γίναμε! Πράγματι σε μεγάλο βαθμό. Αλλά δεν θα το άντεχα. Προτιμώ την αγρανάπαυση.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ διολίσθησε στον «κασσελακισμό», αποφάσισα να επαναδραστηριοποιηθώ. Δεν αφορούσε πλέον το μέλλον του μόνο. Αφορούσε την Πολιτική. Την ίδια τη χώρα. Άσκησα δριμεία κριτική. Εντάχθηκα στη Νέα Αριστερά. Ευελπιστώντας πως μπορεί κατά τις διακηρύξεις της να παίξει καταλυτικό ρόλο. Ως ο αριστερός παίκτης. Για την ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς. Για την αντιμετώπιση του καθεστώτος Μητσοτάκη. Θεωρώ ότι συμβάλλει θετικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Εν μέρει δικαίως τότε υπήρξε ένα ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Που καταλόγισε στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ όσα στραβά έπραξε. Αλλά και δεν αναγνώριζε ότι σωστό έκανε. ΝΔ και ΚΜ το εκμεταλλεύτηκαν. Θριάμβευσαν στις εκλογές. Στην πρώτη θητεία τους είχαν δώσει και θετικά δείγματα γραφής. Στη δεύτερη ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης και αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης κυβερνούν πλέον ανεξέλεγκτα. Ως καθεστώς. Με αδιαφάνεια. Αναξιοκρατία. Αυταρχισμό. Εν μέσω σκανδάλων. Εξυπηρετώντας συμφέροντα πρωτίστως της ολιγαρχίας.

Και δυστυχώς δεν διαφαίνεται λύση. Η καθολική κοινωνική κατακραυγή και καταδίκη της κυβέρνησης δεν αρκεί. Η κοινωνία νοιώθει εγκλωβισμένη. Και η αντιπολίτευση παραμένει πολυδιασπασμένη. Αδύναμη. Ανίσχυρη. Η κοινωνία οιώθει εγκλωβισμένη. Αδιέξοδο;;; Είναι γνωστό, πως στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Και επίσης πως η Φύση και η Πολιτική απεχθάνονται το κενό. Κατά συνέπεια λύση θα βρεθεί. Ούτως ή άλλως. Το ζητούμενο είναι αν θα είναι η πρέπουσα. Η συμφέρουσα για τη χώρα.

Τρία τα ενδεχόμενα που διανοίγονται μπροστά μας. Το πρώτο είναι μια 3η θητεία της ΝΔ και του Κ. Μητσοτάκη. Το απορρίπτω. Θεωρώ πως αυτό θα κάνει και η κοινωνία. Αν η 2η θητεία είναι αποτυχία, τότε η 3η θα είναι ότι χειρότερο. Οφείλουμε να δώσουμε στην κοινωνία και τη χώρα εναλλακτική.

Το δεύτερο σενάριο. Μια από τις υπάρχουσες δυνάμεις της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας) να πείσει ότι μπορεί να είναι αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Μοιάζει απίθανο. Δεν το βλέπω. Και δεν με ενθουσιάζει. Άλλως, να συνεργαστούν υφιστάμενες δυνάμεις (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ). Να διαμορφώσουν ένα προοδευτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Να πείσουν ότι μπορούν. Δίχως τα λάθη του παρελθόντος. Θολό μου φαίνεται. Η προοπτική όλο και απομακρύνεται. Και μετά τις εκλογές θα είναι πολύ αργά πλέον.

Το τρίτο σενάριο – ενδεχόμενο. Εμφανίζεται νέο κόμμα. Με άφθαρτο ηγέτη και στελέχη. Φρέσκο λόγο και πειστικό πρόγραμμα. Οργανώνεται. Κερδίζει τις εκλογές. Που θα είναι πιθανότατα πρόωρες. Μάλλον όνειρο θερινής νυκτός. Παρθενογένεση;;; Μακάρι. Αλλά δεν… Άλλως, προκύπτει νέο σχήμα συνεργαζόμενων δυνάμεων ή στελεχών από διάφορους πολιτικούς χώρους και με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα. Πιθανόν; Ίσως. Αν κρίνουμε από τις κινήσεις του. Αν δούμε τις αντιδράσεις του πολιτικού φάσματος. Των ΜΜΕ.

Οι δημοσκοπήσεις στο νέο εγχείρημα Τσίπρα δίνουν 20%. Ναι αλλά, όπως είπε και ο κύριος MRB θα έχει απέναντί του το 80%! ΟΚ κύριε Μαύρε, το καταλάβαμε. Όπως ο Ανδρουλάκης έχει το 85%, ο Φάμελλος το 95%, ο Μητσοτάκης ο 75%. Αυτά δεν μας τα είπες όμως. Το Protagon μας ενημέρωσε πως τον Τσίπρα στηρίζουν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα! Δίχως βέβαια να τα κατονομάσει. Και η Ζωή το αναπαράγει… πως όλα τα κάνει για τα φράγκα!!!

Πρώτη ούρλιαξε η Ζωή: «Να μη βγει από το λαγούμι του!». Ακολούθησαν με ύφος 100 καρδιναλίων οι της ΝΔ. «Είναι λύση αποτυχίας, μας βολεύει!». Οι του ΣΥΡΙΖΑ ψελλίζοντας «είναι μέλος μας και Βουλευτής μας!» εννοώντας πως δεν θα κάνει το βήμα. Και από κοντά παλιοί σύντροφοι και συνοδοιπόροι του… που του καταλογίζουν «έχασε 3 εκλογές, είναι καμένο χαρτί»… αλλά και άλλοι που ρίχνουν ρουκέτες… «είναι ολετήρας της Αριστεράς, αυτός φταίει που μας μπαστακώθηκαν ΝΔ και ΚΜ». Ρε «σύντροφοι» όλα αυτά τρομερά μόνος του τα πέτυχε;;; Και ο Ανδρέας δεν έφερε Σοσιαλισμό και δεν έβαλε τη Δεξιά στο χρονοντούλαπο, αλλά δεν τον βρίζουμε έτσι.

Κοινή διαπίστωση όλων των παραπάνω. Ποτέ κανείς δεν τα κατάφερε να επανέλθει μετά από χρόνια. Να ξανακερδίσει εκλογές. Να ξαναγίνει Πρωθυπουργός. Και όταν κάποιοι δειλά – δειλά αναφέρουν ονόματα και περιπτώσεις, τους αποστομώνουν. Άλλοι ηγέτες. Άλλοι καιροί. Άλλα ήθη.

Αριστεροί, κεντρώοι, δημοκράτες, φιλελεύθεροι του ζητάνε να κάνει 40 μετάνοιες. Να ζητήσει γονυπετής συγνώμη για την κοροϊδία. Μετά θα αποφασίσουν να μη τον στηρίξουν! Όλοι αυτοί που συγχώρεσαν το «ΕΟΚ & ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ», το «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΟΚ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ», ψήφισαν στη διαδρομή τους ΠΑΣΟΚ, γιατί ο Ανδρέας ζήτησε ταπεινά συγνώμη; Και είναι έτοιμοι να αποδεχθούν και 3η θητεία Μητσοτάκη, γιατί ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τα Τέμπη; Τις υποκλοπές; Τον ΟΠΕΚΕΠΕ;;;

Και θα ρωτούσε κανείς…. δηλαδή τις μας προτείνεις ρε φίλε; να προσκυνήσουμε τον Μεσσία Αλέξη; που δεν μετάνιωσε; Που δεν ζητάει συγνώμη; Που έχασε 3 εκλογές; Όχι εμείς θέλουμε μια καθαρή Αριστερά! Που θα πετροβολά από τη γωνία. Όχι έναν δημοκρατικό Καπιταλισμό! Εμείς θέλουμε ένα ορίτζιναλ βολικό Κεντροαριστερό ΠΑΣΟ ! Όχι μια γιαλαντζί Τσιπροαριστερά!!!

Προσωπικά δεν προτείνω τίποτε. Απλά λέω πως το κενό στην Πολιτική δεν είναι ζήτημα φυσικής. Αλλά ανθρώπινων αδυναμιών. Και όσο δεν το λύνουμε με άλλο τρόπο, παραμένει ορθάνοιχτο. Και θα γίνεται κουβέντα για νέο κόμμα Τσίπρα. Που θα φαντάζει σε όλο και περισσότερους ως ελπίδα.

Και επίσης θα πω πως εγώ που του έκανα πάντοτε σκληρότατη κριτική, αναγνώριζα και τα θετικά του. Ένωσε την Κεντροαριστερά. Έκανε την ευεργετική στροφή στο ρεαλισμό. Πέτυχε να ρυθμίσει το χρέος. Να βγάλει τη χώρα στο ξέφωτο. Να αφήσει πλεόνασμα. Να κλείσει την αντιπαλότητα με τα Σκόπια. Απέδειξε ότι μπορεί να υπάρξει κυβερνώσα Αριστερά. Με κόστος ναι. Αλλά και πώς αλλιώς;; Όχι βέβαια μόνος. Αλλά και με άξιους συνεργάτες. Δίχως σκάνδαλα. Με λάθη και παραλείψεις βεβαίως. Όχι όμως μόνο λόγω της απειρίας. Αλλά και του ότι κλήθηκε να κυβερνήσει στη δυσκολότερη περίοδο της μεταπολίτευσης. Και να ηγηθεί του πλέον δύσκολου πολιτικού χώρου.

Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι ο Μητσοτάκης, ή άλλος, θα τα κατάφερνε καλύτερα, αν κυβερνούσε την περίοδο 2015 – 2019. Πιστεύω πως αν ο Τσίπρας κυβερνούσε από το 2019 έως σήμερα η χώρα και η κοινωνία θα είχαν καλύτερη μοίρα. Θα ήταν σε καλύτερη θέση. Θα είχαν καλύτερη προοπτική.

Ως γνωστόν με τα αν δεν γίνεται πολιτική. Όσοι δεν θέλουν κόμμα Τσίπρα ας ανασκουμπωθούν. Ας του κλείσουν το δρόμο. Με συνεργασίες. Πειστικό λόγο. Αξιόπιστο προοδευτικό πρόγραμμα. Ειδάλλως «στο λαγούμι τους», που θα έλεγε και η Ζωή. Διότι αν υπάρξει νέο κόμμα. Αν γεννήσει ελπίδες. Όλα όσα κουβεντιάζουμε και αναλύουμε τόσους μήνες, θα ξεχαστούν.

Ίδωμεν. Κυριακή κοντή γιορτή. Ο Σεπτέμβριος προβλέπεται γκαστρωμένος!