ΑΡΘΡΟ

Του Captain Νικόλαου Κ. Μεταξά

ATPL

AIRLINE PILOT

B737NG AIRBUS 320

Τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα είναι υποχρεωτικώς δημόσια (ή κρατικά, επιλέξτε όποια από τις δύο λέξεις θέλετε) ελέω της σχετικής συνταγματικής επιταγής (άρθρο 16) για την οποία έχουν γραφτεί σελίδες επί σελίδων τα πολλά τελευταία χρόνια.

Το Σύνταγμα της χώρας δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα γιατί οι διαδικασίες αλλαγής, όπως προβλέπονται, εκτείνονται σε περισσότερες από μία κοινοβουλευτικές περιόδους και καταλαμβάνουν αρκετό χώρο μέσα στο χρόνο, εξ’ ορισμού δηλαδή δεν είναι μία εύκολη υπόθεση.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση αναμένεται να φέρει τις επόμενες ημέρες, αρχικά προς διαβούλευση και εν συνεχεία προς ψήφιση σχέδιο νόμου που θα καθιερώνει τα μη κρατικά (ή ιδιωτικά, επιλέξτε και εδώ τον όρο που προτιμάτε) Πανεπιστήμια στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα.

Το πως θα ξεπεραστεί ο σκόπελος του Συντάγματος μέχρι στιγμής δεν είναι γνωστό. Ετσι και αλλιώς ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα οι απόψεις των ειδικών (Συνταγματολόγων) διίστανται ενώ το ίδιο το Υπουργείο έχει ζητήσει σχετική γνωμοδότηση ενός εκ των κορυφαίων Συνταγματολόγων της χώρας, του Φίλιππου Σπυρόπουλου.

Ακόμα όμως και ως προς την καθαρή ουσία, τα μη κρατικά Πανεπιστήμια, ξέρουμε λίγα σε ό,τι αφορά τον κυβερνητικό σχεδιασμό. Οι μέχρι στιγμής πληροφορίες που έχουμε συλλέξει βασίζονται σε επιλεκτικές διαρροές στον φιλοκυβερνητικό τύπο οι οποίες όμως δεν αποσαφηνίζουν κρίσιμες διαστάσεις του ζητήματος όπως είναι ο τρόπος εισαγωγής στα Πανεπιστήμια αυτά ή η συμμετοχή τους σε ερευνητικούς σκοπούς.

Ακόμα και έτσι όμως, κρίναμε σκόπιμο, να ανοίξουμε τη συζήτηση για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια στη χώρα θέτοντας στους συνομιλητές μας σε Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία και ΗΠΑ δύο, κατά κύριο λόγο, προβληματισμούς:

Ποιο είναι το στάτους του Πανεπιστημίου στη χώρα που εργάζονται και στο τι είδους Πανεπιστημιακά ιδρύματα αναμένεται κατά τη γνώμη τους να ιδρυθούν στην Ελλάδα εφόσον το σχετικό κυβερνητικό νομοσχέδιο γίνει νόμος του κράτους τις επόμενες ημέρες.

Οι απαντήσεις φυσικά ποικίλλουν ανάλογα με τη χώρα στην οποία δραστηριοποιείται επαγγελματικά ο καθένας και με τις προσωπικές οπτικές του για το θέμα. Έχει όμως αξία να τις διαβάσετε και να τις αναλύσετε γιατί είναι το δίχως άλλο ιδιαίτερα αποκαλυπτικές και γκρεμίζουν μία σειρά από βολικούς μύθους που σχετίζονται με τα μη κρατικά Πανεπιστήμια στη χώρα και τον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζουμε.

Η επιχειρούμενη παραβίαση του Συντάγματος, προκειμένου να εκχωρηθεί σε ιδιώτες η βασική υποχρέωση της Πολιτείας να χρηματοδοτεί τα δημόσια πανεπιστήμια, παρουσιάζεται από την κυβερνητική προπαγάνδα σαν «μεταρρύθμιση» και σαν μια δήθεν προσπάθεια απελευθέρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος.

Στην υπόθεση αυτή, η κυβερνητική προπαγάνδα αποσιωπά την αλήθεια και αντ’ αυτής, επιστρατεύει μια σειρά από μύθους, προκειμένου να πάρει με το μέρος της την κοινή γνώμη.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στην χρονική συγκυρία ως προς τη γενικότερη κατάσταση της δημόσιας εκπαίδευσης.

Αν τα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας δεν ήταν τα τελευταία στη λίστα των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων ως προς τη χρηματοδότηση, ως προς τη στελέχωση και ως προς τους εξοπλισμούς και τις υποδομές, τότε ασφαλώς η συζήτηση θα γίνονταν με άλλους όρους.

Αυτή είναι, άλλωστε, η περίπτωση των ευρωπαϊκών κρατών, την οποία η κυβέρνηση επικαλείται.

Στα 83 μικρά ιδιωτικά πανεπιστήμια που λειτουργούν στη Γερμανία, σπουδάζει μόλις το 1% του φοιτητικού πληθυσμού. Καθώς το 99% εμπιστεύεται τα πολύ καλά δημόσια και δωρεάν Γερμανικά πανεπιστήμια.

Όμως στην Ελλάδα η κατάσταση δεν είναι αυτή.

Όταν αντί των 11.500 ευρώ ανά φοιτητή που αντιστοιχούν στην Ευρώπη, εδώ αντιστοιχούν μόλις 2.300 ευρώ, όταν αντί του 9,6% του ετήσιου προϋπολογισμού που πηγαίνει στην Παιδεία στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, σε εμάς πηγαίνει μόλις το 7,1% του ετήσιου προϋπολογισμού, όταν αντί της αναλογίας ενός καθηγητή ανά 13 φοιτητές που ισχύει κατά μέσον όρο στην Ευρώπη, σε εμάς ισχύει η αναλογία του ενός καθηγητή ανά 47 φοιτητές και όταν αντί των 380 εκατομμυρίων ευρώ που δίνονταν πριν το 2010, ως κρατική επιχορήγηση για τη λειτουργία του συνόλου των πανεπιστημίων της χώρας σήμερα, 5,5 χρόνια μετά τη λήξη των μνημονίων, δίνονται μόλις 116 εκατομμύρια ευρώ, τότε η δημόσια εκπαίδευση στην Ελλάδα βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο και δεν έχουμε την πολυτέλεια να συζητάμε για ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Ουδεμία συσχέτιση μπορεί να υπάρξει με την υπόλοιπη Ευρώπη που έχει επιτρέψει, εκ του ασφαλούς βέβαια, αφού πρώτα έχει στηρίξει τη δημόσια Παιδεία, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η μόνη αλήθεια που κρύβεται πίσω από τον πρώτο μύθο, είναι ότι στην Ελλάδα τα δημόσια πανεπιστήμια επίτηδες συρρικνώνονται, υποχρηματοδοτούνται και υποστελεχώνονται, προκειμένου να αναδειχθεί η ανάγκη ίδρυσης ιδιωτικών.

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΜΥΘΟΣ αφορά στη θεωρία ότι με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα επιστρέψουν, δήθεν, από το εξωτερικό οι 40.000 Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν εκεί.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αφού πρώτα συρρίκνωσε τις δημόσιες πανεπιστημιακές σχολές με το δήθεν αξιοκρατικό εφεύρημα της Ενιαίας Βαθμολογικής Βάσης, που η εκπαιδευτική κοινότητα γνωρίζει πόσο υποκειμενικό είναι, καθώς εξαρτάται άμεσα από τη δυσκολία των θεμάτων και αφού έστειλε, μέσω αυτής, 20.000 υποψήφιους ετησίως υποχρεωτικά στα ιδιωτικά κολέγια ή στο εξωτερικό, έρχεται τώρα σαν τον πατροκτόνο που επικαλείται την ορφάνια του για να ζητήσει επιείκεια. Ισχυριζόμενη ότι με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα επιστρέψουν, δήθεν, στην Ελλάδα, οι 40.000 σπουδαστές του εξωτερικού.

Οι οποίοι όμως για να επιστρέψουν, πρέπει πρώτα να ενισχυθούν τα δημόσια πανεπιστήμια στην Ελλάδα, για να βρουν θέση. Και δεύτερον, πρέπει να ενισχυθεί η ελληνική οικονομία, ώστε να μπορέσει να τους δώσει ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης.

Η αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτόν τον μύθο είναι ότι η μόνη κοινωνικά δίκαιη, εκπαιδευτικά αναγκαία και αναπτυξιακά βιώσιμη πρόταση σήμερα, είναι η άνευ όρων στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων, ώστε να επιτευχθεί η σύγκλισή μας με τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

(συνεχίζεται…)

 

Πηγή

 

Left