του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου, Δικηγόρου Δράμας
Το τελευταίο πόνημα του δικού μας Γιάννη. Το 4ο κατά σειρά. Αλλά και το καλυτερότερο κατά την ταπεινή μου άποψη. Διαβάζεται μονορούφι. Σε συναρπάζει. Σε ταξιδεύει. Ξεχειλίζει η αγάπη για τον τόπο, τους ανθρώπους, τους προγόνους. Την ιστορία και τη χώρα.
Ένας Νταουλτζής πιο ώριμος και έτοιμος από ποτέ. Με περιγραφές και εικόνες, σωστούς πίνακες ζωγραφικής. Με λεξιλόγιο που συνδυάζει την πρωτευουσιάνικη φινέτσα, με την επαρχιώτικη ζωή, τις τούρκικες λέξεις και τους θρακιώτικους ιδιωματισμούς. Με αναρίθμητα στοιχεία και τοπωνυμία της Ανατολικής Θράκης, της Μικράς Ασίας, της Βουλγαρίας, της Ανατολικής Μακεδονίας. Με πλήθος ιστορικά στοιχεία. Αλλά και περιγραφή των συντελούμενων κοσμογονικών αλλαγών του περασμένου αιώνα. Στην πολιτική. Στην κουλτούρα. Στην κοινωνία. Στον πολιτισμό.
Και όλα αυτά δίχως να κουράζουν. Αρμονικά δεμένα. Μάστορας του λόγου και των εικόνων που περιγράφει, υφαίνει αριστοτεχνικά τον καμβά της νουβέλας του. Σαν παραδοσιακό εύγεστο θρακιώτικο γλυκό του κουταλιού. Σαν παλιό δραμινό κρασί, που δροσίζει και ανακουφίζει από τη θερμική καταπόνηση του καύσωνα. Και με το ελπιδοφόρο μήνυμα. Πως όσες και να είναι οι δυσκολίες και τα μαρτύρια. Η ζωή συνεχίζεται. Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Να τον κάνει καλύτερο.
Παραφράζοντας το γνωστό στίχο «γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα!», τολμώ να πω: «όσο υπάρχουν ποιητές θα υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ!!!». Κόντρα σε όσους βλέπουν μόνο την ύλη, τη φυσική δύναμη και το χρήμα.
Όπως ο Σωτήρης Κούβελας. Που ήταν κάποτε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Αλλά και Υπουργός Πολιτισμού επί κυβέρνησης ΝΔ. Δεν ξέρω τι έχουν συγκρατήσει άλλοι από τα έργα, τα λόγια και τις ημέρες του ανδρός. Εγώ εκείνο που δεν μπορώ να ξεχάσω είναι το «οι ποιητές είναι λαπάδες!!!».
Λαπάδες… οι ποιητές, οι λογοτέχνες, οι άνθρωποι του πνεύματος, των Γραμμάτων και των Τεχνών. Οι άνθρωποι του Πολιτισμού… Φευ… και το είπε κάποιος που χρημάτισε και Υπουργός Πολιτισμού! Και Δήμαρχος αυτής της πόλης! Που έχει να επιδείξει τεράστιο Πολιτισμό. Όπου άνθισαν σχολές και σχολές. Σχολή ποιητών. Σχολή θεατρανθρώπων. Σχολή μουσικής.
Αν κάτι έχει να δείξει αυτή η χώρα είναι ο ήλιος και τα βουνά της. Η θάλασσα και τα νησιά της. Οι τέχνες και ο πολιτισμός της. Και ευτυχώς αυτές οι τέχνες. Αυτός ο πολιτισμός. Συνεχίζουν να ανθούν και να ευδοκιμούν σε αυτή τη χώρα. Και μαζί με τον ήλιο μας, τη θάλασσά μας, τα βουνά μας, τα νησιά μας, καθιστούν τη χώρα μας πλούσια. Επίζηλη. Με παρελθόν. Παρόν. Αλλά και μέλλον.
Πριν από πολλά χρόνια σε εκδήλωση για το Περιβάλλον ήταν ομιλητής ο και Δραμινής καταγωγής Αντιπρόεδρος του Ε’ Τμήματος του Συμβουλίου Επικρατείας Μιχάλης Δεκλερής. Είπε μεταξύ άλλων. Μπορεί να είναι η Δράμα περιθωριοποιημένη, αδύναμη αναπτυξιακά και οικονομικά. Αλλά είναι ΠΛΟΥΣΙΑ σε φυσικό περιβάλλον. Και στον ΟΗΕ έχουν αρχίσει να βάζουν και να μετράνε και τέτοιους δείκτες στον πίνακα της προόδου και ευημερίας ενός τόπου. Ίσως θα πρέπει να βάλουν και τον Πολιτισμό. Τις Τέχνες και τα Γράμματα.
Θα έλεγε κανείς τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη νουβέλα του Γιάννη, που θα παρουσιάσουμε τη Δευτέρα 28 Ιουλίου στην Οικολογική Κίνηση Δράμας. Έχουν και παραέχουν.
Γιατί αυτός ο τόπος ο μικρός ο μέγας μπορεί να βιώνει στερήσεις. Φτώχεια και εγκατάλειψη. Αποβιομηχάνιση και ανεργία. Μπορεί να είναι και πάλι πρωταθλητής σε μετανάστευση. Έχει όμως και άλλα, που τον κάνουν πλούσιο. Περιβάλλον μοναδικό και θαυμαστό.
Και έχει και ποιητές. Και λογοτέχνες. Και παλιότερα διαθέταμε αξιολογότατους ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών. Αλλά ιδίως τα τελευταία χρόνια έχουμε μια άνθηση. Εμφανίζονται διαρκώς νέα ποιήματα, διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα. Αλλά και φωτογραφικά έργα. Και ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες εξαιρετικές. Που ξεχωρίζουν. Πραγματικά διαμάντια.
Μια εντελώς ιδιαίτερη και ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί ο Γιάννης Νταουλτζής. Που παρόλη την αθηναϊκή – πρωτευουσιάνικη καλλιεργημένη φινέτσα του λόγου του, έχει κρατήσει τη δραμινή ιδιοσυγκρασία, προσέγγιση στο γράψιμό του. Για αυτό και θα τον κατατάξω στη σχολή της Δράμας. Ως άξιο εκπρόσωπό της.
