Η Ιθάκη του Αλέξη με τα μάτια ενός ΔΗΜΑΡίτη (μέρος Β’: Κωλοτούμπα ή αυταπάτες;)

ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

 Ο ΣΥΡΙΖΑ καβάλησε στο κύμα του λαϊκισμού. Έγινε Αξιωματική Αντιπολίτευση. Κέρδισε τελικά τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015. Ο Αλέξης έγινε Πρωθυπουργός. Σε ηλικία μόλις 41 χρονών. Στην πιο δύσκολη περίοδο της μεταπολίτευσης. Με τα ταμεία άδεια. Τη θηλιά στον λαιμό. Τον Σόιμπλε να σχεδιάζει την έξοδό μας από το ευρώ. Τη χώρα στο χείλος της ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας. Με τους δανειστές να μας απειλούν με στραγγαλισμό.

Κάθε άνθρωπος στη διαδρομή του (προσωπική, οικογενειακή, επαγγελματική, πολιτική) προφανώς αντιμετωπίζει δυσκολίες. Ενίοτε ανυπέρβλητες. Που ενίοτε τον γονατίζουν. Πολλοί ίσως να μην αντέξουν. Να τα παρατήσουν. Να υποταχθούν. Να ηττηθούν. Να συνθηκολογήσουν. Να αυτοχειριαστούν.

Ο Τσίπρας κλήθηκε σε αυτή τη συγκυρία να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Άπειρος. Ανυποψίαστος για το τι τον περίμενε. Είχα πει. Θα τον κάψουμε. Ίσως καούμε κι εμείς. Ίσως καεί και η χώρα αν πάρει το τιμόνι. Και τα έφερε η ζωή και ανέλαβε Π/Θ. Δεν ξέρω ποιος έμπειρος, ποιο ώριμος, θα άντεχε. Ξέρω ότι πολλοί θα κιότευαν. Τα εφόδιά του. Το νεαρό της ηλικίας του. Οι αντοχές του. Το πείσμα του. Η αποδοχή του από το λαό.

Θα πει κανείς και θα έχει δίκιο. ΟΚ αλλά το επιδίωξε. Όπως είχε στρώσει, ας κοιμόταν. Στην Ιθάκη του μιλάει για αυταπάτες, που είχε και ο ίδιος και πολλοί από τους συνεργάτες του. Όχι βέβαια για το ότι «θα διώξει την Τρόικα ντάλα μεσημέρι!». Ότι «θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο!». Αυτά κανείς δεν το πίστευε. Έπεα πτερόεντα. Από αυτά που πετάνε λαοπλάνοι από τα μπαλκόνια για να ντοπάρουν το πόπολο. Βγήκε τότε ο Μητρόπουλος και είπε: Να μη λέμε τέτοιες παρόλες. Του απάντησαν κάποιοι: Μη το λες, χάνουμε ψήφους. Βγήκε ο Γλέζος και είπε: Θα πρέπει να φορολογηθούν όσοι έχουν εισόδημα ακόμη και 20.000, για να στηριχθούν όσοι δεν είχαν να φάνε. Μη τα λες Μανώλη, χάσαμε δυο μονάδες.

Αυταπάτες είχανε, ως προς το ότι θα μπορούσε η κυβέρνησή τους να κοντραριστεί στα ίσα με την Τρόικα. Να πετύχει εύκολα και γρήγορα μια λυτρωτική συμφωνία. Να βγάλουν αβρόχοις ποσί τη χώρα στο ξέφωτο. Να τη λευτερώσουν από τους «γερμανοτσολιάδες», όπως έλεγαν. Να την απαλλάξουν από το παλιό κατεστημένο και την «Τρόικα εσωτερικού».

Είχαν δίκιο όμως ως προς το ότι μέχρι τότε ουσιαστικά ουδείς ύψωσε ανάστημα. Οι «κόκκινες γραμμές» ξεθώριαζαν. Δεχόμασταν απανωτούς εκβιασμούς. Αποδεχόμασταν προαπαιτούμενα, που δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν. Ο Μανιτάκης (ΔΗΜΑΡ) ως Υπ. Διοικ. Μεταρρύθμισης προσπάθησε. Είπε πως με πρόωρες συνταξιοδοτήσεις έφυγαν ήδη πολλοί. Αρνήθηκε να πάμε σε χιλιάδες οριζόντιες απολύσεις. Να πάμε σε αξιολόγηση υπαλλήλων δίχως προηγούμενη αξιολόγηση Υπηρεσιών. Ο Ρουπακιώτης (ΔΗΜΑΡ) ως Υπ. Δικαιοσύνης ήρθε σε σύγκρουση με τον Σαμαρά για τον αντιρατσιστικό νόμο. Ακόμη και με τον Μανιτάκη, αρνούμενος να υπογράψει αντεργατικό νόμο, όπως πίεζε η τρόικα. Παρά τις πιέσεις και απειλές του Μπαλτάκου (δεξί χέρι του Π/Θ), πως θα τον διώξουν, πως θα περάσουν τη διάταξη με ψήφους της Χρυσής Αυγής. Είχε έντονες ημικρανίες. Χειρουργήθηκε για αιμάτωμα. Κινδύνεψε. Δεν είχε σχέση με την πίεση, όπως δεν έχει σχέση και το ανεύρυσμα. Η ΔΗΜΑΡ δεν κατηγόρησε τότε τη ΝΔ.

Σε όλη μου τη ζωή δεν υπήρξα φαν κανενός. Δεν έγινα «ρουβίτσα». Δεν ήμουν «τσιπράκι». Ψήφισα το ‘81 ΠΑΣΟΚ, αλλά ποτέ δεν ήμουν Ανδρεϊκός. Εντάχθηκα στον ΣΥΝ. Σε μια από τις εξορμήσεις μας κάποιος σε ένα καφενείο άσκησε κριτική σε Φλωράκη και Κύρκο. Του απάντησα: «έχουμε μπροστά μας εκλογές, μιλάμε για την Αριστερά και το μέλλον της, όχι για το τι κάνανε στο παρελθόν κάποια πρόσωπα». Φεύγοντας παλιοί αριστεροί, μου έκαναν παρατήρηση. Έπρεπε να υπερασπιστώ τους ηγέτες μας…

Η κριτική μου τότε στον Τσίπρα δεν ήταν απλά ότι καβάλησε το άρμα του λαϊκισμού. Από μια άποψη δεν θα μπορούσε ίσως να κινηθεί διαφορετικά. Έχοντας αυτό το κόμμα. Και έχοντας πολιτικό αντίπαλο τη Χ.Α., που σάρωνε. Αγώνας δρόμου γινόταν στις πλατείες. Αλίμονο αν κυριαρχούσαν Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης. Περίμενα όμως, πως θα κινούνταν όπως ο Ανδρέας. Που έκανε συμφωνία για τις βάσεις, λέγοντας πως πέτυχε ό.τι καλύτερο. Που γύρισε από τις Βρυξέλες με τα ΜΟΠ και μας είπε πως κερδίσαμε. Έπεισε κόμμα του και πολίτες. Άργησε ο Αλέξης να προσγειωθεί στον ρεαλισμό. Να επιδιώξει και να πετύχει πιο γρήγορα μια καλή συμφωνία.

Ήλπιζα πως θα έκανε καλύτερη επιλογή συνεργατών και Υπουργών. Πως δεν θα έδινε το Υπουργείο Δικαιοσύνης στη Ζωή. Και ευτυχώς δεν της το έδωσε. Την έκανε όμως ΠτΒ ! Πίστευα πως δεν θα έκανε Υπουργό Οικονομίας τον Γιάνη. Αντιλαμβανόμουν πως λέει και αρκετά σωστά. Άριστος για αμφιθέατρο. Μου είχε πει φίλος τεχνοκράτης. Μποέμ τύπος, ευχάριστος. Δεν θα του εμπιστευόμουν όμως τις τύχες της χώρας! Ο Αλέξης άργησε να το καταλάβει. Βέβαια η αλήθεια είναι πως αυτά ήταν τότε τα πουλέν του.

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ, Νομπελίστας Οικονομολόγος και προσωπικός φίλος του Ανδρέα είχε πει το ‘81. Κάθε ηγέτης οφείλει την αριστερίστικη πτέρυγα του κόμματός του, να την περιορίσει πριν πάρει την εξουσία. Γιατί αν αυτό συμβεί μετά, το πληρώνουν η χώρα και οι πολίτες. Ο Τσίπρας βρήκε απέναντί του τον Λαφαζάνη και το Αριστερό Ρεύμα. Αυτοί τον ανέδειξαν. Αν και δεσμεύθηκε στους πολιτικούς αρχηγούς πως μετά την ψήφιση του 3^ου Μνημονίου δεν θα πάει σε εκλογές, αναγκάστηκε να το κάνει. «Αποστάτησαν» 53 Βουλευτές. Γιατί έκανε συμφωνία! Γιατί έμεινε στο ευρώ! Κι ας έλεγε άλλα ο Αλέξης! Και άντεξε. Κέρδισε και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ‘15.

Ήταν γεγονός ότι όλο το μιντιακό και το παλιό πολιτικό σύστημα ήταν απέναντι. Τον πολέμησαν λυσσαλέα. Του χρέωσαν το δημοψήφισμα. Τον κατηγόρησαν για κωλοτούμπα. Θέλησαν να τον εξευτελίσουν. Και εν πολλοίς το πέτυχαν. Προσωπικά δεν μίλησα ποτέ για κωλοτούμπα. Το θεωρούσα αναγκαίο συμβιβασμό. Δεν πίστευα ότι το δημοψήφισμα ήταν λύση. Ήμουν στις πλατείες με τους ΜΕΝΟΥΜΕΥΡΩΠΗ. Πίστεψα πως η χώρα κατρακυλά. Πως ο Τσίπρας θέλει δραχμή. Η αντισύριζα προπαγάνδα με είχε κερδίσει.

Άρχισα να διαφοροποιούμαι κάπως, όταν δημοσιοποιήθηκαν τα πρακτικά από τη σύγκλιση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών. Άκουγα για πρώτη φορά τι όντως ήθελε ο τότε Πρωθυπουργός. Και τώρα που διαβάζω την Ιθάκη του αντιλαμβάνομαι πράγματα, που δεν ήξερα ή δεν ήθελα να ξέρω!

Γιατί είναι κωλοτούμπας; Μιλάει ανοικτά για το τότε. Παραθέτει διαγγέλματα, ομιλίες, συζητήσεις με τους τότε πρωταγωνιστές και ηγέτες. Οι οποίοι ζούνε. Θα μπορούσαν να τον διαψεύσουν. Και τα μισά από όσα περιγράφει να είναι αλήθεια, θα πρέπει να ανασκευάσουμε πολλά, από όσα είχαμε πιστέψει.

Γιατί είναι κωλοτούμπας; Και δεν είναι ο Σαμαράς, που δήλωνε αντιμνημονιακός; Και δεν είναι ο Ανδρέας με το έξω από ΝΑΤΟ και ΕΟΚ; Και δεν είναι ο Μητσοτάκης που το 2018 έλεγε πως ο ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει το μέλλον «με επιδόματα, ρουσφέτια, χειραγώγηση των θεσμών και της Δικαιοσύνης, σκάνδαλα» και υπόσχονταν πως θα τα αλλάξει όλα αυτά;

Γιατί είναι κωλοτούμπας; Μας έπεισαν πως το ΟΧΙ το έκανε ΝΑΙ. Ποιο ήταν όμως το ερώτημα; Μήπως όχι στη συμφωνία λαιμητόμο και ΝΑΙ σε μια καλύτερη; Και όσοι ψήφισαν ΟΧΙ ήθελαν δραχμή; Τότε γιατί τον Σεπτέμβριο του ‘15 τον ξαναψήφισαν; Μήπως να διαβάσουμε την Ιθάκη. Σε όλους τους ηγέτες και σε όλους τους τόνους δήλωνε τότε πως μένουμε σταθερά στην ΕΕ και στο ευρώ. Πως θέλουμε λυτρωτική συμφωνία. Και αυτό έκανε.

Αχρείαστο το δημοψήφισμα; Ίσως. Μήπως όμως έχει κάποια βάση και η άποψη Τσίπρα. Ο ΓΑΠ που το θέλησε, «έφαγε ξύλο» στην Ευρώπη και έκανε πίσω. Τον ανέτρεψε εν τέλει ο Βενιζέλος. Ο Αλέξης το τόλμησε. Παραμονές του δημοψηφίσματος οι δανειστές προσφέρονταν σε βελτιωτικές κινήσεις. Μετά το δημοψήφισμα είχαμε νέα συμφωνία. Επώδυνη ναι. Κατά πολλούς περισσότερο από ότι αυτή που απορρίψαμε. Πλην όμως αυτή τη συμφωνία τήρησε και εφάρμοσε η τότε Κυβέρνηση. Και έβγαλε τη χώρα στο ξέφωτο. Και παρέδωσε μαξιλάρι στον Μητσοτάκη. Και έληξε ο στενός κορσές. Για να επαίρονται σήμερα κάποιοι για τις επιδόσεις της Ελληνικής Οικονομίας. Δεν ισχύει τελικά ότι στην πολιτική όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος;

Κάποιοι θα πούνε πως έγινα «τσιπράκι». Δηλαδή ότι δεν έγινα επί τόσες δεκαετίες. Και το κάνω τώρα στα 60plus; Άποψή τους. Αν όμως είναι καλοπροαίρετοι, τους προτρέπω να ξαναδιαβάσουν όσα γράφω. Ας διαβάσουν και την Ιθάκη. Ας διαβάσουν Στάθη Καλύβα που από το 2012 έγραφε πως ο Τσίπρας αναγκαστικά θα κινηθεί σοσιαλδημοκρατικά.

Μήπως είναι λογικό να παραδεχθούμε ότι όλοι μας αλλάζουμε. Έχοντας περισσότερες γνώσεις και εμπειρία. ΟΚ όχι όλοι! Ορισμένοι θα επιλέξουν να μείνουν Αντισύριζα. Αντιτσιπρικοί. Λες και ο ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα έχει καμία ουσιαστική σχέση με τον παλιό. Λες και ο Τσίπρας του σήμερα έχει ουσιαστική σχέση με εκείνον τον δημεγέρτη του 2012 – 2015.

Δικαίωμά τους. Έτσι συμβαίνει στις Δημοκρατίες. Αλλά την τελική κρίση την έχει η Ιστορία. Και η ζωή προχωράει δίχως να κοιτάζει τις δικές μας ιδεοληψίες. Και αυτή η χώρα πρέπει να πάει μπροστά. Με το βλέμμα στο μέλλον. Αφού μελετήσουμε το παρελθόν. Αφού αφουγκραστούμε το παρόν. Με την ανασύνθεση της Αριστεράς. Με τη συνεργασία όλων των προοδευτικών δυνάμεων και πολιτών. Αν θέλουμε να πάμε μπροστά…

…συνεχίζεται…