ΑΡΘΡΟ

Του Γ.Κ. Χατζόπουλου

τ. Λυκειάρχη

«Κάποτε εξάγαμε ανειδίκευτους εργάτες στις φάμπρικες του Εξωτερικού, τώρα εξάγουμε εξειδικευμένους επιστήμονες»

 

Δεν νομίζω ότι μας τιμά ως πολιτισμένη χώρα το γεγονός ότι εγκαταλείπουν χιλιάδες επιστήμονες την πατρίδα μας και αναζητούν ξένους τόπους για καλύτερη ζωή. Επιστήμονες, οι οποίοι επάξια αποφοιτήσανε από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα του τόπου μας, οι πιο πολλοί με τις οικονομικές θυσίες των γονέων τους, αλλά και της ίδιας της Πολιτείας, η οποία διαθέτει τεράστια ποσά για την εκπαίδευσή τους.

Και ενώ περίμενε κάποιος όλοι αυτοί οι επιστήμονες να μείνουν στον τόπο τους προσφέροντας ως αντάλλαγμα τις γνώσεις τους για την αναβάθμιση της ελληνικής κοινωνίας, την οικονομική της ανάπτυξη, την πολιτιστική της καλλιέργεια και την προσωπικότητά τους, που θα την καθιστούσαν ισότιμο και ισάξιο μέλος στην παρουσία διεθνών συναντήσεων για τη λήψη αποφάσεων για την προστασία όχι μόνο των Ελλήνων, αλλά και κάθε άλλου λαού του Πλανήτη, που λιμοκτονεί, που βασανίζεται, εμπλέκεται σε αδελφοκτόνους διχασμούς με απώλεια χιλιάδων αθώων ψυχών, η Ελλάδα φτωχαίνει από τα φωτεινά μυαλά της, τα οποία αναγκάζονται να ενισχύσουν την οικονομία της Αλλοδαπής και να αναδείξουν την πνευματική της υπεροχή.

Ασφαλώς τα φωτεινά μυαλά της Ελλάδος, που αναγκάζονται να ρίξουν πέτρα πίσω τους και με πόνο ψυχής να εγκαταλείψουν τη χώρα του φωτός αναζητώντας μια νέα ζωή κάτω από ξένο ήλιο δεν φέρουν ευθύνη.

Όσο κι αν οι απολαβές τους είναι γαλαντόμες, όσο κι αν τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης στην Ξένη γη, το μυαλό τους είναι στον τόπο που γεννήθηκαν.

Η Ελλάδα γι’ αυτούς είναι ένα βαλιτσάκι, που το κουβαλούν στην ψυχή τους, όπως πριν χρόνια δήλωσε με κάθε ειλικρίνεια στην ταπεινότητά μου παλιός μου μαθητής, που διακρίνεται στο ιερό Ασκληπιείο της Αλλοδαπής.

Και δεν είναι ο μόνος, που τιμά την πατρίδα του και τιμάται από τους επιφανείς ιερουργούς του τεμένους του Ασκληπιού. Υπάρχει πλήθος.

Και όταν τα επιφανή αυτά μυαλά, φορτωμένα από την πίκρα του μισεμού, κάτοχοι περγαμηνών, παίρνουν την απόφαση να προσφέρουν τις ανεκτίμητες υπηρεσίες τους για το καλό της πατρίδος τους, βρίσκουν κλειδαμπαρωμένες τις πόρτες των ιερών τεμενών της παιδείας.

Και τούτο, γιατί οι θέσεις έχουν σχεδόν καταληφθεί από ανθρώπους, που έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη».

Και δυστυχώς με κατάφορτη τη βαλίτσα με τις περγαμηνές επιστρέφουν στον παγερό ξένο τόπο με την ψυχή να τη συνθλίβει η απογοήτευση και η βαθιά πικρία. Παιδιά διαφορετικού Θεού. Έτσι τα θεωρούμε.

Εύλογα γεννιέται το ερώτημα. Πού είναι η περιβόητη αξιοκρατία; Πώς σβήστηκε ο αιώνια αναμφίλεκτος λόγος του μεγάλου ιστορικού, του Αλιμούσιου Θουκυδίδη; «Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι μπροστά στον νόμο. Για τα δημόσια αξιώματα προτιμώνται εκείνοι, που είναι ικανοί και τα αξίζουν και όχι εκείνοι, που ανήκουν σε μια ορισμένη τάξη».

Ποιοι λοιπόν ευθύνονται, ώστε η αξιοκρατία να είναι σπάνιο είδος σε μια δημοκρατούμενη χώρα;

Γιατί προτάσσονται άλλα κριτήρια για την κατάληψη αξιωμάτων πέρα από εκείνα, που σαφώς καθορίζει η αξιοκρατία; Πώς μπορεί να προοδεύσει ένας τόπος, όπου παραγκωνίζονται οι άξιοι και προτιμώνται οι μέτριοι;

Είναι δυνατόν να πάει μπροστά ένας τόπος, όταν ο νεποτισμός και η αθέμιτη εύνοια αποδομούν την αξιοκρατία;

Χωρίς αμφιβολία η ευθύνη ανήκει σ’ εκείνους, που με τη θέλησή τους αναλαμβάνουν να αγωνισθούν για την ευημερία, την πρόοδο και την κοινωνική γαλήνη του κυρίαρχου λαού.

Αυτοί είναι εκείνοι, που με τη χρονικά περιορισμένη κατοχή της εξουσίας, έχουν χρέος να θωρακίσουν την αξιοκρατία με νόμους αυστηρούς εφαρμόζοντας τη ρωμαϊκή ρήση «dura lex, sed lex».

Mόνο, αν οι δανειζόμενοι τη λαϊκή εξουσία τολμήσουν να αποσυνδέσουν τον διακαή πόθο τους από τον πειρασμό της εύνοιας προς αναξίους, όμως πιστούς θεματοφύλακες της πρόσκαιρης εξουσίας τους, θα κυριαρχήσει η αξιοκρατία.

Θέλει «αρετήν και τόλμην» η προάσπιση της αξιοκρατίας. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να πάμε μπροστά. Διαφορετικά, ως άλλοι Σίσυφοι, θα ματαιοπονούμε εισπράττοντας την υποτίμηση από τους υπέρμαχους της αξιοκρατίας.