ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
«Των οικιών υμών εμπιμπραμένων υμείς άδετε» (Την ώρα που καίγονται τα σπίτια σας, εσείς τραγουδάτε)
Ερίτιμοι Εθνοπατέρες,
Επέλεξα τον πιο πάνω παροιμιόμυθο πιστεύοντας πως ταυτίζεται κατά κάποιο τρόπο με τη συμπεριφορά, την οποία επιδεικνύετε τόσο μέσα στο ιερό τέμενος του τελειοτέρου των πολιτευμάτων, της Δημοκρατίας, όσο και στις τράπεζες των ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών χώρων, στους οποίους καλείσθε ή -το ορθότερο επιζητείτε την πρόσκληση- από τους δημοσιολόγους για να ενημερώσετε το πόπολο γύρω από τον αγώνα, τον οποίο διεξάγετε καθημερινά για το καλό του εντολοδόχου σας λαού.
Και ενώ κυλά ήρεμα η ενημέρωση ανταλλάσσοντας τις απόψεις σας με τους ομοτέχνους αντιπάλους σας, ξαφνικά τα αίματα ανάβουν, επιδίδεσθε σε αλεκτορομαχίες και μεταβάλλετε τον χώρο της φιλοξενίας σας σε ολίγην πως ρωμαϊκή αρένα.
Και ασφαλώς η έξαψή σας αυτή υπαγορεύεται από κάποια σκοπιμότητα, που δεν είναι άλλη από το να αποδείξετε στο πόπολο, που σας μεταβιβάζει προσωρινά την εξουσία του, ότι μάχεσθε σθεναρά για την προάσπιση των δικαίων του και την εξασφάλιση ποιότητας στη ζωή του.
Κάποτε βέβαια για να ανεβάσετε το πολιτικό θερμόμετρο καταφεύγετε στην εκστόμιση ανεπίτρεπτων χαρακτηρισμών κατά του ομοτέχνου σας, ο οποίος φυλάσσει με σθένος το μετερίζι του.
Ασφαλώς και δεν τιμά καθόλου τους υπέρμαχους του λαϊκού δικαίου μια τέτοια συμπεριφορά. Η απώλεια της ψυχραιμίας και η χρήση λεκτικών βελών κατά του αντιπάλου ελάχιστα τιμά τους τοξοβόλους.
Και προβαίνετε σε μια τέτοια συμπεριφορά πιστεύοντας ότι ικανοποιείτε τα ώτα των εντολοδόχων σας. Ασφαλώς ή σας διαφεύγει ότι ξεστρατίζετε από το πραγματικό σας έργο ή τηρείτε σκόπιμα αυτήν την τακτική προς άγραν των απαιτουμένων κυάμων για να εισέλθετε τροπαιούχοι στο ιερό παλλάδιο.
Και σ’ όλη αυτή την αγωνιώδη προσπάθειά σας για είσοδο στο ιερό τέμενος της Δημοκρατίας, σας διαφεύγει ο πραγματικός λόγος της μεταβίβασης της λαϊκής εξουσίας.
Και το αίτημα δεν είναι άλλο από το να λιώνετε ως αναμμένο κερί στη νοερή λαϊκή αγία τράπεζα.
Πρέπει να το συνειδητοποιήσετε καλά ότι η πλειοψηφία των εντολοδόχων όχι μόνο δεν επικροτεί τις αλεκτορομαχίες σας, αλλά αντίθετα σας επικρίνει και μεταβάλλεται σε κοψοχέρη. Μη σας εκπλήσσει το αναμενόμενο.
Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι διερχόμεθα χαλεπούς καιρούς; Το βαλάντιο πολλών εντολοδόχων σας συρρικνούται, η απειλή των ανατολικών γειτόνων επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη επί του τραχήλου μας αναγκάζοντάς μας να μετατρέπουμε τον ιδρώτα και το αίμα του λαού σε ανεπιθύμητα σύνεργα απώλεια ζωής;
Είναι όντως περίεργο πώς σας διαφεύγουν οι παραινετικοί στίχοι του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού για την επικατάρατη, τη δολερή διχόνοια. Γιατί λησμονείτε τους σωφρονιστικούς και σοφωτάτους μύθους των προγόνων μας, οι οποίοι καυτηριάζουν τη διάσπαση των δυνάμεων; Δεν αντιλαμβάνεσθε ότι το αλληλοφάγωμα οδηγεί με σιγουριά στην αυτοκαταστροφή; Λησμονείτε εκείνο το ανεξίτηλο «εν τη ενώσει η ισχύς»; Και κάθε φορά, που το θέτουμε στο ερμάριο της λήθης, πέφτουμε εισέ δάκρυα θλιβερά;
Γιατί θέλετε να αλείφουμε βούτυρο στο ψωμί του «αδηφάγου» γείτονα; Βρυχάται ο ανατολικός λέων. Δε σας αγγίζει καθόλου;
Η ταπεινότητα μου σας το έχει υπομνήσει και άλλη φορά. Αναρτήστε σε περίοπτη θέση του ιερού τεμένους της Δημοκρατίας τους ανεξίτηλους λόγους του Θουκυδίδη: «…το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους».
Μόνον τα «ξύλινα τείχη» δε διασφαλίζουν την ελευθερία. Ακρογωνιαίος λίθος της προάσπισής της είναι «το ομονοείν». Αυτό θωρακίζει την ψυχή και την κάνει ατσάλινη. Αυτό αποτρέπει το φόβο. Αυτό οδηγεί στο γαλήνεμα της ψυχής. Αυτό φέρνει την ευημερία και την πρόοδο. Αυτό αποστομώνει όλους εκείνους, που κάνουν επικριτική σημαία τους τούς στίχους του Σολωμού: «Εάν μισούνται ανάμεσό τους, δεν τους πρέπει Ελευθεριά!».
Πώς όμως μπορεί να ταιριάζουν οι στίχοι αυτοί σ’ έναν λαό, που χαρακτήρισε θεόδοτη την ελευθερία και έδωσε στον πατέρα των θεών και των ανθρώπων, τον Δία, το προσωνύμιο Ελευθέριος;
Ας σωφρονιστούμε επιτέλους! Δεν έχουμε άλλα περιθώρια για αλληλοσπαραγμό! Αρκετά εγίναμε χλεύη φθονερών και ζηλοφθόνων επικριτών μας.
