ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
«Ο άνθρωπος όσο ανεβαίνει προς τον θρίαμβο και την ευτυχία, τόσο είναι περισσότερο έκθετος στον κίνδυνο και ευάλωτος από το κακό και συνεπής περισσότερο επισφαλής στην πορεία της ζωής. Ένα μικρό ακόμη αστόχαστο βήμα του αρκεί για τη συντριβή του (Πλούταρχου, Θεμιστοκλής).
Πάλι στον Χαιρωνέα Πλούταρχο καταφεύγω, λαμπρέ μου φίλε Ευάγριε, γιατί ο λόγος του είναι τόσο σοφός και διδακτικός, ώστε να αποφεύγει κάποιος τα τριβόλια και τις παγίδες που ανταμώνει συχνά στη ζωή του.
Το ανέβασμα στην κορυφή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Θέλει πρώτα πρώτα να έχεις προικισθεί με τις αρετές εκείνες, που θα σου παρέχουν μια τέτοια δυνατότητα. εξυπακούεται ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιζητείς τη βοήθεια άλλων. Γιατί τότε το ανέβασμα στην κορυφή θα είναι όχι μόνο δύσκολο, αλλά και θα σε χρεώσει με γραμμάτια υψηλών τόκων, τα οποία απαραίτητα πρέπει να εξοφλήσεις και μάλιστα σε σύντομο χρόνο και πολλές φορές πιεστικά.
Αλλά πέρα από μια τέτοια υποχρέωση, καθόλου τιμητική, εσύ ο ίδιος, αν είσαι προικισμένος με την αρετή της ευθιξίας, δύσκολα θα χαίρεσαι την ευτυχία, που θα σου χαρίσει το ανέβασμά σου. Και είναι εύλογο κάτι τέτοιο να συμβαίνει, όταν ο καλώς νοούμενος εγωισμός καλά κρατεί.
Και ενώ το ανέβασμα στην κορυφή: πολιτική, πνευματική, θρησκευτική, οικονομική συνοδεύεται από μεγάλη δυσκολία, αντίθετα το κατέβασμα από αυτήν είναι πολύ εύκολο, συνοδευόμενο από απογοήτευση, πικρία, πόνο, απαξίωση και οδυνηρή περιθωριοποίηση.
Για να μη συμβεί όμως το τελευταίο, ια πρέπει ο κατακτήσας την κορυφή να ενεργοποιεί τις αρετές με τις οποίες είναι προικισμένος, αν βέβαια είναι προικισμένος.
Πρώτα πρώτα πρέπει να έχει αυτογνωσία για να απλώνει τα πόδια του μέχρι εκεί που εκτείνεται το πάπλωμά του.
Ύστερα είναι ανάγκη να έχει σύνεση, ταπεινοφροσύνη, υπομονή, νηφαλιότητα, αλλά και να έχει απαλλαγεί από το ολέθριο πάθος της αλαζονείας, που αποτελεί τον χειρότερο εχθρό, που υπονομεύει την ουσία μιας αξίας, που κατακτήθηκε με ίδιες δυνάμεις.
Προς τους συνανθρώπους του έχει χρέος να είναι δοτικός, χωρίς να αναμένει ανταπόδοση. Γιατί αυτό επιβάλλει η κατ’ αξίας άνοδος στην κορυφή.
Η παρέλευση του χρόνου δεν του επιτρέπει ούτε για μια στιγμή να αδρανεί. Είναι ανάγκη να γρηγορεί, να μένει άγρυπνος και πάντα να έχει στο μυαλό του ότι τη φορτωμένη καρυδιά πετροβολούν. Και είναι πολλοί εκείνοι, που επιδίδονται σ’ ένα τέτοιο εγχείρημα, γιατί ο φθόνος αγγίζει τους άξιους, ενώ περιφρονεί τους ανάξιους, οι οποίοι είναι δέσμιοι ενός τέτοιου πάθους.
Και δεν αρκούνται οι ανάξιοι να πετροβολούν τους άξιους, αλλά συχνά επιχειρούν να αποικοδομήσουν την αξιοσύνη, που τους ενοχλεί αφάνταστα.
(συνεχίζεται…)
