ΑΡΘΡΟ
του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου
Δικηγόρου Δράμας
Τις τελευταίες μέρες ξανάνοιξε η συζήτηση. Πόσο αριστερός είναι ο Τσίπρας; Είναι τελικά αριστερός; Ή μήπως μας δουλεύει ψιλό γαζί; Μήπως, όπως είπε και ο Τσακαλώτος, εξαρτάται από τη μέρα, την πόλη, το ακροατήριο; Μήπως, όπως είπε και ο Σακελλαρίδης, είναι ικανός να πει δεξιά και αριστερά πράγματα ανάλογα με το ακροατήριο;
Πρώην σύντροφοί του τα λένε, δεν μπορεί κάτι θα ξέρουν! Που ήταν και Υπουργοί του και στενοί του συνεργάτες! Και ήταν και σε όλη τους τη διαδρομή απέδειξαν πως είναι και παραμένουν ultra και ορίτζιναλ αριστεροί!!!
Πήραμε πάλι το αριστερόμετρο…. Μετράμε σε πόσες πορείες συμμετείχε κάποιος. Πόσες αφίσες κόλλησε. Πόσα ένσημα διαθέτει. Τι περγαμηνές έχει στο συρτάρι του. Αν αυτά που λέει συνταιριάζουν με τα γραπτά του Μαρξ και του Ένγκελς, του Λένιν και του Μπακούνιν, του Τσε και του Φιντέλ. Όχι δεν αρκούν ούτε και αυτά. Θα πρέπει να το επισφραγίσουν επιπρόσθετα και ο Ευκλείδης και ο Γαβριήλ. Αλλιώς δεν λέει…
Αυτό λοιπόν λείπει σήμερα από τη χώρα; Η καθαρή και αμόλυντη Αριστερά; Για να λύσει τα προβλήματα του κοσμάκη; Μα έχουμε το παραδοσιακό ΚΚΕ. Και δεκάδες αριστερά και αριστερίστικα κόμματα και κομματίδια. Ναι, αλλά λείπει μια μεγάλη Ριζοσπαστική Αριστερά, για να ρίξει τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ. Να ταρακουνήσει το Σύστημα. Να ξεκινήσει τον Σοσιαλιστικό Μετασχηματισμό. Να βάλει μπρος την αταξική κομμουνιστική κοινωνία. Δεν μπορούν Τσίπρας, Ανδρουλάκης, Φάμελλος, Χαρίτσης. Δεν είναι αρκούντως αριστεροί. Εμείς μπορούμε! Εμείς – εμείς οι μόνοι συνεπείς!!!
Δηλαδή εσύ δεν έχεις επιφυλάξεις και ενστάσεις, μου λένε μερικοί. Τα έγραψαν και τα είπαν τόσοι. Πως στην πρώτη του επανεμφάνιση δεν είπε τη λέξη αριστερά! Πως δεν μίλησε για φορολογία του πλούτου, όσο θα έπρεπε! Πως αυτά τα λένε και οι σοσιαλδημοκράτες!!! Πως στο Μανιφέστο καταγγέλλεται η γενοκτονία, αλλά δεν κατονομάζεται το Ισραήλ ως θύτης!!! Πως δεν μιλάει για Σοσιαλισμό!!!! Ψαρεύει λέει σε θολά νερά. Δεν είναι ορίτζιναλ. Έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ ανοικτό κόμμα. Γράφτηκαν χιλιάδες. Μη αριστεροί. Και ως κυβέρνηση συνθηκολόγησε. Έπρεπε να το κάνει Κούγκι. Για αυτό απαξιώθηκε. Ενώ αν έβαζε μπουρλότο, όπως ήθελαν Βαρουφάκης, Ζωή και Λαφαζάνης, θα ήταν όλα καλύτερα…
Ναι έχω κι εγώ ενστάσεις και επιφυλάξεις. Αλλά και δεν μπορώ να παρακολουθήσω τον συλλογισμό. Θα ‘λεγε κανείς, πως μερικοί ζουν σε άλλο πλανήτη. Και να σκεφτεί κανείς ότι όλοι αυτοί, που του ασκούν κριτική, ενθουσιάστηκαν με την επιτυχία του Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη. Ο οποίος δεν μίλησε για Σοσιαλισμό. Τους εκατομμυριούχους είπε θα φορολογήσει. Για να δώσει τροφή, στέγη και περίθαλψη σε εκατομμύρια ανήμπορους. Και τα πηγαίνει μια χαρά. Εκεί στη Νέα Υόρκη λοιπόν όλα καλά. Εδώ στο Ελλαδιστάν όμως δεν έχουμε σοσιαλισμό! Και είναι κρίμα γιατί αυτό ζητάει η Κοινωνία! Που θέλει πολιτική αλλαγή!!! Σόρι δεν το είχα καταλάβει…
Μου θύμισε λίγο τη δική μου πορεία. Πέρασα ως φοιτητής για μικρό διάστημα από την Πανσπουδαστική/ΚΝΕ. Με την ίδρυση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ εντάχθηκα, θεωρώντας πως η κοινωνία αναζητά ενότητα, συνεργασία και δράση για άμεσα αποτελέσματα και καλυτέρευση της ζωής μας άμεσα και όχι στη δευτέρα παρουσία.
Η οργάνωση Δράμας στις δημοτικές εκλογές του 1998 είχε διασπαστεί. Μείναμε ελάχιστοι. Στις εκλογές καταγράφαμε 1%. Το 2003 μου ζητήθηκε να αναλάβω Γραμματέας. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Ξαναμαζευτήκαμε. Είχε διαρραγεί όμως η συντροφικότητα. Δεν υπήρχε όρεξη και διάθεση. Τότε ξεκίνησε τη δράση του το Κοινωνικό Φόρουμ. Εκεί συναντήθηκα με νέους, που δεν είχαν τέτοια απωθημένα. Διοργανώσαμε ένα μεγάλο αντιπολεμικό συλλαλητήριο, όπως είχε γίνει σε όλες τις πόλεις του κόσμου.
Μετά από αυτό γράφτηκαν στην οργάνωσή μας μετά από χρόνια νέα μέλη. Αποκτήσαμε για πρώτη φορά νεολαία. Βοήθησαν. Καταφέραμε να έχουμε δικό μας ψηφοδέλτιο στις Νομαρχιακές Εκλογές. Αυξήσαμε στις Βουλευτικές το ποσοστό μας σε 3,2%. Συχνά εξέδιδα δελτία τύπου για ότι απασχολούσε τη Δράμα και τη χώρα. Επισκεπτόμασταν Δήμους, συλλόγους, φορείς, χώρους δουλειάς. Έδινα τακτικότατα συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα και κανάλια.
Το βράδυ στη Νομαρχιακή Επιτροπή άκουγα από μερικούς τα εξ αμάξης. Στρογγυλεμένα τα είπες! Δεν ήταν πολύ αριστερά! Δεν είπες πολλές φορές τη λέξη σοσιαλισμός!!! Μου έλεγαν ότι εκεί έξω η κοινωνία αυτό ζητούσε. Και όχι θέσεις, προτάσεις και λύσεις στα άμεσα προβλήματά της. Έτσι όμως κρατήσαμε την οργάνωση. Ανεβάσαμε το ποσοστό μας. Γίναμε υπαρκτή πολιτική δύναμη. Καταφέραμε πράγματα για την Αριστερά, την Κοινωνία και τη Δράμα. Δεν φέραμε βέβαια τον σοσιαλισμό. Έως και σήμερα με τον ίδιο τρόπο μαζί με αρκετούς φίλους και συντρόφους από την ευρύτερη αριστερά πολιτευόμαστε. Ενωτικά. Για να έχουμε απήχηση. Μαζικότητα. Αποτελέσματα.
Με τα αν δεν γράφεται Ιστορία. Αλλά ας μου επιτραπεί να το επιχειρήσω. Αν ήταν ο Μαμντάνι βέρος κομμουνιστής, δεν θα ήταν σήμερα Δήμαρχος και δεν θα είχε βοηθήσει εκατομμύρια Νεοϋορκέζους. Αν ήταν ο Τσίπρας ultra αριστερός, δεν θα γίνονταν αξιωματική αντιπολίτευση και κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν ήταν ο Χαρίτσης ορίτζιναλ αριστεριστής, θα ήταν ίσως ακόμη Πρόεδρος, ενός όμως κομματιδίου της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Αν ήμουν ο γράφων περισσότερο αριστερός, δεν θα γίνονταν το 2003 πάνδημο αντιπολεμικό συλλαλητήριο στη Δράμα. Το 2024 το μεγαλειώδες συλλαλητήριο για το Νοσοκομείο μας. Το 2025 η μεγάλη διαμαρτυρία για τη Γάζα. Γιατί, όπως μου λέγανε πάντα -πιο αριστεροί από μένα σύντροφοι μου- δεν θα έπρεπε να συνομιλώ και να συνεργάζομαι ούτε με άλλους αριστερούς, ούτε με σοσιαλδημοκράτες και κεντρώους, ούτε πολύ περισσότερο με κεντροδεξιούς. Και εγώ επέμενα να το κάνω.
Συμφωνώ όμως ότι αν δεν το έκανα, θα είχαμε μια ολιγομελή καθαρόαιμη οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Επιλογές είναι αυτές. Όχι πάντα ultra αριστερές. Αλλά ενίοτε αποδίδουν καλύτερα.
