ΑΡΘΡΟ
Του Γ.Κ. Χατζόπουλου
τ. Λυκειάρχη
(συνέχεια από το προηγούμενο)
η. Προστασία του περιβάλλοντος: Η προσφορά γνώσεων για την προστασία του περιβάλλοντος νομίζουμε ότι αποτελεί μια από τις πιο ουσιαστικές υποχρεώσεις του σύγχρονου ανθρώπου. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τα κροκοδείλια δάκρυα και να δούμε κατάματα το πρόβλημα. Είναι λυπηρό να φαρισαΐζουμε διοργανώνοντας βαρύγδουπα συνέδρια και στρογγυλές τράπεζες. Οφείλουμε να καταστήσουμε συνείδηση στους νέους ανθρώπους ότι η προστασία του περιβάλλοντος αποτελεί το αναμφίβολο μέτρο της ποιότητας του πολιτισμού μας. Για να καταστεί όμως συνείδηση κάτι τέτοιο, οφείλουμε να ξεκινήσουμε την προσπάθεια από το θερμοκήπιο της κοινωνικής ζωής, την οικογένεια.
θ. Κοινωνικές σχέσεις και κοινωνική συμβίωση: Όσο ο σύγχρονος τεχνολογικός πολιτισμός συντόμευσε τις αποστάσεις της συγκατοίκησης, άλλο τόσο έκανε απόμακρη την επικοινωνία των ψυχών. Και ενώ ελάχιστα εκατοστά μας χωρίζουν σωματικά από τον σύνοικο, το χάσμα της ψυχικής επαφής γίνεται όλο και πιο μεγάλο. Συχνά όχι μόνο δεν επικοινωνούμε με τον σύνοικό μας, αλλά και δεν γνωρίζουμε την ταυτότητά του. Συναντιόμαστε στην είσοδο της ομαδικής κατοικίας και αποφεύγουμε ακόμη και τον χαιρετισμό, γιατί μας είναι ξένος. Εύλογο λοιπόν είναι ένα τέτοιο κοινωνικό κλίμα να οδηγηθεί σε εύκολες αντιπαραθέσεις και κάποτε συγκρούσεις που καταλήγουν σε δικαστικές αίθουσες. Κάναμε, κέντρο του κόσμου τον εαυτό μας, αδιαφορώντας αν οι δικές μας παραξενιές και ιδιαιτερότητες ενοχλούν τους παρακείμενους ή υπερκείμενους ή υποκείμενους συνοίκους μας. νομίζουμε ότι το Σχολείο Γονέων θα συνέβαλε στην αποτροπή μιας τέτοιας κοινωνικής παρεκτροπής. Αλλά μήπως δεν ενοχλούμε τους συνανθρώπους μας και όταν κινούμεθα σε δημόσιους χώρους, ταξιδεύουμε, ψυχαγωγούμεθα ή αθλούμεθα; Πόσες φορές οδηγούμεθα σε ανεπίτρεπτες συγκρούσεις, που γενεσιουργός τους αιτία είναι η άγνοιά μας για σαφή διάκριση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων;
ι. Κανόνες λειτουργίας αγοράς αγαθών: Θύματα ανωριμότητας, έλλειψης μέτρου, επίδειξης κούφιας υπεροψίας, πλεονεξίας άμετρης και χωρίς προορατικότητα ιππεύουμε αβίαστα τον έντεχνα κατασκευασμένο Πήγασο του καταναλωτισμού, συνεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στην αύξηση των απορριμματοφόρων οχημάτων και δυσχεραίνοντας την προσπάθεια εξεύρεσης χώρων εναπόθεσης των απορριμμάτων.
Χάσαμε το μέτρο στη ζωή μας και πελαγοδρομούμε χωρίς πυξίδα και χωρίς προσδιορισμό του λιμένα κατάπλου. Αυτοσχεδιάζουμε καθημερινά συρόμενοι τήδε κακείσε. Κατεδαφίζουμε αξίες και αρχές χιλιετηρίδων, κομπάζοντας και αλαλάζοντες με την ψευδαίσθηση ότι γίναμε μικροί θεοί, ασύδοτοι, διαχειριστές των αγαθών της παντοτρόφας μάνας γης, υπερφίαλοι και αλαζόνες, αλλά και αθύρματα στην εξουσία των αλάθητων και αιώνιων νόμων της Φύσης.
Μας χρειάζεται παιδεία λαγαρή. Είναι ανάγκη να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Να επιστρέψουμε στο ιερό καταφύγιο της ζωής, ισχυροποιώντας το κρηπίδωμά του και θωρακίζοντας τα τοιχία του. Και νομίζουμε ότι αρωγός σε μια τέτοια προσπάθεια αναμφίλεκτα θα σταθεί η λειτουργία μιας αξιοπρεπούς Σχολής Γονέων, μέλημα αποκλειστικό μιας πολιτείας που ενδιαφέρεται συνειδητά για τον περιορισμό –και γιατί όχι για την εξάλειψη- κάθε κοινωνικής παρεκτροπής, που απονευρώνει και οδηγεί σε περιπέτειες τον κοινωνικό βίο.
Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2002
