Η Ιθάκη του Αλέξη με τα μάτια ενός ΔΗΜΑΡίτη (Α’ μέρος)

ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

Το 2003 σε ηλικία 42 ετών έγινα Γραμματέας του ΣΥΝ Δράμας. Συμμετείχα σε συνεδριάσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Αλέξης ούτε 30 χρονών τότε. Ως Γραμματέας της Νεολαίας συμμετείχε και αυτός. Καθόταν στη γαλαρία. Δίχως τουπέ. Δίχως πολλά λόγια. Δεν γνωριστήκαμε. Δεν ανταλλάξαμε κουβέντα.

Αυτός στο Αριστερό Ρεύμα. Εγώ δίχως να ανήκω, είχα χημεία με πολλούς στην Ανανεωτική Πτέρυγα. Συνεργάστηκα άψογα με τον τότε Πρόεδρο Κωνσταντόπουλο. Είχα καλή συνεργασία με τον μετέπειτα Πρόεδρο Αλαβάνο. Επί Κωνσταντόπουλου ξεκίνησε συνεργασία με άλλες δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ 1. Δίχως ιδιαίτερη επιτυχία. Επί Αλαβάνου αναθερμάνθηκε. Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ 2. Δίχως θεαματικά αποτελέσματα. Ως Γραμματέας υπηρέτησα τις πολιτικές μας αποφάσεις. Που παρά τις επιμέρους διαφορές και ενστάσεις εν πολλοίς ήταν πλειοψηφικές.

Πολλοί θα θεωρούν και δικαίως πως δεν είναι κάτι σημαντικό να συντονίζεις μια μικρή οργάνωση. Αν δεν γνωρίζεις τι εστί Ανανεωτική και Ριζοσπαστική Αριστερά. Με τόσες γνώμες και απόψεις όσα σχεδόν και τα μέλη. Δεν είναι κακό. Το κακό είναι ο καθένας να πιστεύει στη δική του αλήθεια και επιπλέον να θέλει να την επιβάλλει και στους άλλους. Και αυτό συμβαίνει συχνά σε αυτό τον χώρο. Δεν είναι εύκολο. Ιδίως όταν η οργάνωσή σου το 1999 είχε διασπαστεί. Και έπρεπε να ξανασμίξουν σύντροφοι, που είχαν κόψει καλημέρες. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες τα καταφέραμε. Με κόντρες και συγκλίσεις. Με στενοχώριες και πονοκεφάλους. Πήραμε τα πάνω μας. Και εκεί ήρθε και μας βρήκε το φαινόμενο Τσίπρας. Και το τσουνάμι ΣΥΡΙΖΑ 3.

Ο Αλαβάνος είχε τη φαεινή ιδέα να παραιτηθεί. Να αναλάβει ο Αλέξης. Ακόμη και όσοι στεκόμασταν κριτικά ή και απέναντι στο Αριστερό Ρεύμα, αντιλαμβανόμασταν πως «ο μικρός» ήταν το μέλλον. Ο ΣΥΝ θα αποκτούσε νεολαία. Πνοή. Από το 1993 χαροπάλευε. Να κόψει το νήμα. Να μπει στη Βουλή. Ο Αλέξης δεν ήταν τυχαίος. Έγραφε στο γυαλί. Μιλούσε στις καρδιές των απλών ανθρώπων. Είχε πολιτική σκέψη. Δεν είχαμε όμως χημεία.

Τηλεφώνησα στον Κουβέλη. Φώτη θα βγει με 70%. Θα χάσεις. Το ξέρω Παναγιώτη, αλλά πρέπει να καταγραφούν οι ιδέες μας. Δημοσίευσα άρθρο στην Αυγή. «Γιατί με τον Φώτη!». Γιατί ναι μεν ο Αλέξης είναι το μέλλον, αλλά είναι άπειρος και υπάρχει κίνδυνος να τον κάψουμε. Πήρε 70,41%. Έγινε Πρόεδρος. Μόλις 33 χρόνων. Έδωσε συνέντευξη το Βήμα. Μπήκε τίτλος «Θέλω να ηγηθώ όλης της Αριστεράς!». Δήλωσε. Νόμιζα πως μιλούσα σε σοβαρή εφημερίδα. Δεν έκανα ποτέ τέτοια δήλωση. Φαινόταν μετρημένος.

Τον είδα στην Καβάλα σε διαδήλωση. Πρόεδρε να έρθεις στη Δράμα. Θέλω να σε υποδεχθώ και μετά να παραιτηθώ. Δεν μπορώ να συνεχίσω, έκλεισε ο κύκλος μου. Μην το κάνεις, μου απάντησε. Όμως δεν θα μπορούσα να συνεργαστώ μαζί του και να υπηρετήσω μια πολιτική που δεν πίστευα. Παραιτήθηκα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλωνε. Ο λαϊκισμός του επίσης. Οι διαφωνίες ακόμη και εντός του ΣΥΝ ατέλειωτες. Αν μετά από πολύωρες συνεδριάσεις καταλήγαμε, μετά έπρεπε να πάμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Και αν δεν συμφωνούσε μια συνιστώσα ή ένας «σύντροφος» βρισκόμασταν στο μηδέν! Χάβρα Ιουδαίων.

Η διάσπαση ήταν προ των πυλών. Τον Ιούνιο του 2010 θα διεξάγονταν το 6ο Συνέδριο. Οι Ανανεωτικοί έβραζαν. Παρόλα αυτά δεν ήθελαν και τη ρετσινιά του διασπαστή. Κατεβαίνοντας στην Αθήνα μίλησα με τον φίλο και σ. Δ. Είχε επαφή με τον Τσίπρα. Τον είχε διαβεβαιώσει πως θα κρατήσει το κόμμα ενωμένο. Έξω από τον χώρο του συνεδρίου σύντροφός μου από τη Δράμα: «Δεν πρόκειται να φύγετε, δεν έχετε που να πάτε!». Μπαίνοντας στον χώρο του συνεδρίου βλέπω τον σ. Δ. έξω φρενών. Μόλις είχε τελειώσει την ομιλία του ο Αλέξης. Τι έγινε; «Ούτε λίγο, ούτε πολύ μας έδειξε την πόρτα!». Τον είχε πείσει το Αριστερό Ρεύμα να κόψει τον γόρδιο δεσμό.

Την επομένη ήμουν ακόμη στο ξενοδοχείο. Οι ανανεωτικοί σεβόντουσαν την αυτονομία μου. Ποτέ δεν με είχαν καλέσει σε σύσκεψη, ήξεραν πως δεν θα πήγαινα. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Φώτης. Δίστασα. Δεν το σήκωσα. Μπήκα στον χώρο του συνεδρίου με βαριά καρδιά. Λίγη ώρα αργότερα και μετά από ομιλία του Κουβέλη, είδα με πόνο ψυχής 300 συνέδρους να αποχωρούν. Δεν τους ακολούθησα. Συνέχισα για ένα διάστημα να πηγαίνω στις συνεδριάσεις του ΣΥΝ Δράμας. Ήταν όμως πλέον φανερό πως ήταν ένα ξένο για μένα κόμμα. Κι ας είχα καταθέσει την ψυχή μου, για να ορθοποδήσει.

Με ελάχιστους φίλους στήσαμε στη συνέχεια τη ΔΗΜΑΡ Δράμας. Είχε πει τότε φίλος και συνοδοιπόρος μου για δεκαετίες. Μα στα 50 μας θα στήσουμε οργάνωση; Κι όμως. Αποκτήσαμε δεκάδες μέλη. Πήραμε στις εκλογές 6% στη συντηρητική Δράμα! Και το μεγαλύτερο πανελλαδικά ποσοστό στις ευρωεκλογές. Βρέθηκα πάλι Γραμματέας. Νέες πολύωρες συνεδριάσεις. Νέες κόντρες και διαφωνίες. Νέες στενοχώριες και πονοκέφαλοι. Πιστέψαμε σε αυτή την Αριστερά της Ευθύνης. Που θα μιλούσε και μίλησε και για τις ευθύνες και τα λάθη της Αριστεράς. Που θα είχε το κεφάλι της στα σύννεφα για να ονειρεύεται, αλλά και θα πατά γερά στο χώμα για να είναι γειωμένη. Που δεν θα ερωτοτροπεί με τον λαϊκισμό και τον αριστερισμό. Που δεν θα φοβάται να λερώσει τα χέρια της αναλαμβάνοντας και κυβερνητικές ευθύνες.

Λοιδορηθήκαμε για αυτό. Γίναμε στόχος του ΣΥΡΙΖΑ. Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου του 2012 συμμετείχαμε με το σύνθημα «ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΑΣ ΓΙΑ ΛΥΣΗ!». Ο Βενιζέλος το έθεσε ως απαράβατο όρο. Αν δεν μπει στην Κυβέρνηση και η ΔΗΜΑΡ δεν συνεργαζόμαστε. Το ΠΑΣΟΚ είχε καεί στο χυλό και φύσαγε και το γιαούρτι. Μπήκαμε στην τρικομματική Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη. Χάσαμε περίπου τους μισούς ψηφοφόρους μας. Ο Σαμαράς νόμιζε πως μπορεί να κυβερνά μόνος του ανεξέλεγκτα. Πούλησε την ΑΤΕ δίχως σύμφωνη γνώμη των λοιπών. Έκλεισε την ΕΡΤ. Η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε. Χάσαμε και τους άλλους μισούς. Βάλαμε τη χώρα πάνω από το κόμμα.

Όσοι μείναμε κρατήσαμε την ψυχή μας και την αξιοπρέπειά μας. Συνεχίσαμε να υποστηρίζουμε πως μπορούμε να ξεπεράσουμε την κρίση. Να αποφύγουμε την ανεξέλεγκτη χρεωκοπία. Με μια δικαιότερη συμφωνία με τους εταίρους. Να λέμε πως το πολιτικό κατεστημένο που ευθύνονταν για τη χρεωκοπία, δεν διαπραγματεύεται δυναμικά. Σαμαράς και Βενιζέλος θέλησαν να προτείνουν για Πρόεδρο Δημοκρατίας τον Κουβέλη. Αρνηθήκαμε. Ο Σαμαράς πρότεινε τον Δήμα, που δεν θα εκλέγονταν. Ήταν κίνηση απελπισίας; Όχι! Ήταν προμελετημένη κίνηση απόδρασης. Γιατί το πρόγραμμα δεν είχε υλοποιηθεί. Έτσι θα πηγαίναμε σε εκλογές. Θα έπαιρνε την καυτή πατάτα ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα έσκαγε η βόμβα στα χέρια του Τσίπρα. Θα έστελνε την Αριστερά για 100 χρόνια στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Ο Αλέξης εν όψει των επερχόμενων εκλογών έψαχνε συμμάχους. Έγιναν επαφές για συνεργασία με την εναπομείνασα ΔΗΜΑΡ. Το Αριστερό Ρεύμα τορπίλισε την προσπάθεια. Αν στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 υπήρχε συνεργασία μας, άλλο θα ήταν το πολιτικό τοπίο. Και την επομένη των εκλογών δεν θα γίνονταν ίσως Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αλλά με ΔΗΜΑΡ και ίσως με ΠΟΤΑΜΙ. Με τα αν όμως δεν γράφεται Ιστορία.

Ήμασταν πλέον οι αποσυνάγωγοι της Αριστεράς. Μέχρι να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τη στροφή στον ρεαλισμό. Να υιοθετήσει το σύνθημά μας. «Με την οικονομία ζωντανή και την κοινωνία όρθια». Να γίνει κυβερνώσα Αριστερά, που έλεγε ο Κουβέλης. Να γίνει ΔΗΜΑΡ!!! Η ΔΗΜΑΡ κέρδισε πολιτικά, αλλά έχασε εκλογικά. Διέγραψε τον κύκλο της. Μερικοί πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Μερικοί το παλέψαμε στο ΚΙΝΑΛ και σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι έμειναν. Κάποιοι μετά έφυγαν κι αυτοί προς ΣΥΡΙΖΑ. Βρέθηκα για μια 5ετία σε κομματική αγρανάπαυση.

Μου είχε πει φίλος. Γιατί δεν έρχεσαι κι εμείς ΔΗΜΑΡ γίναμε; Του απάντησα: Δεν μπορώ. Θα ήταν σαν να συγχωρούσα τον λαϊκισμό, τον αριστερισμό, ότι κατήγγειλα για χρόνια. Θα αναιρούσα τη διαδρομή μου. Κι ας έβλεπα πως ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Πως καταλαμβάνει το χώρο της Κεντροαριστεράς. Ήταν η μια από τις επιλογές που προδιέγραφε ο Στάθης Καλύβας σε άρθρα του στην Καθημερινή από το 2012. Ήταν η αγωνία του Γιάννη Δραγασάκη που καλούσε για «βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ».

…συνεχίζεται…