ΑΡΘΡΟ

του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου

Δικηγόρου Δράμας

Μέλους Νέας Αριστεράς

Ως γνωστόν η Πολιτική απεχθάνεται το κενό. Βιώνουμε αφενός την αποδόμηση του Κυβερνητικού success story και το τέλος της κυριαρχίας Μητσοτάκη και ΝΔ. Αφετέρου ένα διαρκώς διογκούμενο κύμα κοινωνικής αντιπολίτευσης και εκ παραλλήλου ένα εκκωφαντικό κενό πολιτικής εκπροσώπησης αυτής της κοινωνίας. Μπορεί να έχουμε ακόμη πολύ χρόνο έως τις βουλευτικές εκλογές του 2027. Αλλά ο πολιτικός χρόνος για την κάλυψη αυτού του κενού τελειώνει πολύ γρήγορα.

Ποιες μπορεί να είναι οι επιλογές που διανοίγονται μπροστά μας; Η πρώτη είναι η Κυβέρνηση έχοντας την πλήρη στήριξη μιντιακού συστήματος και ολιγαρχίας, καθώς και τον κρατικό κορβανά, να προβεί σε παροχές. Να ανακάμψει. Να κάνει επανεκκίνηση. Με τον Μητσοτάκη ή χωρίς αυτόν. Η δεύτερη τα κόμματα της Κεντροαριστεράς να συνεργαστούν. Να διαμορφώσουν αξιόπιστη εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης.

Η τρίτη επιλογή θα είναι να υπάρξει συνεργασία Νέας Δημοκρατίας και Ακροδεξιάς, που όμως δεν είναι το ζητούμενο της ογκούμενης λαϊκής αγανάκτησης. Θα είναι αντίθετο στις προσδοκίες. Η τέταρτη επιλογή θα είναι να στραφεί ο κόσμος σε «αντισυστημική» ψήφο και στη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Παρόλο που δεν διαθέτει καν κυβερνητικό πρόγραμμα και στελέχη για τέτοιο ρόλο. Θα αποτελεί την πλήρη και παταγώδη διάψευση των αγώνων της κοινωνίας. Η πέμπτη και τελευταία επιλογή θα είναι να υπάρξει ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ρεαλιστική και ελπιδοφόρα προοπτική.

Επειδή όμως πολιτική δεν γίνεται στο κενό, θα μου επιτρέψετε ο γράφων να υιοθετήσω τη δεύτερη επιλογή ως πιο ρεαλιστική και εφικτή, αλλά και πλέον συμφέρουσα για τη χώρα και την κοινωνία. Και ας βρίσκονται Αριστερά και Κεντροαριστερά σε περιδίνηση. Και ας φαντάζει συχνά η προοπτική αυτή μακρινή. Ότι είναι πιο πιθανόν το CERN να φτάσει στην «ώρα μηδέν» της γέννησης του σύμπαντος, παρά να γίνει αυτή η συνεργασία.

Απορρίπτω την πρώτη, διότι δεν πιστεύω ότι μπορεί η ΝΔ να ανακάμψει. Ο Μητσοτάκης ήδη αμφισβητείται και στο κόμμα του. Και άλλος να αναλάβει την ηγεσία, η κοινωνία έχει απορρίψει οριστικά τη ΝΔ. Απορρίπτω την τρίτη, διότι θεωρώ καταστροφική επιλογή τη διακυβέρνηση από τη ΝΔ σε συνεργασία με λαϊκίστικα ακροδεξιά κόμματα (Βελόπουλος, Νατσιός, Λατινοπούλου).

Απορρίπτω την τέταρτη, διότι θα είναι επιλογή απόγνωσης. Δεν μπορεί να είναι ούτε εφικτή και ρεαλιστική, ούτε ωφέλιμη για την κοινωνία και τη χώρα. Είναι άλλο πράγμα ο ακτιβισμός και ο τσαμπουκάς της Ζωής στα ακροατήρια και στη Βουλή και άλλο η διακυβέρνηση μιας χώρας. Απορρίπτω την πέμπτη, διότι η Ιστορία έχει αποδείξει πως στην Πολιτική δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όσοι επιχείρησαν να ιδρύσουν νέα κόμματα, είτε προέρχονταν οι ίδιοι από τα παλιά κόμματα (Μάνος, Σαμαράς, Κουβέλης), είτε αναγκάστηκαν να πάρουν στην πορεία στελέχη άλλων παλιών κομμάτων (Θεοδωράκης). Ανανέωσαν μεν τον πολιτικό λόγο. Αλλά απέτυχαν εκλογικά. Η πολιτική στη χώρα μας είναι για σκληροτράχηλους με γερό στομάχι. Δεν θα άντεχαν διανοούμενοι, καθηγητές, δικαστές, τεχνοκράτες.

Και ποια είναι αυτά τα κόμματα της Κεντροαριστεράς, που θα μπορούσαν να συνεργαστούν; Ευχερώς διαπιστώνει κανείς ότι σε μια τέτοια συνεργασία μπορούν να οδηγηθούν ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Οικολόγοι. Το γεγονός ότι Βουλευτές, στελέχη, ψηφοφόροι μετακινούνται πολύ εύκολα από το ένα κόμμα στο άλλο, αποδεικνύει πως οι διαφορές δεν είναι αγεφύρωτες. Στον διάλογο για τη διαμόρφωση ενός κοινού προγράμματος μπορεί να πάρει μέρος και άλλες δυνάμεις. Και ας διάκεινται σήμερα αρνητικά.

Και ποιος μπορεί να είναι ο οδικός χάρτης που επιτέλους θα οδηγήσει στην πολυπόθητη συνεργασία τους; Πολλοί θα πούνε ότι απαιτείται η διάλυση όλων των κομμάτων και η δημιουργία εξ αρχής ενός νέου φορέα. Θα συμφωνούσε κανείς, αν πίστευε πως έτσι υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας. Πλην όμως όλες οι παρόμοιες απόπειρες στο παρελθόν απέτυχαν. Για τον λόγο αυτό και θα πρότεινα τη βήμα – βήμα συνεργασία τους και ενδεικτικά:

– Αντιπροσωπεία όλων των δυνάμεων της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς και Οικολογικών Κινήσεων (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά κλπ.) να συνεδριάσουν και να καταλήξουν άμεσα σε ένα κοινά αποδεκτό πρόγραμμα.

– Συνένωση των Κοινοβουλευτικών τους Ομάδων, έτσι ώστε να προκύψει μια μεγαλύτερη ΚΟ, ικανή να παράγει δυναμική και αξιόπιστη αντιπολίτευση.

– Συνεργασία σε ομοσπονδιακή βάση (σημ. υπάρχει πλούσια εμπειρία: παλιός ΣΥΝ, πρώιμος ΣΥΡΙΖΑ, Δημοκρατική Συμπαράταξη, ΚΙΝΑΛ).

– Αρχηγός της Κ.Ο., εφόσον δεν συμφωνήσουν σε πρόσωπο κοινής αποδοχής, να οριστεί ο αρχηγός του μεγαλύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος, έως ότου εκλεγεί Πρόεδρος της συνεργασίας.

ΟΚ αλλά έτσι θα έχει επιτευχθεί συνεργασία των φυλών του διαλυθέντος ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα είναι συνεργασία Αριστεράς – Κεντροαριστεράς. Πράγματι. Θα έχει όμως διαμορφωθεί νέο πολιτικό τοπίο. Το ΠΑΣΟΚ εκ των πραγμάτων θα συμπράξει στο επόμενο βήμα. Που θα είναι να κάτσουν στο τραπέζι. Να καταλήξουν σε ένα κοινά αποδεκτό πρόγραμμα. Να προτείνουν αξιόπιστη εναλλακτική προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης. Ήδη υπάρχουν στελέχη που πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Και παραμένει να απαντηθεί το τελικό και ίσως δυσκολότερο ερώτημα: Ποιος θα ηγηθεί του εγχειρήματος; Η πλειοψηφία ακόμη και μέσα σε αυτά τα κόμματα δεν πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να το πετύχει κάποιος από τους νυν Προέδρους τους ή ο πρώην Π/Θ Αλέξης Τσίπρας. Κατά συνέπεια θα πρέπει να βρεθεί άλλος. Μέλος ή μη ενός κόμματος. Ποιος όμως και πώς;

Παρόλο που ο γράφων είμαι απολύτως αντίθετος σε εκλογή από τη βάση με κάλπες, όπου θα μπορεί να ψηφίσει ο πάσα ένας, ενδεχομένως ως ύστατη λύση και μόνο για αυτή τη φορά αυτή να είναι η μοναδική πρόταση διεξόδου. Με αυστηρούς όμως όρους και προϋποθέσεις. Για να μην είναι υποψήφιος κάποιος αλεξιπτωτιστής και άπειρος. Οι υποψήφιοι λόγου χάρη να προταθούν από τα συνεργαζόμενα κόμματα. Ή να είναι όσοι έχουν καταφέρει να συγκεντρώσουν ένα πολύ μεγάλο αριθμό υπογραφών. Όσοι υιοθετούν το ήδη διαμορφωμένο πρόγραμμα. Και η εκλογή να γίνει μετά από προεκλογικές ομιλίες, καμπάνιες, ντιμπέιτ. Το παράδειγμα της Τουρκίας με τα εκατομμύρια ψήφων υπέρ του Ιμάμογλου δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Μα είναι φανερό ότι δεν πείθουν όσοι σήμερα ηγούνται. Έτσι είναι. Στην πολιτική όμως ποτέ μην λες ποτέ. Ο ΓΑΠ ήταν ο Γιωργάκης κι έγινε αρχηγός και Πρωθυπουργός. Ο Κωστάκης ήταν ο ανιψιός του Εθνάρχη και έγινε επίσης Π/Θ. Ο Αλέξης ήταν το μαθητούδι του 15μελούς, που όμως κυβέρνησε στην πιο δύσκολη περίοδο της Μεταπολίτευσης. Ο Κούλης ήταν ξένο σώμα στη ΝΔ και κυβερνάει 6 χρόνια τώρα. Γιατί να μην τα καταφέρει και κάποιος από τους ανωτέρω; Αρχή άνδρα δείκνυσι έλεγαν οι αρχαίοι. Η συνεργασία, η προοπτική νίκης θα αλλάξουν άρδην το τοπίο. Και τις εκτιμήσεις του κόσμου.

Ας συνειδητοποιήσουμε στην τελική το αυτονόητο. Κάθε συνεργασία και κάθε οδικός χάρτης προς αυτήν ενέχει κινδύνους. Η μη συνεργασία όμως οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σήμερα σε αδράνεια. Είναι αδυναμία. Αύριο θα οδηγήσει με βεβαιότητα σε αποτυχία. Σε ήττα. Οι εξελίξεις θα μας ξεπεράσουν όλους στην Κεντροαριστερά. Και προφανώς θα μας ζημιώσουν. Και θα ζημιώσουν και την κοινωνία και τη χώρα. Ώρα για δράση λοιπόν: ΤΩΡΑ!!!

Και η Νέα Αριστερά θα πρέπει να είναι η επισπεύδουσα δύναμη αυτού του εγχειρήματος. Όπως άλλωστε διακηρύξαμε από την ίδρυσή μας.