ΑΡΘΡΟ
του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου
Συντονιστή Νέας Αριστεράς Δράμας
Ποιοι είμαστε, που είμαστε, που θέλουμε να πάμε
Ξεκίνησε το Διαρκές Προγραμματικό μας Συνέδριο. Αν και θα ήθελα ως σύνεδρος να είμαι παρών, δεν κατέστη δυνατόν. Μόλις άκουσα την εναρκτήρια ομιλία του Προέδρου Αλέξη Χαρίτση. Από αυτήν αντλώ στοιχεία και προσθέτω και δικά μου σχόλια:
Σήμανε ήδη μεσάνυχτα; Όχι μόνο! Βρισκόμαστε στο και 1’. Ο κόσμος, όπως τον ξέραμε, καταρρέει. Η Ακροδεξιά στο φόρτε της, ο Τραμπισμός επελαύνει. Ο υφέρπων Φασισμός σηκώνει κεφάλι. Η κατάσταση είναι κατεπείγουσα. Η κρίση δεν είναι απλά ταυτοτική. Είναι αξιακή. Είμαστε λίγοι. Μικρό κόμμα. Αλλά στην Πολιτική δεν μετριούνται όλα στις δημοσκοπήσεις. Ούτε στην κάλπη. Δεν έχει σημασία μόνο το ποσοστό μας. Σημασία έχει: ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ!
ΑΝ ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ. Ξανοιγόμενοι σε Προοδευτικές Συνεργασίες. Για τη δημιουργία ενός Λαϊκού Μετώπου. Για να υπάρξει ανάχωμα στον εφιάλτη. Ανάχωμα στη νεοφιλελεύθερη κεντροδεξιά ΝΔ και Μητσοτάκη, που πλέον εμπεριέχει και ισχυρή δόση τραμπισμού.
Ή ΑΝ ΘΑ ΠΕΡΙΧΑΡΑΚΩΘΟΥΜΕ ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΕΙΜΩΝΑ. Περιμένοντας πότε θα τελειώσει. Πότε θα έρθουν καλύτερες μέρες. Πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες. Και αν έχουμε έως τότε επιβιώσει βιολογικά και πολιτικά να ξαναβγούμε στο προσκήνιο.
Κάθε κόμμα όμως υπάρχει, για να αφουγκράζεται τον κόσμο. Να εκφράζει υπαρκτές ανάγκες. Η συντριπτική πλειοψηφία εδώ και καιρό απαιτεί πολιτική αλλαγή. Και υπάρχει έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης. Και αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι ουδείς μπορεί μόνος. Και είναι κοινωνική απαίτηση. Και συνιστά ιστορική επιταγή. Η συνεργασία και η κοινή δράση προοδευτικών δυνάμεων και πολιτών.
Έτσι ιδρύθηκε η Νέα Αριστερά. Για να εκφράσει αυτές τις ανάγκες για μια νέα Αλλαγή. Για να γίνει ο καταλύτης. Να είναι η επισπεύδουσα δύναμη. Για την ανασύνθεση της Αριστεράς. Για προοδευτική συνεργασία. Και υπήρξε ομόφωνη απόφαση του ιδρυτικού μας συνεδρίου τον Νοέμβριο του 2024 για τη δημιουργία Λαϊκού Μετώπου. Που θα ανατρέψει το καθεστώς Μητσοτάκη. Και εδώ και μήνες πολλοί σύντροφοί μας θεωρούν πως δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Και πως θα πρέπει να περιμένουμε να ωριμάσουν οι συνθήκες. Και αν και όταν συμβεί κάτι τέτοιο, να το δούμε τότε.
Δύο λοιπόν οι επιλογές μας:
- Να παίξουμε κατενάτσιο. Να περιχαρακωθούμε. Να επεξεργαστούμε καλύτερα τις θέσεις μας. Οι εκλογές και η Βουλή δεν είναι αυτοσκοπός. Ας πάμε τώρα σε ανασύνθεση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ας περισώσουμε ότι μπορούμε. Η κοινωνία ας περιμένει. Άλλωστε ούτε τα άλλα κόμματα είναι έτοιμα για κάτι τέτοιο.
- Να ξανοιχτούμε. Με διάλογο. Κοινές δράσεις. Συνεργασίες. Στην κοινωνία. Στα σωματεία. Στη Βουλή. Με τις δικές μας αριστερές θέσεις και προτάσεις. Δεν είμαστε φοβική αριστερά. Δύο χρόνια τώρα το κάνουμε με επιτυχία. Η πολιτική δεν είναι στατική. Προσαρμόζονται και οι τακτικές και των άλλων στα νέα δεδομένα.
Πιστεύω ότι η πρώτη επιλογή, μας οδηγεί στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Στην εξαΰλωσή μας. Ο κόσμος γύρω μας φλέγεται και εμείς θα ασχολούμαστε με τα του οίκου μας και τον μικρόκοσμό μας. Η ζωή, η κοινωνία, η ιστορία θα μας προσπεράσουν απλά. Ουδείς θα ασχολείται με τη δική μας μελαγχολία και τις εσωκομματικές μας αναζητήσεις. Ο προβληματισμός ότι δεν είναι ώριμες οι συνθήκες, δεν στερείται βάσης και σοβαρότητας. Αλλά, όπως είπε και ο Αλέξης Χαρίτσης, ποτέ δεν είναι ώριμες οι συνθήκες. Ωριμάζουν μέσα στο καμίνι του αγώνα και της προσπάθειας.
Αν περίμεναν οι άνθρωποι να ωριμάσουν οι συνθήκες, δεν θα έκαναν ποτέ το ΕΑΜ. Ούτε το Πολυτεχνείο. Και επειδή πολλοί νυν σύντροφοί μου ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 (σημ. προσωπικά είχα αποχωρήσει από το 2009 και δεν επέστρεψα ποτέ), ούτε τότε ήταν ώριμες οι συνθήκες. Και όμως επιλέξατε τότε να κυβερνήσετε. Γιατί, όπως λέγατε, όταν η Ιστορία σου χτυπά την πόρτα, την ανοίγεις. Και τότε συνεργαστήκατε και με άλλο κόμμα. Που δεν χαρακτηρίζονταν καν προοδευτικό. Αλλά ακροδεξιό. Και δεν το έχετε μετανιώσει. Και εγώ, που ήμουν εκτός, ομολογώ ότι στην πιο δύσκολη μεταπολιτευτικά περίοδο, που βίωσε η χώρα, είχατε δώσει πολλά θετικά δείγματα γραφής. Και έχω την απορία. Δεν ίσχυαν αυτά τον Νοέμβριο του 2024, όταν ομόφωνα αποφασίζαμε τη συγκρότηση Λαϊκού Μετώπου;
Η 2η επιλογή ναι ενέχει κι αυτή κινδύνους. Να πάμε σε λογικές μέσου όρου. Να αφομοιωθούμε από άλλες δυνάμεις. Να εξαϋλωθούμε και πάλι. Μα θα έχουμε δώσει τη μάχη μας. Δεν θα έχουμε παραιτηθεί από τα αποδυτήρια. Και αν δεν πετύχουμε με διάλογο και συνεργασίες ένα προοδευτικό πρόγραμμα εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, είναι προφανές ότι το εγχείρημα θα αποτύχει. Η πορεία μας εντός και εκτός Βουλής δυο χρόνια τώρα δείχνει πως η Νέα Αριστερά μπορεί να είναι ο αριστερός πόλος σε μια τέτοια συνεργασία. Να είναι μπροστάρης στον αγώνα ενάντια στον Τραμπισμό, στην Ακροδεξιά, την πολεμική οικονομία που θα κατασπαράξει το Κοινωνικό Κράτος. Η ΝΕΑΡ μπορεί και πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή. Ο αριστερός πόλος. Και να προσεταιριστεί σε παρόμοιες θέσεις και άλλες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις.
Αντί λοιπόν να φωνάζουμε το «Εμείς – εμείς οι μόνοι συνεπείς». Αντί να αναλωνόμαστε σε ομφαλοσκοπήσεις. Αντί να αναζητούμε ευθύνες για το παρελθόν. Υπάρχει και ο άλλος δρόμος. Ο δρόμος του αγώνα. Για την πληθυντική Αριστερά του μέλλοντός μας. Με αντιστοίχιση στο κοινωνικό παρόν και στο ιστορικό δέον.
