ΑΡΘΡΟ

Του Γ.Κ. Χατζόπουλου

τ. Λυκειάρχη

«Η κοινωνία ξελογιάστηκε, της έστριψαν οι βίδες…»

 

Ο πιο πάνω στίχος του μεγάλου σατιρικού ποιητή Γ. Σουρή παραφραζόμενος εκφράζει αναμφίλεκτα το αποτύπωμα της σύγχρονης κοινωνίας, μιας κοινωνίας, που οδηγείται σε ολισθηρή κατωφέρεια.

Θα ήταν άδικο, αν υποστήριζε κάποιος ότι ο ανθρώπινος νους δεν υπήρξε αρωγός στη βελτίωση της ζωής της ανθρώπινης κοινωνίας.

Όμως εδώ προβάλλει και ο ισχυρός αντίλογος. Λειτούργησε και λειτουργεί ως νόμισμα με διπλή όψη. Και ενώ προσφέρει αφθονία αγαθών και μειώνει τη διάθεση σωματικών δυνάμεων με την επινόηση μηχανών, συσσωρεύει στην ψυχή του το άγχος εγκλωβίζοντάς την σε μια αόρατη ειρκτή καθιστώντας τον δυστυχή.

Πίστεψε πως θα του εξασφάλιζε την ευτυχία η επινόηση και παραγωγή υλικών αγαθών και μάλιστα σε αφθονία. Του διέφυγε όμως η αλήθεια ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα, αλλά κυρίως ψυχή, την οποία αποθωρακίζει.

Έτσι άνοιξε διάπλατα την κερκόπορτα του προστατευτικού της τείχους αφήνοντας ανενόχλητη την κατάληψή της από πάθη, αδυναμίες και ολέθριες παρεκτροπές, που την αποδομούν.

Αντί λοιπόν ο άνθρωπος σήμερα να καυχάται ότι διαπλέει το γαλήνιο πέλαγος της ευτυχίας, βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπος με τον ανηλεή εφιάλτη της αβεβαιότητας και του άμεσου κινδύνου της ζωής του.

Κατέστησε ως δημοφιλή θεότητά του τον Μαμωνά, στο ιερό παλλάδιο του οποίου προσέρχεται ελαυνόμενος καθημερινά από παραλογισμό.

Η ζωή του έχασε πια την αξία της. Έγινε αναλώσιμο αγαθό στους ευτελείς νοερούς πάγκους της κοινωνίας.

Αναβαθμίζει τις μηχανές του πολέμου, ικανές να καταστήσουν τη ζωοδότρα γη ένα απέραντο βουβό σκηνικό. Ανθρώπινες ζωές αθώες χάνονται χωρίς οι ολετήρες να υφίστανται τα επίχειρα της αφροσύνης τους. Ο συνετισμός τους αφήνει αδιάφορους.

Ο πλανήτης, δώρο αγάπης του θείου Δημιουργού, καταστρέφεται από την επιβάρυνσή του με την αφθόνως και αλογίστως εκλυόμενη ραδιενέργεια. Η βρώση των αγαθών εγκυμονεί κινδύνους, τους οποίους ενδύει με το ένδυμα της αθωότητας η αργυρώνητη προβολή.

Η μαζική αφαίρεση της ζωής αθώων ψυχών άγγιξε την ατομική. Μελαγχολεί μάταια ο σώφρων νους γι’ αυτήν την αποστασιοποίηση του ανθρώπου.

Η χρήση του κρυερού εγχειριδίου πραγματοποιείται με ευκολία και χωρίς τύψεις. Και το «γιατί», που τείνει καθημερινά να γίνει μόνιμη επωδός, πλανάται ως ανηλεής εφιάλτης για όσους πιστεύουν ακόμη στην αξία της ανθρώπινης ζωής.

Πού οδεύουμε λοιπόν; Γιατί εγκαταλείψαμε την οδό της σωφροσύνης και εγκολπωθήκαμε την οδό της συμφοράς; Θα μας δοθεί άραγε η δυνατότητα να μετανοήσουμε εξαιτίας της αφροσύνης μας; Δυσοίωνη η πρόβλεψη!