Μια αξιέπαινη και πρωτότυπη προσπάθεια για τη διάσωση της ποντιακής διαλέκτου κάνει ο δικηγόρος, μουσικός και μελετητής του ποντιακού πολιτισμού και της ιστορίας Θανάσης Στυλίδης. Μέσα από τη δημιουργία κόμικς στην ποντιακή διάλεκτο, επιχειρεί να μεταλαμπαδεύσει την γλώσσα των προγόνων μας στις νεότερες γενιές, με έναν τρόπο σύγχρονο, δημιουργικό και προσιτό.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην προσπάθεια αυτή συμμετέχουν ενεργά και τα ίδια του τα παιδιά, τα οποία χρησιμοποιούνται στους διαλόγους των κόμικς, δίνοντας ζωντάνια και αυθεντικότητα στη γλώσσα και συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διατήρηση και διάδοσή της.
Τέτοιες πρωτοβουλίες κρατούν ζωντανή την παράδοση και αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για το μέλλον του ποντιακού ελληνισμού.
Το βίντεο μπορείτε να το δείτε στον εξής σύνδεσμο στο YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=CROToG8L7e4
Όπως αναφέρει στην εισαγωγή του ο κ. Στυλίδης, «πέρασαν ήδη πενήντα πέντε χρόνια από τότε που η Alexandra Gavrilovna Snezhko-Blotskaya έκανε την ταινία “Οι Αργοναύτες”», επισημαίνοντας τον λόγο για τον οποίον η ταινία μεταγλωττίστηκε: «Τώρα ας πούμε για ποιο λόγο μεταγλωττίσαμε αυτή την ταινία από τα ρώσικα στη δική μας γλώσσα, τα ποντιακά, αυτά που οι παππούδες μας έλεγαν ρωμαίικα. Μα για να μη χαθεί. Η ταινία; Όχι φυσικά. Η γλώσσα μας».
Ακόμη, ο κ. Στυλίδης σημειώνει: «Όπως λέω πάντα, για να διατηρηθεί η γλώσσα, αυτή θα πρέπει να είναι ζωντανή. Και για να είναι ζωντανή πρέπει να τη χρησιμοποιούν οι ζωντανές ψυχές, τα παιδιά. Αν δεν μάθουμε στα παιδιά μας ποντιακά, η γλώσσα δεν υπάρχει τρόπος να σωθεί· θα χαθεί. Θα χαθεί όπως χάθηκαν τόσα και τόσα πράγματα από τους παλιούς μας».
Επίσης, ο κ. Στυλίδης αναφέρει: «Η γλώσσα μέσα στα χρόνια τρέχει σαν το ποτάμι. Με τον καιρό αλλάζει. Άλλες λέξεις χάνονται και άλλες νέες, αναδεικνύονται. Σαν εκείνο το δέντρο που το φθινόπωρο ρίχνει τα φύλλα του και την άνοιξη βγάζει καινούρια.
Τα ποντιακά δεν είναι αυτά που ήταν πριν πενήντα και εκατό χρόνια. Η δική μου ελπίδα και πρόθεση είναι να κρατήσουμε ζωντανό το δέντρο. Από τα φύλλα εκείνα που έμειναν ζωντανά και πράσινα, θα ζήσουν. Όσα κιτρίνισαν και ξεράθηκαν, αν δεν σάπισαν, υπάρχει τρόπος να τα ζωντανέψουμε.
Ποιος ξέρει πού θα πάει αυτή η δουλειά; Μόνο ο Θεός το ξέρει. Το δικό μας χρέος είναι να προσπαθήσουμε, να πολεμήσουμε. Μη χάσουμε την ελπίδα».
