ΑΡΘΡΟ
του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου
Δικηγόρου Δράμας
Πρόσφατα στα Πετράλωνα κατέρρευσε πολυκατοικία. Γιατί δίπλα ξεκίνησε η ανέγερση νέας οικοδομής. Ανοίγονταν θεμέλια. Δεν πάρθηκαν μέτρα αντιστήριξης. Όπως προβλέπεται στην οικοδομική επιστήμη και τεχνική. Για να διασωθεί η όμορη οικοδομή. Να μη κινδυνέψουν άνθρωποι. Στοιχειοθετεί έγκλημα. Τόσο κατά τον γραπτό νόμο. Όσο και κατά το άγραφο δίκαιο.
Στην πολιτική επιστήμη όμως; Στην εφαρμοσμένη πολιτική; Ούτε προβλέπονται. Ούτε εφαρμόστηκαν ποτέ. Η πολιτική είναι σκληρή. Ενίοτε απάνθρωπη. Είναι λίαν ανταγωνιστική. Υπάρχει αντιπαράθεση. Ακόμη και μεταξύ όμορων δυνάμεων. Κάθε κόμμα επιδιώκει το δικό του συμφέρον. Το καλύτερο δυνατόν εκλογικό αποτέλεσμα. Για να το πετύχει, θα πρέπει να κόψει από τα άλλα κόμματα. Να αρπάξει στελέχη, οπαδούς, ψηφοφόρους. Και δη από τα όμορα κόμματα. Άλλωστε αυτό είναι πιο εύκολο.
Μερικές φορές αυτό μπορεί να γίνεται αναξιοπρεπώς. Να ξεπερνά τα όρια της ηθικής. Πράγματι. Αν υπάρχει χρηματισμός. Αν γίνεται δίχως αρχές και κανόνες του ευ ανταγωνίζεσθε. Αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα προηγούμενο ίδρυσης νέου κόμματος, που να μην έπληξε τα μέχρι τότε υφιστάμενα λοιπά κόμματα. Να μην αφαίρεσε κάτι από τη δύναμη των λοιπών. Να μη προσεταιρίστηκε στελέχη και οπαδούς και ψηφοφόρους.
Η πρόσφατη περίοδος της μεταπολίτευσης βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων. Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου μετά το 74 δεν επιχείρησαν να αναστυλώσουν τα παλιά τους κόμματα. Καινούργια ίδρυσαν. Και κορφολόγησαν αμφότεροι μέχρις εξαφανίσεως την Ένωση Κέντρου. Τα δύο ΚΚΕ, αν και επιχείρησαν να συνεργαστούν, εν τέλει διαχωρίστηκαν και πάλι. Ο «εμφύλιος» μεταξύ δογματικών και ανανεωτικών καλά κρατεί.
Αλλά και όσοι αποχώρησαν από τα κόμματα τους και ίδρυσαν καινούργια αυτό έπραξαν. Η ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου. Η ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη. Το ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα. Η Πολιτική Άνοιξη του Σαμαρά. Η ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Οι Δημοκράτες του Κασσελάκη. Η Νέα Αριστερά του Χαρίτση. Και τα πρώην κόμματά τους προφανώς και είχαν στόχο τον επαναπατρισμό, όσων είχαν αποχωρήσει. Και λίγο πολύ όλες οι πολιτικές δυνάμεις πάντα έχουν διακαή πόθο, να υφαρπάξουν και προβεβλημένα στελέχη και ψηφοφόρους ακόμη και αντίπαλων παρατάξεων. Έτσι παίζεται το πολιτικό παιχνίδι. Κάθε κόμμα ιδρύεται και στοχεύει στη νίκη.
Έτσι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πήρε τον Κατσίκη από τη ΔΗΑΝΑ (μοναδικό Βουλευτή της), παρόλο που ο Κωστής Στεφανόπουλος και το κόμμα του είχαν δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του. Έτσι ο ΓΑΠ είχε βάλει στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ τον Στέφανο Μάνο, πρώην Υπουργό της ΝΔ. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της μεγέθυνσής του πήρε στελέχη και από τα λοιπά αριστερά κόμματα και από το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και από τη Νέα Δημοκρατία. Έτσι ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε σωρηδόν στελέχη και πρώην Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Το μισό Υπουργικό Συμβούλιο είναι πρώην ΠΑΣΟΚ!
Θα συμφωνήσω πως κάποιες μεταγραφές κινούνται στα όρια της πολιτικής ανεντιμότητας. Ή και πέραν αυτής. Για αυτό και πρέπει να αποφεύγονται. Γιατί έτσι προσβάλλεται η ίδια η Πολιτική. Η αξιοπιστία των κομμάτων, που είναι θεσμοί του κοινοβουλευτικού μας Πολιτεύματος. Ναι πράγματι η κατάρρευση κομμάτων και δη κάποιων με ιστορική διαδρομή επιφέρει και δικαίως θλίψη. Πλην όμως, όπως έχει τραγουδήσει και ο Νιόνιος, η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία.
Ναι όντως είναι λυπηρό να καταρρέει ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί κατά την άποψή μου και πρόσφερε και είχε και έχει ακόμη αξιόλογα στελέχη. Μήπως όμως ολοκλήρωσε όντως τον κύκλο του; Μήπως στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα δεν μπορούσε εν τέλει να εκφράσει κοινωνικές ανάγκες και να συμβάλλει στην προοδευτική διέξοδο, που έχει ανάγκη η χώρα; Μήπως ήταν προδιαγεγραμμένη μια τέτοια εξέλιξη λόγω της φύσεώς του, καθώς δεν ήταν απλά ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, αλλά ώριμο τέκνο της οργής μιας συγκυρίας που έχει ήδη παρέλθει; Μήπως η βλάβη, που είχε υποστεί με την εντελώς απαράδεκτη και ανιστόρητη εκλογή Κασσελάκη, αλλά και η εκ των υστέρων βίαιη εκπαραθύρωσή του επέφεραν ανήκεστο βλάβη;
Αρκετοί θεωρούν υπεύθυνο για την κατάρρευσή του τον Αλέξη Τσίπρα. Ο οποίος αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη και να δεχθεί στο νέο του κόμμα Βουλευτές άλλων κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, ΠΛΕΥΣΗ κλπ), αρνήθηκε να το κάνει. Αναρωτιέται κανείς τι θα του καταλόγιζαν, αν το έκανε.
Αρνήθηκε όμως ρητά και τη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πράγματι και προφανώς αυτό από ότι φαίνεται έως σήμερα του βγαίνει. Κερδίζει αυτός και το κόμμα του, γιατί έτσι η κοινωνία διαισθάνεται ότι πρόκειται για κάτι καινούργιο. Δίχως τις παθογένειες του παρελθόντος. Ναι αλλά δεν σέβεται το πρώην κόμμα του. Ευτελίζει πρώην συντρόφους του. Απαξιώνει εν γένει την πολιτική διαδικασία. Αντιλαμβάνομαι όσους αισθάνονται έτσι. Άλλωστε και ο γράφων προσωπικά από το καλοκαίρι του 2015 μαζί με φίλους και συντρόφους στη Δράμα και σε όλη τη χώρα αγωνιστήκαμε για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ). Με παρεμβάσεις, αρθρογραφία, εκδηλώσεις. Δυστυχώς δεν κατέστη εφικτό.
Συνεχίζω να επιμένω και να υποστηρίζω πως οφείλουν οι προοδευτικές δυνάμεις να αφήσουν ανοικτή τη πόρτα του διαλόγου και της συνεργασίας. Έστω για την επαύριο των εκλογών. Γιατί κανείς δεν μπορεί μόνος. Από την άλλη όμως δεν θα υποστηρίξω πως θα πρέπει κάθε πολιτικός και κάθε κόμμα να φροντίζει για μέτρα αντιστήριξης και διάσωσης των λοιπών κομμάτων. Αν έχει κλείσει ο κύκλος ενός κόμματος, αυτό δεν μπορεί να διασωθεί ούτε με μέτρα αντιστήριξης και έξωθεν βοήθεια.
