ΗΧΗΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΑΓΡΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΟΥ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΠΡΟΣΟΤΣΑΝΗΣ «ΜΕΝΟΙΚΙΟ» ΒΑΣΙΛΗ ΜΕΛΕΝΕΚΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΓΡΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ
- «Η ανασυγκρότηση της υπαίθρου δεν είναι κομματικό ζήτημα, είναι εθνικό στοίχημα. Τα περιθώρια στέρεψαν, οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν τώρα»
- «Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για ανάπτυξη και επενδύσεις, όταν ο Έλληνας κτηνοτρόφος και αγρότης παλεύει καθημερινά απλώς για να επιβιώσει»
- «Άλλο η αντικαπνιστική εκστρατεία και άλλο η αντικαπνική πολιτική που εξοντώνει τους αγρότες»
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΣΠΥΡΟΣ ΛΑΤΣΑΣ
Μια βαθιά, ρεαλιστική και κυρίως βιωματική ανάλυση της κατάστασης που επικρατεί στην ελληνική ύπαιθρο παρουσίασε ο Πρόεδρος του Αγροκτηνοτροφικού Βιομηχανικού Συνεταιρισμού Προσοτσάνης «Μενοίκιο» κ. Βασίλης Μελενεκλής, μιλώντας, την Τρίτη 19 Μαΐου 2026, ενώπιον των μελών της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Βουλής με αντικείμενο «τη μελέτη των προβλημάτων και την επεξεργασία προτάσεων για την ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, στη βάση των σύγχρονων προκλήσεων και των διεθνών εξελίξεων».
Σε μια συνεδρίαση, η οποία επικεντρώθηκε στη μελέτη των σύγχρονων προκλήσεων, των διεθνών εξελίξεων και των προτάσεων ανασυγκρότησης της αγροτικής παραγωγής, ο κ. Μελενεκλής μετέφερε την αγωνία των ανθρώπων της καλλιέργειας, της παραγωγής και του μόχθου . Χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά με συγκεκριμένα στοιχεία, ανέδειξε τα δομικά προβλήματα που απειλούν με αφανισμό την ελληνική κτηνοτροφία και γεωργία, ενώ παράλληλα παρουσίασε ένα συγκροτημένο πλάνο προτάσεων.
Το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής και η «ασφυξία» των παραγωγών
Στην πρώτη γραμμή της τοποθέτησής του βρέθηκε το εκρηκτικό κόστος παραγωγής, το οποίο, σε συνδυασμό με την κλιματική κρίση και τις διεθνείς ανατιμήσεις, στερεί από τους παραγωγούς κάθε ίχνος βιωσιμότητας.
«Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για ανάπτυξη και επενδύσεις, όταν ο Έλληνας κτηνοτρόφος και αγρότης παλεύει καθημερινά απλώς για να επιβιώσει. Το κόστος της ενέργειας, των ζωοτροφών και των λιπασμάτων έχει εκτιναχθεί σε επίπεδα που καθιστούν την παραγωγή μη βιώσιμη», τόνισε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας με νόημα: «Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για τη μείωση αυτού του κόστους, πολύ σύντομα δεν θα μιλάμε για πρωτογενή τομέα, αλλά για μια χαμένη ευκαιρία της χώρας».
Η γραφειοκρατία και το ασταθές θεσμικό πλαίσιο
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από τον Πρόεδρο του «Μενοικίου» στις παθογένειες του κρατικού μηχανισμού, στη δυσκαμψία των χρηματοδοτικών εργαλείων και στο διαρκώς μεταβαλλόμενο νομικό πλαίσιο που διέπει τους συνεταιρισμούς, γεγονός που εμποδίζει τον μακροχρόνιο σχεδιασμό.
«Η γραφειοκρατία συνεχίζει να αποτελεί τη μεγαλύτερη “θηλιά” στον λαιμό κάθε υγιούς προσπάθειας στην περιφέρεια. Χρειαζόμαστε σταθερότητα, απλοποίηση των διαδικασιών και ένα πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει τους συνεταιρισμούς ως σύγχρονες, ευέλικτες επιχειρήσεις και όχι ως γραφειοκρατικά σωματεία», υπογράμμισε ο κ. Μελενεκλής, εκφράζοντας το παράπονο χιλιάδων παραγωγών για τις καθυστερήσεις στις πληρωμές και την ασυνέπεια των ελεγκτικών μηχανισμών.
«Κλειδί» η καθετοποίηση και η στήριξη των νέων
Απέναντι στα αδιέξοδα, ο κ. Μελενεκλής δεν περιορίστηκε στην κριτική, αλλά αντέτεινε το επιτυχημένο μοντέλο του Συνεταιρισμού Προσοτσάνης. Προέταξε την ανάγκη για καθετοποίηση της παραγωγής, ανάδειξη των ποιοτικών τοπικών προϊόντων και στροφή στη βιολογική παραγωγή, ως τα μόνα όπλα της Ελλάδας απέναντι στον διεθνή ανταγωνισμό.
Παράλληλα, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τη δημογραφική κατάρρευση της υπαίθρου. «Αν θέλουμε το μέλλον, πρέπει να κρατήσουμε τους νέους στα χωριά μας. Αυτό όμως δεν γίνεται με ευχολόγια. Απαιτούνται πραγματικά, γενναία κίνητρα, πρόσβαση σε χαμηλότοκα κεφάλαια και εκπαίδευση», δήλωσε.
Παράλληλα, κάλεσε το πολιτικό σύστημα να επιδείξει ομοψυχία και να δει τον πρωτογενή τομέα ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας και επιβίωσης: «Η ανασυγκρότηση της υπαίθρου δεν είναι κομματικό ζήτημα, είναι εθνικό στοίχημα. Τα περιθώρια στέρεψαν, οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν τώρα».
Άλλο «αντικαπνιστική εκστρατεία» και άλλο «αντικαπνική πολιτική»
Στο πλαίσιο της τοποθέτησής του, ο κ. Μελενεκλής αναφέρθηκε και στη σύγχυση που επικρατεί γύρω από τον αγώνα κατά του καπνίσματος που έχει ως αποτέλεσμα την εξόντωση της ίδιας της καλλιέργειας.
Όπως είπε, σχετικά με την αντικαπνιστική εκστρατεία, ορθώς υφίσταται και κινείται προς την κατεύθυνση της ενημέρωσης των πολιτών για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία, τον περιορισμό του σε δημόσιους χώρους και τη μείωση της κατανάλωσης. Όμως, από την άλλη, συνέχισε ο κ. Μελενεκλής, η αντικαπνική πολιτική αποτελεί μια λανθασμένη προσέγγιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων, η οποία, αντί να στοχεύει στη μείωση της ζήτησης, τιμωρεί την εγχώρια παραγωγή και την αγροτική οικονομία. Όπως εξήγησε, η δίωξη του ίδιου του φυτού και των καλλιεργητών δεν μειώνει το κάπνισμα, καθώς η ζήτηση για καπνό στην αγορά παραμένει σταθερή. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι να πλήττονται οι Έλληνες παραγωγοί, ενώ οι καπνοβιομηχανίες στρέφονται σε εισαγωγές από τρίτες χώρες (π.χ. Ασία, Αφρική), όπου δεν τηρούνται ούτε τα ευρωπαϊκά ποιοτικά στάνταρ ούτε οι περιβαλλοντικές προδιαγραφές, πρόσθεσε.
Ο κ. Μελενεκλής περιέγραψε με μελανά χρώματα την οικονομική πραγματικότητα των καπνοπαραγωγών. Σχετικά τόνισε ότι το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί (ενέργεια, λιπάσματα, εργατικά χέρια), καθιστώντας την καλλιέργεια οικονομικά ασύμφορη. Όπως είπε, η εργασία στο χωράφι απαιτεί τεράστιο προσωπικό κόπο από τις οικογένειες, ενώ το μεικτό κέρδος που απομένει στο τέλος της χρονιάς μετά την αφαίρεση των εξόδων δεν επαρκεί για την επιβίωση μιας αγροτικής οικογένειας.
Αναφέρθηκε κριτικά στις πρακτικές του παρελθόντος, τονίζοντας ότι η απλή επιδοματική πολιτική χωρίς αναπτυξιακό πρόσημο δεν βοήθησε τον πρωτογενή τομέα να ξεπεράσει τη δομική του κρίση. Αντίθετα, υποστήριξε ότι χρειάζονται ουσιαστικά κίνητρα που θα συνδέονται άμεσα με την ποιότητα του παραγόμενου προϊόντος, τη μείωση του κόστος των εισροών και τη στήριξη των πραγματικών, ενεργών παραγωγών που επιμένουν να μένουν στην ύπαιθρο.
Ο κ. Μελενεκλής υπογράμμισε ότι η συρρίκνωση της καπνοκαλλιέργειας εξαιτίας της «αντικαπνικής» στάσης οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ερήμωση των χωριών και της ελληνικής περιφέρειας (ειδικά σε περιοχές όπως η Μακεδονία και η Θράκη, όπου ο καπνός αποτελούσε παραδοσιακά τη μοναδική πηγή εισοδήματος για χιλιάδες οικογένειες). Τέλος, ζήτησε από την Πολιτεία να δει το προϊόν ως εθνικό οικονομικό κεφάλαιο και να το προστατεύσει, διαχωρίζοντάς το από τις απαγορεύσεις που αφορούν τη χρήση του.
