ΑΡΘΡΟ
του Παναγιώτη Χατζηγεωργίου
Δικηγόρου Δράμας
Είναι γνωστό το ρηθέν: Η Ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται, αλλά ως φάρσα. 40 χρόνια μετά και η ιστορία διαφαίνεται πως θα επαναληφθεί. Και αν τότε το ‘89-‘90 ήταν μια τραγωδία. Τώρα θα είναι μετά βεβαιότητας ιλαροτραγωδία.
Τα γεγονότα. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι. Αλλά και να τα ξαναθυμηθούμε οι παλιότεροι. Γιατί φαίνεται πως αυτός ο λαός έχει συχνά κοντή μνήμη. Αλλιώς δεν θα έπεφτε στις ίδιες λούμπες. Και ως γνωστόν ένας λαός που δεν ξέρει την ιστορία του, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Τα έζησα τότε ως νεότατος δικηγόρος. Μέσα σε δέκα μήνες δικαστικός αντιπρόσωπος 3 φορές. Τόσες εκλογές άλλοι συνάδελφοί μου δεν έκαναν ούτε σε 10 χρόνια.
Υπό το βάρος του σκανδάλου Κοσκωτά η τότε Κυβέρνηση Παπανδρέου κατέρρευσε. Οι εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 1989 με ένα σύστημα απλής αναλογικής. Πρώτη η ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με 145 έδρες. Δίχως αυτοδυναμία. Για να μην επέλθει παραγραφή ΝΔ και ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ συγκρότησαν την Κυβέρνηση ειδικού σκοπού του Τζανετάκη. Παραπέμφθηκαν Ανδρέας και Υπουργοί στο Ειδικό Δικαστήριο.
Σε 5 μόλις μήνες το Νοέμβριο διεξήχθησαν και πάλι εκλογές. Η ΝΔ ανέβασε το ποσοστό της. Εξέλεξε 148 έδρες, δίχως όμως και πάλι να καταλάβει αυτοδυναμία. Δεύτερο το ΠΑΣΟΚ με τον Ανδρέα ήδη υπόδικο, που επίσης ανέβασε τα ποσοστά του. Ο ΣΥΝ είδε τα ποσοστά του, να κατρακυλούν. Σχηματίσθηκε η Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ) για να αντιμετωπίσει την οικονομική κατάρρευση. Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών Μητσοτάκης – Παπανδρέου: «Κώστα μου!»… «Ανδρέα μου!».
Τον Απρίλιο του 1990 ο Μητσοτάκης, που επιδίωκε διακαώς να αναλάβει Π/Θ, επικαλούμενος εκλογή νέου ΠτΔ, οδήγησε τη χώρα σε νέες εκλογές. Τρίτες κάλπες μέσα σε 10 μόλις μήνες!!! Η ΝΔ ανέβασε και πάλι τα ποσοστά της. Εξέλεξε 150 Βουλευτές. Πήρε στήριξη και από τη ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου. Επιτέλους έγινε Π/Θ. Σε αυτές τις τρίτες εκλογές ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, που δεν μιλιόντουσαν λόγω της παραπομπής του Ανδρέα, είχαν κατεβάσει στις μονοεδρικές περιφέρειες κοινά ψηφοδέλτια!!!
Το δεκάμηνο αυτό ήταν από τις πιο ταραχώδεις περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας. Οι τριπλές αυτές απανωτές εκλογές αποκλήθηκαν «οι κάλπες της αστάθειας και της σύγχυσης». Μπορούμε και πρέπει να κρατήσουμε τα θετικά. Αλλά και να βγάλουμε τα αναγκαία διδάγματα:
Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Οι τότε πολιτικές δυνάμεις και οι πολιτικοί αρχηγοί βρήκαν διεξόδους, η χώρα συνέχισε το δρόμο της. Αποφύγαμε τον εθνικό διχασμό. Αφήσαμε πίσω παθογένειες του παρελθόντος.
Η χώρα χρειάζεται και η κοινωνία απαιτεί κυβερνησιμότητα. Χρειαζόμαστε ένα δίκαιο μεν εκλογικό σύστημα, που θα διευκολύνει όμως το σχηματισμό Κυβέρνησης. Τέλος σε ιδεοληψίες του παρελθόντος δεξιές και αριστερές. Όχι απλή και ανόθευτη αναλογική. Όχι όμως και μπόνους δεκάδων εδρών στο πρώτο κόμμα. Όχι επίσης σε απαγορεύσεις σε συνασπισμούς κομμάτων. Θέσπιση δίκαιου εκλογικού συστήματος για ικανό χρονικό διάστημα, όχι όμως συνταγματική του κατοχύρωση, γιατί μπορεί οι ανάγκες να επιβάλλουν τροποποιήσεις του. Όχι προφανώς σε παλιότερη αριστερή θέση – άποψη για απαγόρευση να αναλάβει Πρωθυπουργός μη κοινοβουλευτικός. Οι ανάγκες μπορεί να το επιβάλλουν, για να ξεπεραστεί μια πολύ δύσκολη πολιτική κατάσταση.
Απαιτείται διάλογος και συνεργασίες μεταξύ κυρίως όμορων πολιτικών δυνάμεων και δη όταν αυτό επιβάλλεται από την πολιτική συγκυρία και τους πολιτικούς συσχετισμούς. Το ‘89-‘90 και κυβέρνηση ειδικού σκοπού έγινε και Οικουμενική. Και σε μια περίοδο που Ανδρέας και Κώστας δεν έλεγαν μεταξύ τους καλημέρα. Και συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ υπήρξε στις μονοεδρικές, σε μια περίοδο που οι Πασόκοι θεωρούσαν προδότες τα στελέχη του ΣΥΝ.
Ναι όταν υπάρχουν σκάνδαλα και τεράστιες κυβερνητικές ευθύνες στις Δημοκρατίες οι κοινωνίες επιθυμούν, αποφασίζουν και επιβάλλουν με την ψήφο τους πολιτική αλλαγή. Αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος της αντιπολίτευσης μέσα από διάλογο και συνεργασίες. Αν και εφόσον δεν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο προεκλογικά, θα πρέπει οι όμορες πολιτικές δυνάμεις, να είναι έτοιμες αμέσως μετά τις εκλογές να το κάνουν. Αν όχι, τότε οφείλουν να το κάνουν μετά τις δεύτερες κάλπες, όπως έγινε και το 2012.
Σε κάθε περίπτωση οι τρίτες κάλπες είναι μια αχρείαστη ταλαιπωρία. Θα ενισχύσουν περαιτέρω την πόλωση και τον διπολισμό. Θα εξαφανιστούν μικρές πολιτικές δυνάμεις, που ίσως έχουν να προσφέρουν στη Δημοκρατία και τον Κοινοβουλευτισμό. Θα οδηγήσουν ενδεχομένως σε κυβερνητικά σχήματα και λύσεις, που η κοινωνία απεύχονταν.
Μετά λοιπόν σχεδόν 40 χρόνια φαίνεται η χώρα να ετοιμάζεται να ξαναζήσει ένα νέο ‘89-‘90. Ως ιλαροτραγωδία πλέον. Και αν τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήθελε διακαώς να γίνει επιτέλους Π/Θ. Για να σβήσει τη ρετσινιά του αποστάτη. Μετά από δεκαετίες. Λες, γιατί όχι. Το δικαιούνταν. Να αποκαταστήσει κάπως το όνομά του.
Τώρα τι; Μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη; Με τόσα σκάνδαλα; Με τέτοια αλαζονεία και περιφρόνηση των θεσμών; Έ όχι! Εγώ τουλάχιστον δεν θα το άντεχα. Και σίγουρα δεν πρόκειται να πάω και πάλι δικαστικός αντιπρόσωπος.
Μα δεν το δικαιούται και ο Κυριάκος; Να αποκαταστήσει το όνομά του κάπως κι αυτός, όπως ο πατέρας του. ΟΚ ας ξαναέλθει μετά από 20-30 χρόνια και τα ξαναλέμε. Όχι τώρα!
